گری اسمیت و توماس دانلی در تحلیلی که در مجله ویکلی استاندارد منتشر شد، نوشتند: چندهفته‌ای است که کاخ سفید لاف می‌زند که ترامپ در حال رسیدن به نتایجی در جهت منافع ملت آمریکا است، اما دشواری این کار بالا است، زیرا این دستاوردها باید با قانون‌گذاری سنجیده شود، نه با دستورات اجرایی. ترامپ بر مبنای پیشنهاد اداره مدیریت و بودجه در حال برنامه‌ریزی برای عقب کشیدن از یکی از وعده‌های اصلی انتخاباتی‌اش، یعنی تقویت نیروی نظامی آمریکا است.

ترامپ در طول مبارزات انتخاباتی، اهداف جاه‌طلبانه‌ای را برای نیروهای مسلح آمریکا ترسیم کرد: گسترش ابعاد نیروی زمینی از 460 هزار به 540 هزار تن، افزودن رزم‌ناوهای نیروی دریایی از 270 به 350 فروند، افزایش گردان‌‌های تفنگداران نیروی دریایی از 24 به 36 گردان و گسترش نیروی هوایی با 1200 جنگنده.

او بعد از انتخابات بارها درباره لزوم نوین‌سازی بمب‌افکن‌های هسته‌ای، زیردریایی‌های مجهز به موشک بالستیک و موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای زمین به هوا صحبت کرد.

اخیراً نیز در گردهمایی اقدام سیاسی محافظه‌کاران وعده «یکی از بزرگ‌ترین تقویت‌های نظامی طول تاریخ» آمریکا را داد. او در جلسه مشترک کنگره اعلام کرد که بودجه‌ای را برای تقویت نیروی نظامی به کنگره می‌فرستد و افزایشی تاریخی در بودجه دفاع ملی را خواستار می‌شود.

اما بودجه دفاعی اداره مدیریت و بودجه برای سال 2018 بر مبنای واقعیت‌های جایگزین تنظیم‌شده است. 603 میلیارد دلار بودجه حدود 3 درصد بالاتر از سطحی است که در آخرین بودجه باراک اوباما پیش‌بینی‌شده بود و کمتر از 640 میلیارد دلاری است که رئیس مجلس نمایندگان و کمیته نیروهای مسلح سنا به‌طور مشترک پیشنهاد کردند؛ و حدود 60 میلیارد دلار کمتر از بالاترین پیشنهاد انجمن دفاع ملی در سال 2014 است. درواقع پول بیشتری که ترامپ پیشنهاد داده، حتی برای برآوردن کمبود حدود 60 میلیارد دلاری که همین حالا این سرویس‌ها برای آمادگی و حفظ قوا نیاز دارند، کافی نیست.

کاخ سفید همچنین با هماهنگی اداره مدیریت و بودجه تلاش گمراه‌کننده‌ای را آغاز کرده است و ادعا می‌کند که پیشنهاد دولت افزایش 10 درصدی، یعنی معادل 54 میلیارد دلار است، اما این در صورتی است که بودجه ترامپ با محدودیت‌های بودجه‌ای که قانون کنترل بودجه 2011 تعیین می‌کند، برآورد شود، نه با بودجه‌های مصوب و یا برنامه‌های پنتاگون؛ ضرورت‌های نظامی به کنار.

درواقع به نظر می‌رسد که طراح برنامه پیشنهادی ترامپ برای تقویت و بازسازی نه جیمز ماتیس، وزیر دفاع است و نه رئیس ستاد مشترک، بلکه مایک مولوانی، رئیس اداره مدیریت و بودجه، طراح این برنامه است. مولوانی تا زمانی که از مجلس نمایندگان جدا شد تا اداره بودجه را مدیریت کند، ازجمله سرسخت‌ترین افراد در خصوص بودجه بود. او معتقد بود که تخصیص بودجه‌های تکمیلی موردنیاز برای تداوم عملیات نظامی در زمان جنگ چیزی بیش از بودجه سیاه (که برای کارهای غیرقانونی به کار می‌رود) نیست. به‌علاوه او فقط قادر بود پول‌هایی را به بودجه دفاعی اضافه کند که می‌توانست از برنامه‌های داخلی و بین‌المللی بیرون بکشد.

خبر خوب این است که اولین بودجه ترامپ پیش از رسیدن به کنگره نابود شده و این فرصتی است تا کنگره خلائی را که مولوانی ایجاد کرده است، پر کند. به‌ویژه این فرصتی است تاجان مک‌کین و مک تورنبری، رئیس کمیته خدمات و پشتیبانی نیروهای مسلح فشاری را که از جانب جمهوری‌خواهان وارد می‌شود به حداکثر برسانند. اگر آن‌ها سرسخت و باهوش باشند، به‌راحتی می‌توانند تعداد زیادی از دموکرات‌ها را کنار بزنند، بدون توجه به اینکه حزب‌شان چقدر متعهد به «مقاومت» باشد. مک کین با لحنی تحقیرآمیز به اداره مدیریت و بودجه گفته است «درحالی‌که جهان در آتش است، آمریکا نمی‌تواند با بودجه‌ای که فقط 3 درصد بیشتر از بودجه دولت اوباما است، صلح برقرار کند» و «ما می‌توانیم و باید بهتر عمل کنیم». تورنبری هم مشابه همین حرف را زده است.

خیلی زننده است که رئیس‌جمهور در سخنرانی که باید در آن به مسائل و مشکلات رویاروی ملت بپردازد، چیزی برای گفتن درباره تهدیدهایی نظیر کره شمالی، روسیه و چین نداشته باشد. اگر آمریکا بخواهد فقط با داعش برخورد کند، شاید بودجه تقویتی ترامپ بتواند کافی باشد، اما بدون شک قرار نیست فقط با داعش روبرو شود.

ترامپ می‌خواست سخنرانی‌اش در کنگره آرمانی باشد و کشور را ترغیب کند که در جستجوی راه‌حل برای مشکلاتش بزرگ‌تر فکر کند، اما او اجازه داد به جاه‌طلبی‌اش برای رفع مشکلی که مدت‌ها بر آن تأکید داشت، یعنی نسل گم‌شده قدرت نظامی آمریکا، از منظر چشمان کوته‌بین مدیر اداره بودجه نگاه شود.