از جمله یافته‌های این گزارش می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• دسترسی به اسناد و بیانیه‌های سابقا طبقه‌بندی شده متعلق به مقامات آمریکایی و شوروی سابق حکایت از آن دارد که بازدارندگی بین دو ابرقدرت جنگ سرد، هیچگاه، به ویژه در دوره‌های تشدید تنش، به اندازه‌ای که گمان می‌رفت، جدی نبود.
• بر خلاف منطق حاکم در برخی بخش‌ها که می‌گویند الگوهای بازدارندگی جنگ سرد، قابل اعمال خواهد بود، خاورمیانه‌ای که در آن دو قدرت رقیب متخاصم تسلیحات هسته‌ای داشته باشند، ممکن است به شدت بی‌ثبات باشد.
• این بی‌ثباتی به نوبه خود ممکن است ناشی از فقدان بینش هر یک از طرفین درباره چگونگی محاسبه هزینه – فایده و مخاطرات از سوی رقیب باشد و باب محاسبه اشتباه را باز بگذارد.
• فارغ از این امر، بی‌ثباتی ساختاری به خاطر کوتاه بودن زمان پرتاب موشک بین دو طرف در منطقه و هزینه‌های (هم مالی و هم تکنیکی) بهره‌برداری، حفظ و عملیاتی سازی سامانه‌های هشدار زودهنگام و سامانه‌های فرماندهی و نظارت وجود دارد.
• دفاع موشکی بعید است در این فضا از نظر صرف هزینه مقرون به صرفه باشد. دولت‌های مجهز به تسلیحات اتمی می‌توانند با شمار گسترده ای از موشک های بالستیک حمله کنند، اما فقط معدودی از آنها مجهز به بمب اتمی هستند، این در حالی است که سامانه‌های دفاعی مجبور به تلاش برای رهگیری همه آنها هستند.
• بی‌ثباتی بحران ممکن است به واسطه این چشم‌انداز که طرف ثالثی احتمالا در پی تسریع جنگ بین دو طرف باشد، تشدید هم بشود. برای نمونه، شلیک موشک‌های بالستیک یا کروز به یک کشور مجهز به تسلیحات هسته‌ای ممکن است به عنوان حمله‌ای از سوی رقیب هسته‌ای‌اش قلمداد شود. استفاده از تسلیحات سایبری برای ارایه اطلاعات غلط به یک سامانه هشدار زودهنگام هم ممکن است به معنای تسریع جنگ باشد.
• در صورتی که یک کشور در این منطقه به ظرفیت هسته‌ای دست یابد، احتمالا فشار شدیدی بر دیگر کشورها در منطقه برای به دست آوردن تسلیحات هسته‌ای وارد می‌شود.
• قدرت‌های خارج از منطقه احتمالا در پی اعمال نفوذ بر این رقابت خواهند بود، آنها به “بازی بزرگ هسته‌ای” با هدف بهبود جایگاه قدرت‌های کلیدی منطقه‌ای از طریق ارایه فناوری‌ها و ظرفیت‌های کلیدی ورود پیدا خواهند کرد که به میزان زیادی ثبات منطقه‌ای‌ را آن هم در شرایطی پرآشوب به هم خواهد ریخت.

بازداشتن اشاعه در خاورمیانه ممکن است فراتر از ظرفیت‌های ایالات متحده یا جامعه بین‌المللی باشد. در همین حال، باید راهبرد محصورکننده‌ای برای وضعیتی تدوین شود که در آن تلاش‌ها برای جلوگیری از اشاعه به شکست بینجامد. این راهبرد می‌بایست هدف خود را قادر ساختن جامعه بین‌‌المللی برای به حداکثرسازی جلوگیری از بی‌ثباتی منطقه‌ای و سنت عدم استفاده از تسلیحات هسته‌ای که از 1945 به این سو وجود داشته است، قرار دهد.

برای این مقصود، فهرستی غنی از سناریوهای قابل توجه باید مورد بررسی قرار گیرد تا شیوه‌های احتمالی شکست منع اشاعه در خاورمیانه را شناسایی نموده و بر مبنای آن، گزینه‌های محتمل را برای تقویت موانع به کارگیری تسلیحات هسته‌ای ارایه دهد.