مارک مورو، جاناتان روث‌ول، اسکات آندس، کنان فکری و سیذارت کولکارنی در گزارشی که برای موسسه بروکینگز تهیه کرده‌اند، نوشتند: صنایع پیشرفته، تکیه گاه اقتصادی مهمی برای اقتصاد ایالات متحده است و هدایتگر بهبود دوران بعد از رکود محسوب می‌شود. این صنایع به عنوان منبعی برای اشتغال و فعالیت اقتصادی، نقش مهمی در اقتصاد ایالات متحده دارند. در سال 2013، 50 صنعت پیشرفته ملی آمریکا 12.3 میلیون نیروی کار را به خدمت گرفتند که رقمی برابر 9 درصد جمعیت شاغل این کشور را تشکیل می دهد.

صنایع پیشرفته ایالات متحده با سطح اشتغال متوسط، رقمی برابر 2.7 تریلیون دلار ارزش افزوده سالانه که 17 درصد تولید ناخالص داخلی ایالات متحده را تشکیل می دهد، خلق کردند. این رقم بیش از تولید هر بخش دیگر شامل مراقبت‌های درمانی، مالی و یا املاک و مستغلات است.

صنعت پیشرفته 80 درصد مهندسان این کشور را به خدمت گرفته، همچنین 90 درصد تحقیق و توسعه بخش خصوصی، 85 درصد ثبت اختراعات و 60 درصد صادرات ایالات متحده را از آن خود ساخته است. همچنین صنایع پیشرفته به حمایت از زنجیره‌های عرضه در حجم بالا و سایر اشکال فرعی فعالیت‌های اقتصادی می پردازد.

صنایع پیشرفته، بر مبنای هر کارگر، سالانه 236 هزار دلار کالا و خدمات را از سایر بخش‌های اقتصادی خریداری می کند که این رقم برای سایر صنایع 67 هزار دلار است.

در حقیقت به ازای هر فرصت شغلی در صنعت پیشرفته 2.2 فرصت شغلی جدید در داخل کشور – 0.8 در حوزه محلی و 1.4 شغل خارج از منطقه – ایجاد می‌شود. این بدان معناست که علاوه بر 12.3 میلیون نیروی کار به خدمت گرفته شده توسط صنایع پیشرفته، 27.1 میلیون نیروی کار دیگر نیز در فعالیت‌های اقتصادی تحت حمایت صنایع پیشرفته مشغول به کار می شوند. این بخش به طور مستقیم و غیرمستقیم حدود 39 میلیون فرصت شغلی یعنی رقمی برابر با یک چهارم کل مشاغل آمریکا را ایجاد می‌کند.

در دوران رشد و تغییر بخش‌ها، تعداد کل مشاغل ایجاد شده از سال 1980 تقریبا ثابت بوده، اما تولیدات آنها افزایش داشته است. از سال 1980 تا 2013 تولیدات صنایع پیشرفته سالانه رشدی برابر 5.4 درصد داشته که این رشد سریع‌تر از رشد نرخ تولیدات کل اقتصاد این کشور بوده است. از زمان رکود بزرگ، اشتغال و تولید در این بخش افزایش چشگیری داشته است. صنایع پیشرفته از سال 2010 با نرخ رشدی برابر با 1.9 درصد، یک میلیون فرصت شغلی ایجاد نموده و تولیدات و نرخ ایجاد فرصت شغلی در آن 2.3 برابر بیش از سایر بخش‌های اقتصادی بوده است.

خدمات پیشرفته، شرایط پس از رکود بزرگ را به سمت تغییر، هدایت و 65 درصد مشاغل جدید را ایجاد کرد. طراحی سیستم‌های کلمپیوتری به تنهایی 250 هزار فرصت شغلی جدید ایجاد کرد.

صنایع پیشرفته، فرصت‌های عالی اقتصادی را برای نیروی کار فراهم می آورند. شاغلان در صنایع پیشرفته، تولیدکننده‌هایی ماورای تصور هستند. حدود 210 هزار دلار ارزش افزوده هر کارگر در مقایسه با 101 هزار دلار متوسط ارزش افزوده کارگران سایر بخش‌ها از مزیت‌های این بخش است. میزان دستمزدها نیز در این صنایع از سایر بخش‌ها بالاتر است. برای مثال در سال 2013 متوسط درآمد یک کارگر در صنایع پیشرفته 90 هزار دلار بوده که تقریبا 2 برابر متوسط درآمد کارگران سایر بخش‌هاست. با احتساب تورم، پرداخت اضافه کاری به کارگران نیز طی سال‌های 1975 تا 2013 رشدی برابر با 65 درصد داشته است که این رقم در سایر بخش‌ها تنها 17 درصد بوده است. حتی کارگرانی که از سطح تحصیلات پایین‌تری برخوردارند نیز نسبت به همتایان خود در سایر بخش‌ها از درآمد بالاتری برخوردارند.

صنایع پیشرفته وابستگی بسیار زیادی به مادرشهرها و نواحی کلان منطقه ای داشته و بسته به موقعیت و جغرافیای فعالیت، ترکیب و محتوای فعالیت آنها متفاوت است. صنایع پیشرفته گرایش به تجمع در کلان نواحی ها دارند. با نگاهی به پراکندگی این صنایع در ایالات متحده متوجه خواهیم شد که 10 ناحیه بزرگ آمریکا حدود 70 درصد مشاغل مربوط به صنایع پیشرفته را به خود اختصاص داده‌اند که در این آمایش سن خوزه 30 درصد، سیاتل 16 درصد، ویچیتا 15.5 درصد، دترویت 14.8 درصد و سانفرانسیسکو 14 درصد نیروی کار این بخش را از آن خود نموده‌‌اند. برخی از کلان نواحی ها مانند گراند رپیدز، پرتلند و یا ویچیتا تمرکز بسیاری بر تولیدات صنایع پیشرفته نظیر صنعت خودرو، نیمه رسانه ها و تولیدات هوا-فضایی دارند. در مقابل، خدماتی چون طراحی سیستم‌های کامپیوتری، نرم افزار و تحقیق و توسعه در کلان نواحی هایی چون بوستون، سانفرانسیسکو و واشنگتن گسترده اند.

به طور کل شمار مناطق فعالیت صنایع پیشرفته در آمریکا در سال‌های اخیر کاهش داشته است. در سال 1980، 59 منطقه از 100 منطقه کلان ایالات متحده، 10 درصد نیروی کار صنایع پیشرفته را در اختیار داشته‌اند در حالی که در سال 2013 تنها 23 کلان ناحیه کشور این درصد را در خود جای داده اند.

ایالات متحده درعرصه رقابت‌های موجود در صنایع پیشرفته، در حال واگذاری جایگاه خود به سایر کشورهاست. کاهش تمرکز کشورها بر صنایع پیشرفته و تراز منفی تجاری آنها دال بر اوضاع نامناسب اقتصادی است. از سال 2000، نرخ اشتغال و تولید این بخش به عنوان قسمتی از اقتصاد ایالات متحده کاهش داشته است. گرچه صادرات صنایع پیشرفته 1.1 تریلیون دلار کالا و خدمات در هر سال است که حدود 60 درصد کل صادرات آمریکا را تشکیل می‌دهد، اما تراز تجاری در این بخش آزاردهنده است.

در سال 2012 ایالات متحده کسری ترازی برابر 632 بیلیون دلار در این بخش داشته که این مشابه اوضاع تراز تجاری این بخش در سال 1999 است. گرچه حوزه هایی چون حق امتیازها و دارایی های فکری مازادی برابر 60 تا 80 بیلیون دلار در سال 2012 داشته اند، اما سایر بخش‌ها مانند بخش ابزارهای ارتباطی، اجزا و قطعات کامپیوتری، موتور و وسایل نقلیه و تولیدات دارویی، تحقیق و توسعه، خدمات اطلاعاتی و کامپیوتر که نقاط قوت تاریخی آمریکا نیز به شمار می‌روند هم اکنون با کسری ترازهای قابل توجهی مواجهند.

با اینکه حجم سرمایه‌گذاری در بخش نوآوری در سایر کشورها بالاست، اما در امریکا این روال رو به کاهش است.

گرچه این کشور در حال ترک جایگاه خود در عرصه فعالیت‌های نوآور و بهره برداری از ظرفیت‌های آن در مقایسه با سایر کشورهاست، اما به طور حتم، صنایع پیشرفته بخشی کلیدی در منافع فنی و تکنولوژیکی ایالات متحده باقی می ماند. برای مثال سهم ایالات متحده از تحقیق و توسعه جهانی و حق امتیازها از سهم این کشور در تولید ناخالص داخلی جهانی و جمعیت، کاهش بیشتری داشته است. در میان ایالاتی که بیشترین ثبت حق امتیاز و اختراع را دارند، تنها سان دیاگو و سن خوزه – سانفرانسیسکو هستند که در رتبه بندی 20 منطقه برتر جهان جای داشته و بوستون و راچستر در میان 50 منطقه برتر در این رتبه بندی جای می گیرند.

صنایع پیشرفته از فرصت‌های شغلی برای تمامی سطوح تحصیلاتی پشتیبانی می کنند، اما جریان ناچیزی از نیروی کار با تحصیلات پایین به این بخش راه می‌یابند. بخش صنایع پیشرفته با چالش عرضه نیروی کار مواجه است. به طور مشخص نیروی کار در حیطه مشاغل (علمی، فنی، مهندسی و محاسباتی) در این بخش امکان فعالیت دارند. بنابراین به عنوان منبعی حیاتی برای بخش دانش بنیان نیز بشمار می‌رود. با این حال جهانی سازی و تغییرات تکنولوژیکی نیاز به افزایش سطح تحصیلات را فزونی بخشیده و مهارت‌های خود را ترقی داده است. پیچیدگی چالش‌های سرمایه انسانی بخش صنایع پیشرفته، نوسان‌های شدیدی را در دسترسی به مهارت‌ها در مناطق مختلف ایجاد می کند.

 بخش‌های خصوصی و عمومی ایالات متحده باید در جهت حمایت و گسترش صنایع پیشرفته با یکدیگر ادغام شوند.

ترکیبی از سرمایه‌گذاری فنی متمرکز و به کارگیری نیروی کار ماهر در بخش صنایع پیشرفته، نمایانگر موفقیت بالقوه ایالات متحده است. صنعت پیشرفته به اقتصاد ملی قدرت بخشیده و به عنوان پیش نیازی برای ایجاد فرصت‌های اقتصادی در آمریکا بشمار می‌رود. علاوه بر این، گزارش تصریح می‌کند که صنعت پیشرفته با مراکز کلان صنعتی در مناطق مختلف ادغام می شوند تا خود را از منافع کلیدی منابع نوآوری، نیروی کار ماهر و شبکه های حمایت کننده بهره‌مند سازند. بسیاری از کلان نواحی‌های آمریکا دارای رتبه‌بندی‌های برتر جهانی در این امر هستند، اما در حال واگذاری این پیشگامی جهانی می باشند.

بدتر شدن تراز تجاری آمریکا در تولیدات فنی پیشرفته در دهه های اخیر خصوصا سئوالاتی را نه تنها درباره سیاست تجاری بلکه درباره حیات بلندمدت این بخش مطرح می سازد. همچنین اکوسیستم‌های اندکی از مناطق دارای این صنعت، هم اکنون به حفظ نهاده‌های فنی، منابع نیروی کار و تمرکز عرضه‌کنندگان به منظور ایجاد همکاری‌ها در جهت پیشبرد رقابت‌های جهانی می‌پردازند.

کارشکنی ها بیشتر در واشنگتن اتفاق می افتد، از این روست که از فعالیت‌های ملی جهت تقویت صنایع پیشرفته با وجود اصلاحات مالیاتی قابل توجه و آزادسازی‌های استراتژیک و اقدامات مشابه ممانعت به عمل می‌آید.

همه اینها بدین معنی است که پیشگامان بخش‌های خصوصی و عمومی خصوصا فعالان در سطوح ملی و منطقه ای باید با یکدیگر ادغام شوند. این ادغام و مشارکت‌های ملی و منطقه‌ای اغلب با اطمینان از نهاده‌های اصلی مورد نیاز برای رشد بلند مدت این صنایع و در جهت گسترش صنایع پیشرفته آمریکا فعالیت می‌کند.

 کاربرد نوآوری

نوآوری به عنوان آخرین منبع سودرسان به شرکت‌ها و بخش صنایع پیشرفته هنوز نیازمند سرعت و پیچیدگی‌های بیشتر و نیز راهبردهای جدید است. از اینرو هر دو بخش خصوصی و دولتی نیازمند تفکر دوباره و اساسی در خصوص راهبردهای توسعه فناوری‌های‌شان هستند. عاملان پیشرو در شرکت‌ها و دولت نیاز به افزایش حجم تلاش‌ها در خصوص نوآوری داشته و باید چارچوب‌های هدایتگر خود را دوباره بررسی کنند. تلاش‌های بیشتر در حوزه تحقیق و توسعه با رویکردهای نوین، آزادانه‌تر و با استفاده از مدل‌های نوآوری شبکه‌ای در سال‌های آتی ضروری به نظر می‌رسد.

تقویت مجدد مهارت‌ها

وجود کارگران ماهر همراه با مجموعه مهارت‌های فنی مختلف برای آینده رقابتی بخش صنایع پیشرفته حیاتی است. گرچه پیش‌نیاز مهارت‌های صنایع پیشرفته مدرن سریع‌تر از توانایی کشور در آموزش به کارگران مورد نیاز تغییر می‌یابد. هم اکنون که اقتصاد در تلاش برای رشد بوده و شرکت‌ها دوباره اقدام به گسترش خود نموده اند، عاملان هر دو بخش‌ خصوصی و دولتی در شراکت با یکدیگر نیازمند تامل در دسترسی بهتر به کارگران ماهر از طریق توسعه فعال بخش‌های خاص و نوآوری مهارت‌های منطقه ای هستند. به طور کل شرکت‌ها نیاز دارند که بیشتر به توسعه جریان مهارت‌ها پرداخته و بخش دولتی نیز باید بیش از قبل به نیازهای آنها پاسخگو باشد.

 پذیرش اکوسیستم‌ها

در نهایت شرکت‌ها، دولت‌های محلی و سایر عاملان ذیربط باید در جهت تقویت سیستم‌های صنعت پیشرفته محلی، ملی یا همان انجمن‌های صنعتی منطقه‌ای که شرکت‌ها با آنها در تعاملند، عمل نمایند. نوآوری و توسعه مهارت‌ها در هر محیطی به وقوع نمی‌پیوندد. آنها در محیط‌های شاخص، جایی که شرکت‌ها در آن تمایل به تمرکز داشته، از جریان‌های دانش بنیان محلی بهره مند شده، دسترسی به نیروی کار ماهر داشته و به شبکه‌های عرضه کننده منطقه ای متصل گردند، استقبال می‌کنند. صنایع پیشرفته آمریکا بعد از دهه‌های کاهش سرمایه و رکود، کم تعداد شده و رو به کاهش گذاشته‌اند.