جدیدترین مطالب

نگرانی و تردید پنتاگون درخصوص چگونگی حضور نظامی آمریکا در خلیج‌فارس

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ با ایران هنوز به پایان نرسیده، اما بحث درباره شکل و ماهیت حضور نظامی آمریکا در منطقه خلیج(فارس) پس از جنگ آغاز شده است. نحوه پایان جنگ بر چگونگی بازنگری آمریکا در نقش منطقه‌ای خود تاثیر خواهد گذاشت. چیزی شبیه به یک خرد متعارف در حال شکل‌گیری در محافل سیاسی است که می‌تواند نفوذ آمریکا در خاورمیانه را به طور جدی به خطر بیندازد.»

تنزل جایگاه اروپا از پیشگامی در دیپلماسی به دنباله‌روی حقیرانه از آمریکا در قبال ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «زمانی بود که اروپا در مورد دیپلماسی جدیت داشت، دیپلماسی به‌عنوان یک کار صبورانه و اغلب طاقت‌فرسای تعامل با دشمنان تلقی می شد و نه صرفا صدور محکومیت و اعمال تحریم.»

انگلیس در مقابل دو گزینه انتخابی: پذیرش مقررات تجاری اتحادیه اروپا و یا تحمل فشارهای تعرفه‌ای چین

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «قانون شتاب‌بخشی صنعتی اتحادیه اروپا (IAA)، بریتانیا را به سمت رویارویی اقتصادی با چین سوق می‌دهد که لندن ترجیح می‌دهد از آن اجتناب کند. این قانون قرار است الزامات جدیدی تحت عنوان «ساخت اروپا» وضع کند و دسترسی شرکت‌ها به برخی طرح‌های یارانه‌ای و قراردادهای تدارکات عمومی را به استفاده به میزان کافی از کالاها و قطعات تولیدشده در داخل اروپا مشروط سازد. یکی از اهداف این اقدام، حمایت از صنایع اروپایی در برابر کالاهای چینی ارزان‌قیمت و باکیفیت، از جمله خودروهای هیبریدی و برقی است.»

«سقف بدهی دولت»؛ اهرم قوی مجلس نمایندگان آمریکا برای مهار ترامپ در ادامه جنگ علیه ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ « در واشنگتن هیچ‌کس درباره سقف بدهی دولت فدرال صحبت نمی‌کند و دقیقا به همین دلیل است که این موضوع شایسته توجه است. بخش عمده بحث‌های پیش از انتخابات درباره اقداماتی که مجلس نمایندگان با اکثریت دموکرات می‌تواند برای مهار ماجراجویی دونالد ترامپ در ایران انجام دهد، بر قطعنامه‌های محدودکننده اختیارات جنگی رئیس‌جمهور، احضاریه‌های کنگره و جلسات استماع متمرکز بود. جای تعجب نیست که هر سه ابزار با مانع یکسانی روبه‌رو هستند: وتوی رئیس‌جمهور؛ وتویی که اکثریت جدید کنگره آرای دوسوم نمایندگان لازم برای لغو آن را در اختیار نخواهد داشت.»

انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا: یک تغییر و تحول کنترل‌شده

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، اگرچه می‌تواند موقعیت سیاسی ترامپ را تضعیف و بر روند تصمیم‌گیری‌های داخلی و خارجی واشنگتن اثر بگذارد، اما به‌دلیل تداوم اجماع دوحزبی درباره مهار روسیه و چین، لزوما به تغییر بنیادین در جهت‌گیری سیاست خارجی آمریکا منجر نخواهد شد.»

آینده‌ای برای خلیج‌فارس: تبدیل گفت‌وگو به امنیت منطقه‌ای

شورای راهبردی آنلاین -رصد:‌ «امنیت خلیج‌فارس معمولا در چارچوب بازدارندگی، توانمندی نظامی و مشارکت‌های خارجی مورد بحث قرار می‌گیرد. هر سه عامل اهمیت دارند، اما وقتی بحرانی آغاز می‌شود، عاملی ساده‌تر می‌تواند تعیین‌کننده باشد: آیا دولت‌ها می‌توانند در شرایطی که هنوز اطلاعات و واقعیت‌ها روشن نیست، به‌سرعت با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؟»

تنش‌زدایی در روابط دهلی‌نو و باکو

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: سفر وزیر امور خارجه هند به باکو، پس از تنش‌های ناشی از حمایت جمهوری آذربایجان از پاکستان، تلاشی برای مدیریت اختلافات و حفظ منافع مشترک دو کشور محسوب می‌شود.

