باراک اوباما دوره نخست ریاست جمهوری را با قرار دادن مسئله شهرک سازی اسرائیل در سرزمین های عربی فلسطین به عنوان اولویت مطلق سیاست خارجی خود آغاز کرد و به دانشگاه قاهره رفت تا فراخوان خود را درباره غیر قانونی دانستن شهرک سازی و این که مانعی در روند عملیات سیاسی برای دستیابی به راه حل دو کشوراست، آغاز کند. دور دوم و آخر ریاست جمهوری خود را با صدور قطعنامه شورای امنیت که شهرک سازی را محکوم می کند و خواستار توقف فوری آن است، به پایان برد و هنگامی که به نماینده خود در سازمان ملل متحد سامانتا پاور، برای خودداری از دادن رأی چراغ سبز نشان داد، همه فشارهای جامعه یهودی را برای استفاده از وتو به منظور جلوگیری از صدور قطعنامه، نادیده گرفت.
دونالد ترامپ، رئیس جمهور منتخب در متقاعد کردن سلف خود اوباما درباره مانع ایجاد کردن دربرابر این قطعنامه در جهت خدمت به اسرائیل و برای پاسخ مثبت دادن به درخواست های بنیامین نتانیاهو نخست وزیر آن شکست خورد اما او موفق به وادار کردن عبدالفتاح السیسی رئیس جمهور مصر شد تا از ارائه پیش نویس قطعنامه تدوین و ارائه شده از سوی خود این کشور عقب نشینی کند و رأی گیری در روز جمعه عصر را به رأی گیری در زمان دیگر به تأخیر بیندازد، چه بسا به زمانی پس از به قدرت رسیدن خود که شاید به وی توانایی استفاده از وتو برای خنثی کردن آن را اعطا می کند.
گمان نمی کنیم چهار کشور ونزوئلا، مالزی سنگال و نیوزیلند بدون تشویق کاخ سفید و اشاره شخص رئیس جمهور اوباما و استقبال نهاد حاکم در آمریکا تصمیم گرفته باشند وارد چنین عرصه چالش برانگیزی شده باشند و پیش نویس قطعنامه را به شورای امنیت برای رأی گیری در زمان معین ارائه کنند تا از این طریق پیامی نیرومند را به اسرائیل و رهبران و ملت آن بدهند مبنی بر این که تکبر و سلطه گری و نژاد پرستی تل آویو از تمام خطوط قرمزها فراتر رفته و سیاست های شهرک سازی در سایه بازگشت جنگ سرد و قدرت و نفوذ گرفتن دوباره روسیه ؛خطری نه فقط برای خود اسرائیل بلکه برای تمام اردوگاه غرب است.
نتانیاهو سفرای خود را از نیوزیلند و سنگال بلافاصله در واکنش به اقدام این دو کشور برای به عهده گرفتن ارائه قطعنامه به شورای امنیت پس از عقب نشینی مصر فراخواند، اگر سفرایی در مالزی و ونزوئلا داشت همین کار را می کرد. اما مالزی به هیچ وجه روابط دیپلماتیک با دولت اشغالگر ندارد و میزبانی کنفرانس ورزشی را برای پرهیز از اعطای ویزا به هیئت اسرائیل نپذیرفت. (بعدها اردن میزبانی آن را بر عهده گرفت) اما دومی یعنی ونزوئلا سفیر خود را در اعتراض به تجاوز اسرائیل به نوار غزه فراخواند و روابط دیپلماتیک خود را با تل آویو قطع کرد.
ترامپ که تلخی شکست را می چشد تهدید کرد سازمان ملل روز بیستم ژانویه یعنی روزی که به طور رسمی به ریاست جمهوری می رسد مانند قبل نخواهد بود. اما چه کاری می تواند بکند، وعده خود را درباره انتقال سفارت آمریکا به قدس اشغالی عملی کند؟ یا با دولت اشغالگر قراردادهای تسلیحاتی بیشتری امضا کند؟
آنچه ترامپ درک نمی کند این است که هژمونی آمریکا در تمام خاورمیانه در حال تضعیف شدن است و چنانچه بلندپروزای آمریکا در اشغال عراق برای این کشور هزینه داشت و بیش از پنج هزار میلیارد دلار هزینه خواهد داشت، بنا بر این هرگونه جاه طلبی دیگر دو برابر این رقم خواهد بود و او به عنوان تاجر باتجربه باید مسائل را در ترازوی سود و زیان اندازه گیری کند و وی آگاهی زیادی نسبت به این مسئله دارد.
سلطه گری اسرائیل که ضعف عرب ها آن را تشویق کرد و روند عادی سازی روابط که در آشکار و پنهان از سوی تعدادی از دولت های عربی به ویژه از سوی عربستان و کشورهای حاشیه خلیج فارس شدت گرفت، یاوه گویی و گستاخی این رژیم را افزایش داد؛ اکنون شمارش معکوس برای پایان آن آغاز شده زیرا خاورمیانه اکنون در مرحله تغییر بنیادین در جهت عکس قرار دارد و نشانه های آن به میزان زیادی در ائتلافی رو به تبلور یافتن است که در سنگر مقابل آمریکا با صلابت و همبستگی در پی تحولات شهر حلب ایستاده است.
چهار کشوری که ارائه پیش نویس قطعنامه مذکور را به شورای امنیت برعهده گرفتند و همه آن ها غیر عرب هستند اگرچه کشور اسلامی هستند؛ زخم خنجر شرافت را نه به اسرائیل بلکه همچنین به تمام حکومت های عربی و به طور مشخص حکومت مصر وارد کردند هنگامی شجاعت و جرات به خرج دادند و عادلانه از این قضیه عربی جانبداری کردند و تهدیدهای اسرائیل آنان را نترساند. لازم به ذکر است که تمام این چهار کشور کشورهای کوچک، فقیر و ضعیف از نظر نظامی هستند.
این کشورها که ملت های عربی شریف پس از خدای بزرگ و بلند مرتبه در برابر آنان برای احترام و ابراز شگفتی و قدرانی تعظیم می کنند؛ تمام نقاب هایی که بر چهره حکام عرب باقی مانده بود را پاره کردند حکامی که به پیاده نظام و ابزار دست آمریکا، اسرائیل و به طور کلی غرب تبدیل شده اند و بار دیگر در اینجا از آنان تشکر و قدردانی می کنیم.

 منبع: اداره کل رسانه های خارجی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی