دکتر الکساندر کلارک، استاد دانشگاه کینگز کالج لندن در مقاله ای برای روزنامه دیلی تلگراف نوشت: در سال 1968،‌ در اوج جنگ سرد و بحران مالی، انگلیس اعلام کرد از عرصه جهانی عقب نشینی می کند.

برای کشوری که در دو جنگ جهانی جنگیده و پیروز شده بود و بزرگترین امپراطوری را داشت، این صرف نظر داوطلبانه از نفوذ در مناطق مختلف جهان اقدامی بی سابقه بود.

آن تصمیم شاید نشانه عصری جدید برای بازنگری انگلیس در طرحهای آینده اش بود، اما اقدامی کوته بینانه بود که دولتهای پی در پی انگلیس به سرعت آن را اصلاح کردند یا تغییر دادند.

مثلا دولت (ادوارد) هیس پس از ویلسون در مسئله مربوط به شرق سوئز «توافقنامه دفاعی پنج قدرت» را با استرالیا، مالزی، نیوزیلند و سنگاپور امضا کرد.

همچنین نیروهای انگلیسی تا سال 1997 در هنگ کنگ باقی ماندند و انگلیس حضور خود را در برونئی و دیگو گارسیا حفظ کرد و یک ایستگاه سوخت گیری نیروی دریایی انگلیس در سنگاپور هنوز دایر است.

در حقیقت از زمان اتخاذ آن تصمیم، تعهد نظامی انگلیس گسترش داشته است و این امر عمدتا ناشی از نیروهایی بوده است که طی جنگهای اول و دوم خلیج فارس، جنگ افغانستان، گشت زنی های دریایی برای مقابله با دزدان دریایی در اقیانوس هند و غرب آفریقا و نیروهای حافظ ثبات در دوران صلح در نقاط بحران مستقر شده و به حضوری دائمی تبدیل شده است. از جمله مقر نیروی هوایی انگلیس در قطر که در سال دو هزار و پنج تاسیس شد.

بدین ترتیب پایگاه جدید انگلیس در بحرین چه اهمیتی برای انگلیس و امنیت آن دارد؟

باید گفت، بخش بزرگی از تصمیم گیری ها در مسئله مربوط به شرق سوئز بر این اساس بود که هیچگونه پایگاه دائمی ایجاد نخواهد شد و عملیات منظم ناوهای هواپیمابر در شرق سوئز متوقف خواهد شد.

اما پایگاه جدید با تقویت حضور کنونی فرماندهی دریایی انگلیس و اسکادران ام سی ام دابلیو در بحرین، یک کانون دریایی منطقه ای جدید در اختیار انگلیس قرار می دهد.

این پایگاه بخصوص می تواند ناو هواپیمابر جدید از کلاس ملکه الیزابت را نیز در خود جای دهد – بدین معنی که قطعات و تجهیزات لازم نیز در آنجا نگهداری می شود که از اهمیت خاصی برخوردار است، چون با تعداد کافی از کشتی های پشتیبانی مناسب می توان به نیروی دریایی در فاصله ای دور از پایگاه های کشور انگلیس امدادرسانی کرد و این کشتی ها باید به محلی برای تامین قطعات و تجهیزات لازم دسترسی داشته باشند.

بدین ترتیب نقش پایگاه بحرین فقط پشتیبانی از عملیات در خاورمیانه نیست، بلکه از منظر راهبردی جهانی، وجود یک پایگاه در بحرین مسافتی را کشتی های پشتیبانی باید برای انتقال تدارکات لازم به نیروهای ضربت در جنوب شرق آسیا طی کنند، به نصف کاهش می دهد.

این مسافت در مورد کشتی های مستقر در اقیانوس آرام به یک سوم کاهش می یابد. به لحاظ منطقه ای، این پایگاه را می توان یک ابراز تعهد حساب شده به رویدادهای خاورمیانه قلمداد کرد که در تصمیمات دهه 1960 تضعیف شده بود.

حتی می توان گفت انگلیس سعی دارد موقعیت خود را به عنوان یک بازیگر منطقه ای از طریق دستیابی به پایگاه های جدید تقویت کند.

اما سئوال این است آیا انگلیس کشتی های کافی در اختیار دارد تا بتواند از فرصت راهبردی که این پایگاه در اختیار آن قرار می دهد، به طور کامل بهره برداری کند؟ پاسخ به این سئوال در آینده و با توجه به سرنوشت برنامه های دفاعی انگلیس با توجه به کاهش بی وقفه هزینه ها مشخص می شود.

در همین رابطه:

بازنگری سوم در راهبرد امنیت ملی انگلیس