جمهوری آذربایجان به دنبال گسترش صنایع دفاعی با کمک ترکیه و چک و رژیم اسرائیل

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جمهوری آذربایجان با توافقاتی با ترکیه، چک و رژیم اسرائیل به دنبال بومی سازی تولید تجهیزات نظامی است و می‌خواهد باکو را از یک واردکننده به تولیدکننده سلاح تبدیل کند.»‌

Loading

أحدث المقالات

نگرانی و تردید پنتاگون درخصوص چگونگی حضور نظامی آمریکا در خلیج‌فارس

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ با ایران هنوز به پایان نرسیده، اما بحث درباره شکل و ماهیت حضور نظامی آمریکا در منطقه خلیج(فارس) پس از جنگ آغاز شده است. نحوه پایان جنگ بر چگونگی بازنگری آمریکا در نقش منطقه‌ای خود تاثیر خواهد گذاشت. چیزی شبیه به یک خرد متعارف در حال شکل‌گیری در محافل سیاسی است که می‌تواند نفوذ آمریکا در خاورمیانه را به طور جدی به خطر بیندازد.»

تنزل جایگاه اروپا از پیشگامی در دیپلماسی به دنباله‌روی حقیرانه از آمریکا در قبال ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «زمانی بود که اروپا در مورد دیپلماسی جدیت داشت، دیپلماسی به‌عنوان یک کار صبورانه و اغلب طاقت‌فرسای تعامل با دشمنان تلقی می شد و نه صرفا صدور محکومیت و اعمال تحریم.»

انگلیس در مقابل دو گزینه انتخابی: پذیرش مقررات تجاری اتحادیه اروپا و یا تحمل فشارهای تعرفه‌ای چین

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «قانون شتاب‌بخشی صنعتی اتحادیه اروپا (IAA)، بریتانیا را به سمت رویارویی اقتصادی با چین سوق می‌دهد که لندن ترجیح می‌دهد از آن اجتناب کند. این قانون قرار است الزامات جدیدی تحت عنوان «ساخت اروپا» وضع کند و دسترسی شرکت‌ها به برخی طرح‌های یارانه‌ای و قراردادهای تدارکات عمومی را به استفاده به میزان کافی از کالاها و قطعات تولیدشده در داخل اروپا مشروط سازد. یکی از اهداف این اقدام، حمایت از صنایع اروپایی در برابر کالاهای چینی ارزان‌قیمت و باکیفیت، از جمله خودروهای هیبریدی و برقی است.»

«سقف بدهی دولت»؛ اهرم قوی مجلس نمایندگان آمریکا برای مهار ترامپ در ادامه جنگ علیه ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ « در واشنگتن هیچ‌کس درباره سقف بدهی دولت فدرال صحبت نمی‌کند و دقیقا به همین دلیل است که این موضوع شایسته توجه است. بخش عمده بحث‌های پیش از انتخابات درباره اقداماتی که مجلس نمایندگان با اکثریت دموکرات می‌تواند برای مهار ماجراجویی دونالد ترامپ در ایران انجام دهد، بر قطعنامه‌های محدودکننده اختیارات جنگی رئیس‌جمهور، احضاریه‌های کنگره و جلسات استماع متمرکز بود. جای تعجب نیست که هر سه ابزار با مانع یکسانی روبه‌رو هستند: وتوی رئیس‌جمهور؛ وتویی که اکثریت جدید کنگره آرای دوسوم نمایندگان لازم برای لغو آن را در اختیار نخواهد داشت.»

انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا: یک تغییر و تحول کنترل‌شده

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، اگرچه می‌تواند موقعیت سیاسی ترامپ را تضعیف و بر روند تصمیم‌گیری‌های داخلی و خارجی واشنگتن اثر بگذارد، اما به‌دلیل تداوم اجماع دوحزبی درباره مهار روسیه و چین، لزوما به تغییر بنیادین در جهت‌گیری سیاست خارجی آمریکا منجر نخواهد شد.»

آینده‌ای برای خلیج‌فارس: تبدیل گفت‌وگو به امنیت منطقه‌ای

شورای راهبردی آنلاین -رصد:‌ «امنیت خلیج‌فارس معمولا در چارچوب بازدارندگی، توانمندی نظامی و مشارکت‌های خارجی مورد بحث قرار می‌گیرد. هر سه عامل اهمیت دارند، اما وقتی بحرانی آغاز می‌شود، عاملی ساده‌تر می‌تواند تعیین‌کننده باشد: آیا دولت‌ها می‌توانند در شرایطی که هنوز اطلاعات و واقعیت‌ها روشن نیست، به‌سرعت با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؟»

تنش‌زدایی در روابط دهلی‌نو و باکو

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: سفر وزیر امور خارجه هند به باکو، پس از تنش‌های ناشی از حمایت جمهوری آذربایجان از پاکستان، تلاشی برای مدیریت اختلافات و حفظ منافع مشترک دو کشور محسوب می‌شود.

جمهوری آذربایجان به دنبال گسترش صنایع دفاعی با کمک ترکیه و چک و رژیم اسرائیل

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جمهوری آذربایجان با توافقاتی با ترکیه، چک و رژیم اسرائیل به دنبال بومی سازی تولید تجهیزات نظامی است و می‌خواهد باکو را از یک واردکننده به تولیدکننده سلاح تبدیل کند.»‌

Loading

ظهور “ضد نخبگان” در روسیه

۱۳۹۸/۰۴/۰۳ | موضوعات

شورای راهبردی آنلاین- رسانه ها:"تاتیانا استانووایا" مدیر بخش تحلیل مرکز فناوری های سیاسی در مسکو معتقد است که تغییرات سیاسی در روسیه، ممکن است نهایتاً از سوی "ضد نخبگان" حاصل شوند، یعنی از سوی افرادی که پیشاپیش در رژیم فعلی در پست‌های رده‌بالا قرار دارند و به‌خوبی در طبقه حاکم انسجام‌یافته‌اند؛ اما این لزوماً به معنای فروپاشی یا براندازی رژیم پوتین نیست. برای تحقق ضد نخبگی، تنها تضعیف قابل‌ملاحظه رژیم ضروری است.

تغییرات سیاسی در روسیه، ممکن است نهایتاً از سوی “ضد نخبگان” حاصل شوند (از سوی افرادی که پیشاپیش در رژیم فعلی در پست‌های رده‌بالا قرار دارند و به‌خوبی در طبقه حاکم انسجام‌یافته‌اند). ناظران صحنه سیاسی روسیه، مرتباً در جستجوی نشانه‌هایی در ارتباط با این موضوع هستند که تغییر سیاسی از کجا به وجود خواهد آمد. در دوره‌ای که اپوزیسیون “نظام‌مند” که در مجلس نمایندگی می‌شوند، عموماً سازش گر تلقی می‌شوند، این باور رایج وجود دارد که تنها جایگزین ممکن برای طبقه حاکم فعلی، از اپوزیسیون “غیر نظام‌مند” حاصل خواهد شد که با قواعد تعیین‌شده از سوی کرملین بازی نمی‌کنند و سیاست خود را در خیابان انجام می‌دهند.

اما دلیل خوبی برای این باور وجود دارد که ناظران در اشتباه هستند و این‌که تغییر سیاسی در روسیه عاقبت از “ضد نخبگان” حاصل می‌شود که در درون رژیم فعلی شکل می‌گیرند.

در جهان پساشوروی، نخبگان موجود به‌ندرت توسط نیروهای بیرونی جایگزین شده‌اند. در عوض، الگو به نفع اعضای ناراضی نخبگان حاکم رقم می‌خورد که با رژیم موجود قطع ارتباط می‌کنند و خود را در مقابل آن قرار می‌دهند.

یک مثال کلاسیک از این پدیده، انقلاب نارنجی سال 2004 اوکراین است که طی آن ویکتور یوچنکو (که نخست‌وزیر لئونوید کوچمای، رئیس‌جمهور این کشور بود)، خواهان براندازی نخبگان حاکم شد. اما این نوع گذار تنها با پشتیبانی منافع کسب‌وکار عمده، مقامات منطقه‌ای و یا گروه‌های سیاسی برجسته، امکان‌پذیر است.

با این منطق، این احتمال وجود دارد که افرادی در گردش نخبگان در روسیه به قدرت خواهند رسید که پیشاپیش دارای پست‌های رده‌بالا در رژیم فعلی هستند و به‌خوبی در طبقه حاکم جاافتاده‌اند. اما این لزوماً به معنای فروپاشی یا براندازی رژیم پوتین نیست. برای تحقق ضد نخبگی، تنها تضعیف قابل‌ملاحظه رژیم ضروری است.

