جان.بی. آلترمن در مقاله ای برای مرکز مطالعات راهبردی و بین المللی واشنگتن نوشت: انتشار فیلم قتل وحشیانه بیش از 12 مسیحی مصری در لیبی حکایت از آن دارد که گروه های افراطی درصددند تا چیزی بیش از یک ایدئولوژی صرف را با فراسوی مرزهای سرزمینی شان به اشتراک بگذارند. چرا که ساخت یک فیلم ویدیویی نیازمند همکاری بین المللی گروهی از فیلمبردان، تدوینگران، فیلمنامه نویسان و … است.

اینک دولت های غربی، بر راه هایی برای نابودی این گروه ها و پیش از همه، القاعده و داعش، متمرکز شده اند. دولت های غربی، بیشتر بر روی حملات هوایی، مشارکت و همکاری های هوشمندانه، اقدامات مالی متقابل و مشروعیت زدایی ایدئولوژی این گروه ها تاکید و تمرکز دارند و کمتر متوجه این واقعیت هستند که هر کدام از این گروه ها به واسطه جنگ های نیابتیهر روز قدرت بیشتری می یابند.

در نگاه اول، همه دولت های منطقه خشم و نفرت خود را از تاکتیک های گروه های به اصطلاح جهادی اعلام می کنند. این گروه ها خواستار از میان رفتن مرزها و ایجاد دولتی واحد به عنوان جایگزین دولت های موجود در کشورهای مسلمان هستند. از دید این گروه ها، پیروزی آنها نه تنها به معنای شکست جهان غرب است، بلکه این امر می تواند منجر به خودکشی متحدان غرب در کشورهای غربی، جنوب آسیا و حتی فراتر از آن باشد.

از دید بسیاری، این گروه ها دو مزیت عمده دارند. اول اینکه برخی دولت ها و اشخاص حقیقی، آنها را بسیار سودمند می پندارند، چرا که معتقدند اگر بزرگ ترین تهدید برای آنها ایران است، پس چرا باید سایر کشورها دشمنان کینه توز ایران را نابود کنند؟ اگرچه دولت ها به شدت نگران آینده سرزمین خودشان هستند و از این بیم دارند که اتباع شان به گروه های به اصطلاح جهادی بپیوندند، اما اغلب چشم روی جمع آوری اعانه، خرید و فروش اسلحه و حتی تسهیل ترانزیت مبارزان بسته اند.

کویت، قطر، عربستان، ترکیه، همگی به معاونت و همکاری در عملیات گروه های جهادی متهم شده اند. هرچند این دولت ها مستقیماً مشارکتی نکرده اند، اما با ترک فعل خود، به نوعی به این گروه های تروریستی کمک می کنند.

مزیت دوم که حتی می توان گفت از مزیت اول هم مهم تر است این است که گروه های به اصطلاح جهادی، حتی اگر نایب هیچ طرفی هم نباشند، می توانند به سبب آشفتگی ناشی از جنگ رشد کنند. به طور کلی جنگ ها سبب می شود تا جمعیت  آسیب پذیر تقاضای حمایت کند. به دنبال این واقعه، جنگ اقتصادی به وجود می آید و فساد، مبارزات مزدوران و بازار سیاه تجارت اسلحه نیز فراگیر می شود. جنگ ها همین حالا هم عامل تضعیف دولت های ناکارآمد و ناتوان سازی شان در خدمات رسانی شده که همین امر حکمرانی نیم بند گروه های به اصطلاح جهادی را نسبت به آنها مقبول تر می سازد. جنگ ها زندگی میلیون جوان را دچار اختلال کرده، موجب شده دستکم برخی از آنها احساس خشم و ناتوانی بیشتری کنند و همین آنها را به حمایت از خشونتی می کشاند که برگ برنده گروه های به اصطلاح جهادی است.

آنچه که در این جنگ ها حایز اهمیت است، آن است که بسیاری از متحدان غربی در آن نقش دارند. اگرچه ایالات متحده آمریکا هم در برخی از جنگ ها نقش دارد، اما متحدانش در تک تک جنگ ها از سوریه گرفته تا یمن ایفای نقش می کنند. راه خروج از این جنگ ها برای ایالات متحده صرفا اعلام پیروزی و بازگشت به خاک خود به این امید نیست که این جنگ ها به خودی خود خاتمه یابند.