هرگونه نقش کلیدی در هرگونه گذار آتی، توسط افرادی در دولت انجام خواهد شد که ما از آن‌ها به‌عنوان فن‌سالار یاد می‌کنیم. این‌ها افرادی حرفه‌ای توانمندی هستند (شامل طیفی از بوروکراتیک‌های رده متوسط تا وزیران و روسای کمیته‌های پارلمانی) که هیچ جاه‌طلبی سیاسی قابل‌توجهی از خود بروز نمی‌دهند. این توصیف، بیشتر با اعضای دولت جاری متناسب است (در مقابل افرادی که در دولت‌های پیشین تا سال 2012، خدمت کردند).

بی‌طرفی این بوروکرات ها می‌تواند این امکان را برای ایشان فراهم کند تا در موعد مقرر به‌سرعت و با انسجام، به دوره ضد نخبگان انتقال یابند.

تعارضات و منازعات داخلی در درون دولت، در حال افزایش است. این امر، خاطرات دوره یلتسین و دهه 90 را به یاد می‌آورد که طی آن نخبگان حاکم روسیه، تقریباً در وضعیت دائم بحران و زیر شکاف منازعات میان گروه‌های قدرتمند مختلف قرار داشتند. بر اساس آن تجربه، جای تعجب ندارد اگر افرادی که امروز وفاداری خود به پوتین را اعلام می‌کنند، فردا رقبای کرملین نباشند.

روشی دیگر برای تشریح این پدیده این است که بگوییم تعداد زیادی از افرادی که در حاکمیت روسیه خدمت می‌کنند، تزیین گرانی هستند که به حفظ ظاهر دموکراسی تزیینی روسیه کمک می‌کنند. بسیاری از این افراد به‌صورت فزاینده‌ای احساس می‌کنند که مورد غفلت کرملین قرارگرفته‌اند و این‌که کرملین قدردان تلاش‌های آن‌ها نیست. به‌عنوان‌مثال هنگامی‌که کرملین تشخیص داد که نیاز به نوسازی دومای کشور دارد (سالن کوچک‌تر پارلمان روسیه)، بیشتر از نیمی از حزب حاکم روسیه متحد، هیچ حمایت حزبی یا حمایت مالی برای انتخابات نکردند.

افرادی که از پیروزی انتخاباتی آن‌ها ممانعت به عمل آمد تا راه را برای افراد دلخواه کرملین هموار سازند، جاه‌طلبی‌های سیاسی خود را از دست نداده‌اند و هنوز هم در جستجوی راه‌های جایگزین برای ارتقای حرفه‌ای هستند. یکی از مشکلات عمده‌ای که حزب روسیه متحد در سال گذشته با آن مواجه بود، این بود که اعضایش، حزب را ترک کردند تا به اپوزیسیون نظام‌مند بپیوندند. یک بخش جدید از نخبگان در حال شکل‌گیری است که معتقد است ارزش‌های سنتی ممکن است مهم‌تر از وفاداری به رئیس‌جمهور باشد و ممکن است در آینده از پوتینیسم بدون پوتین حمایت کنند.

وفاداری نخبگان کسب‌وکار به کرملین هم موقتی است. همه به این ایده عادت کرده‌اند که کسب‌وکار روسی از سال 2003-2004، کاملاً وفادارانه است، یعنی از زمانی که تنها یک سال طول کشید تا پوتین اولیگارش‌های قدرتمند سیاسی کشور را به تجار صرفی تبدیل کند که پولشان را تنها درجایی سرمایه‌گذاری می‌کنند که مقامات اجازه می‌دهند.

اما بخش‌های بزرگی از تجار ارشد روسیه، ثروتشان را در دهه 90 به دست آوردند و تعهدی در برابر پوتین احساس نمی‌کنند. تجار عمل‌گرا و غیراحساسی هستند. تصمیم گیران شرکتی خود را با روندهای ملی وفق می‌دهند و خود را برای تمام سناریوهای ممکن آماده می‌سازند (با توجه به علاقه شدیدشان به الکسی ناوانلی، رهبر اپوزیسیون در سال 2011-2012، در حین اعتراضات گسترده). می‌توان انتظار داشت که اگر قواعد تعیین‌شده توسط رژیم فعلی، برای کسب‌وکار میلیاردها دلار ضرر و صدها پروژه به اجرا نرسیده را به همراه داشته باشد، آنگاه افرادی که در حال حاضر عمل‌گرا هستند، رویای تغییر رژیم را در سر خواهند پروراند.

دردسر دیگر برای کرملین، مناطق دورافتاده و گسترده روسیه است. درحالی‌که رژیم فعلی، کنترل کامل سیاست فدرال را در دست دارد، یافتن یک رهبر قدرتمند برای هر منطقه، نه‌تنها کار دشواری است، بلکه حتی خطرناک است. به‌هرحال کنترل یک سیاستمدار قدرتمند با سطوح بالای حمایت انتخاباتی، دشوارتر خواهد بود. ارائه آنچه مسکو می‌خواهد، دشوار است: مدیران منطقه‌ای کارآمد که در صورت خراب شدن اوضاع، بتوانند به‌راحتی برکنار شوند.

اخیراً کرملین در حال انتصاب مدیرانی برای پست‌های وابسته به حکومت نیست، بلکه افرادی را منصوب می‌کند که با خدمات امنیتی مرتبط باشند و تنها به لحاظ وفاداری، برجسته باشند. این تلاش در ساده‌سازی و تقویت فرمان‌برداری از مسکو، تنها منجر به تصمیمات اشتباه‌تر و خطرناک‌تر در سطح ملی خواهد شد.

اگر قدرت فدرال ضعیف‌تر شود، اکثریت قاطع سازمان سیاسی منطقه‌ای، عاقبت به مخالفت با مسکو خواهند پرداخت. درواقع کل نخبگان منطقه‌ای به‌استثنای افراد دارای روابط شخصی با رئیس‌جمهور، می‌توانند به‌صورت بالقوه به ضد نخبه تبدیل شوند.
این روندها در کجا اپوزیسیون غیر نظام‌مند و رنجور روسیه را که هنوز آرزوی برکناری پوتین را در سر می‌پرورانند، رها می‌کنند؟ به‌صورت تناقض گونه، به‌رغم ظرفیت این افراد در ایجاد تغییر سیاسی، کمترین احتمال می‌رود که این افراد تشکیل ضد نخبگان را بدهند. رهبرانی که می‌توانند اعتراضات خیابانی ایجاد کنند، بسیار خطرناک و غیرقابل‌پیش‌بینی هستند و افراد صاحب پول و قدرت، هر کاری می‌کنند تا آن‌ها را زیر کنترل قرار دهند.

اما به‌رغم تمام مشکلات اپوزیسیون غیر نظام‌مند و نمایش ضعیفش در انتخابات پارلمانی گذشته، این اپوزیسیون می‌تواند در ایجاد طبقه حاکم آینده در روسیه، هم بخشی داشته باشد. این امر از طریق پیروزی انتخاباتی رخ نخواهد داد، بلکه از طریق برتری شخصی رو به رشد اتفاق خواهد افتاد (چیزی که میخائیل خودروکوفسکی، رهبر اپوزیسیون و اولیگارش تبعیدی، آن را تائید کرده است). هنگامی‌که اپوزیسیون غیر نظام‌مند، نظام‌مند شود، عصر جدیدی آغاز خواهد شد و کرملین دیگر قادر به حذف آن از انتخابات نخواهد شد، چراکه از یک انفجار سیاسی هراس دارد.

این، یک موضوع ایدئولوژیک نیست. همراه با نزدیک‌تر شدن تغییر رژیم، برچسب‌های ایدئولوژیک به لحاظ جایگاه، بعد از ملاحظات عمل‌گرایانه و ارتباطات با فردی که سامانه را ایجاد کرده است (یعنی رئیس‌جمهور)، قرار می‌گیرند. بسیاری از ناظران به دام تلقی اعضای لیبرال نخبه همچون الکسی کوردین، وزیر مالی سابق و یا آناتولی چوبیس، سیاستمدار روسی (او مسئول خصوصی‌سازی در کشور در دهه 90 بود) به‌عنوان ضد نخبگان بالقوه و جایگزین‌هایی برای پوتین، می‌افتند. اما حتی مخالفان پوتین که شدیدترین اعتراضات ایدئولوژیک به رئیس‌جمهور فعلی را انجام می‌دهند، ممکن است در لحظات بحرانی، بیش از اطرافیان داخلی پوتین، طرفدار پوتین شوند.

درنهایت، در سامانه‌های سیاسی که تغییر از طریق انتخابات را مسدود می‌کنند، تضمین اصلی ثبات رژیم، ظرفیت آن در نوسازی از درون است.  در حال حاضر، خود رژیم در حال شکاف است و از تحقق هرگونه نوسازی این‌چنینی، جلوگیری خواهد کرد. اما بااین‌وجود، یک حرکت ضد نخبگان، در فرآیند شکل‌گیری است (حرکتی که می‌تواند عاقبت روسیه را در مسیری جدید قرار دهد، خواه به سمت آزادسازی (لیبرالیزاسیون) یا شکل سخت‌تری از حکومت اقتدارگرا).

منبع: دیدبان روسیه

0 Comments

Submit a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *