شورای راهبردی آنلاین-رصد: در چارچوب برنامه سرمایه‌گذاری «اول آمریکا» که دونالد ترامپ بر آن تاکید داشته است، دولت‌های خارجی به حدود ۶ تریلیون دلار برای سرمایه‌گذاری در آمریکا و گسترش مبادلات اقتصادی با هدف حمایت از اشتغال و تولید در آمریکا متعهد شده‌اند. نزدیک به ۴ تریلیون دلار از این مبلغ در سال ۲۰۲۵ از جانب عربستان، قطر و امارات، سه عضو شورای همکاری خلیج فارس (GCC)، وعده داده شد.
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «پکن عزمی راسخ برای رسیدن به برتری در حوزه هوش مصنوعی دارد. مقامات چین اغلب این فناوری را به «قدرت ملی جامع» (CNP) پیوند می‌زنند؛ مفهومی که به گفته شی جین‌پینگ، باید از قدرت آمریکا فراتر رود تا هدف اصلی حزب، یعنی «احیای ملی» محقق شود. با این حال، در مقالات اخیر مقامات و پژوهشگران برجسته، بر خطرات متعدد مرتبط با هوش مصنوعی نیز به همان اندازه تمرکز شده‌است.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «رقابت روزافزون آمریکا و چین در عرصه فناوری و مسابقه دو کشور برای سلطه بر حوزه‌های هوش مصنوعی، رباتیک و فناوری‌های حیاتی، چشم‌انداز جهانی موازنه قدرت و جایگاه کشورها را بازتعریف کرده است. این رقابت دیگر صرفا در مراکز داده باقی نخواهد ماند بلکه به کارخانه‌ها، انبارها، بنادر و زیرساخت‌های فیزیکی گسترده‌تر نیز سرایت کرده است. مرحله بعدی رقابت هوش مصنوعی، به سرعت تولید، ظرفیت و قابلیت اطمینان ربات‌هایی بستگی دارد که از انجام کارهای روزمره گرفته تا ایفای نقشی تعیین‌کننده در برتری نظامی، به کار گرفته خواهند شد.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: سفر سه روزه شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، به واشنگتن و دیدار با دونالد ترامپ در روزهای ۲۴ و ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ که با استقبال تشریفاتی در پایگاه هوایی اندروز همراه شد، بیش از آن‌که نشان‌دهنده دستاوردی گره‌گشا در روابط دو قدرت باشد، نمایشی دیپلماتیک برای مدیریت سطح تنش‌ها بود.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «امانوئل مکرون، ایده «خودمختاری راهبردی اروپا» را اخیرا با جدیت دنبال و در هر فرصتی بر ضرورت افزایش نقش‌آفرینی و توانمندی‌های اروپا تاکید کرده است. مکرون سال آینده کاخ الیزه را در حالی ترک خواهد کرد که این بحث به دیدگاه غالب در اروپا تبدیل شده است. با این حال، اینکه آیا اروپا سرانجام می‌تواند چشم‌انداز مکرون از خودمختاری راهبردی را محقق کند یا نه، هنوز مشخص نیست. اوکراین آزمون مهمی برای این امر خواهد بود.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: در چارچوب برنامه سرمایه‌گذاری «اول آمریکا» که دونالد ترامپ بر آن تاکید داشته است، دولت‌های خارجی به حدود ۶ تریلیون دلار برای سرمایه‌گذاری در آمریکا و گسترش مبادلات اقتصادی با هدف حمایت از اشتغال و تولید در آمریکا متعهد شده‌اند. نزدیک به ۴ تریلیون دلار از این مبلغ در سال ۲۰۲۵ از جانب عربستان، قطر و امارات، سه عضو شورای همکاری خلیج فارس (GCC)، وعده داده شد.
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «پکن عزمی راسخ برای رسیدن به برتری در حوزه هوش مصنوعی دارد. مقامات چین اغلب این فناوری را به «قدرت ملی جامع» (CNP) پیوند می‌زنند؛ مفهومی که به گفته شی جین‌پینگ، باید از قدرت آمریکا فراتر رود تا هدف اصلی حزب، یعنی «احیای ملی» محقق شود. با این حال، در مقالات اخیر مقامات و پژوهشگران برجسته، بر خطرات متعدد مرتبط با هوش مصنوعی نیز به همان اندازه تمرکز شده‌است.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «رقابت روزافزون آمریکا و چین در عرصه فناوری و مسابقه دو کشور برای سلطه بر حوزه‌های هوش مصنوعی، رباتیک و فناوری‌های حیاتی، چشم‌انداز جهانی موازنه قدرت و جایگاه کشورها را بازتعریف کرده است. این رقابت دیگر صرفا در مراکز داده باقی نخواهد ماند بلکه به کارخانه‌ها، انبارها، بنادر و زیرساخت‌های فیزیکی گسترده‌تر نیز سرایت کرده است. مرحله بعدی رقابت هوش مصنوعی، به سرعت تولید، ظرفیت و قابلیت اطمینان ربات‌هایی بستگی دارد که از انجام کارهای روزمره گرفته تا ایفای نقشی تعیین‌کننده در برتری نظامی، به کار گرفته خواهند شد.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: سفر سه روزه شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، به واشنگتن و دیدار با دونالد ترامپ در روزهای ۲۴ و ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ که با استقبال تشریفاتی در پایگاه هوایی اندروز همراه شد، بیش از آن‌که نشان‌دهنده دستاوردی گره‌گشا در روابط دو قدرت باشد، نمایشی دیپلماتیک برای مدیریت سطح تنش‌ها بود.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «امانوئل مکرون، ایده «خودمختاری راهبردی اروپا» را اخیرا با جدیت دنبال و در هر فرصتی بر ضرورت افزایش نقش‌آفرینی و توانمندی‌های اروپا تاکید کرده است. مکرون سال آینده کاخ الیزه را در حالی ترک خواهد کرد که این بحث به دیدگاه غالب در اروپا تبدیل شده است. با این حال، اینکه آیا اروپا سرانجام می‌تواند چشم‌انداز مکرون از خودمختاری راهبردی را محقق کند یا نه، هنوز مشخص نیست. اوکراین آزمون مهمی برای این امر خواهد بود.»
اندیشکده استراتفور نوشت: در یازده اکتبر، کمیسیون انتخابات این کشور از ثبت نام اتحادیه تازه تاسیس «اتحاد ملی اسلامی» به خاطر ارتباط با لشکر طیبه خورداری کرد. لشکر طیبه، سازمانی شبه نظامی است که متهم به طراحی حملات تروریستی 2008 در بمبئی می باشد. ممانعت از ثبت نام این اتحادیه، نشانه ای از تلاش غیرنظامیان برای بازپس گیری قدرت در عرصه سیاست پاکستان است و از پیامدهای جانبی این تلاش ها برای ارتش این کشور حکایت می کند.
تصمیم شاهد خاقان عباسی، نخست وزیر پاکستان در انتصاب یک وزیر امور خارجه تمام وقت، نمونه دیگری از عرض اندام دولت غیرنظامی است. وزارت امور خارجه در دولت پیش از عباسی، بر عهده مشاور بود و اینک تعیین یک وزیر امور خارجه، بیانگر تمایل دولت غیرنظامی به اشراف بیشتر در حوزه سیاست خارجی است. به طور سنتی، ارتش پاکستان بر سیاست خارجی این کشور سلطه داشته و به دنبال جلوگیری از هر نوع ائتلاف هند- افغانستان و احاطه پاکستان توسط دهلی نو بوده است. از دیدگاه ارتش پاکستان، هند اکنون با رهبری نخست وزیر نارندرا مودی و حزب حاکم وی، یعنی حزب ملی گرای هندی بارتیاجاناتا، نسبت به گذشته بسیار خطرناک تر شده است. در نتیجه، ارتش پاکستان با عادی سازی روابط با هند مخالف است – رویکردی که نواز شریف، نخست وزیر برکنار شده، به دنبال دست یابی به آن بود.
ارتش پاکستان در تلاش برای جلوگیری از احاطه هند بر این کشور، از ادغام مناطق قبایلی نیمه خود مختار پاکستان (FATA) با استان خیبر پختون خوا، حمایت می کند. این مناطق قبایلی نیمه خود مختار که کانون درگیری گروه های شبه نظامی پاکستان محسوب می شود، عمدتا در مناطق نفوذ پذیر مرزی با افغانستان قرار دارند. این مناطق به شبه نظامیان امکان می دهد تا به راحتی از کشور خارج و به آن وارد شوند. درنتیجه، برخی از این شبه نظامی ها حملات ویران کننده ای در خاک پاکستان به راه انداخته و پس از آن گریخته اند. ارتش برای حل این چالش ها، و بیرون راندن بقایای داعشی ها در ولایت خراسان، مقداری از منابع محدود خود را به انجام عملیات های ضدتروریستی در این منطقه اختصاص داده است. از این رو، برقراری صلح در این منطقه، به ارتش امکان می دهد تا منابع بیشتری به مرزهای خود با هند اختصاص دهد.
تا به حال، ارتش پاکستان در مورد تصمیم کمسیون انتخابات سکوت کرده است. اما این تصمیم در آینده احتمالا تنش فزاینده ای را بین ژنرال ها و سیاستمداران پاکستان ایجاد خواهد کرد. صرف‌نظر از میزان احتمال توافق کلی طرفین درباره سیاست خارجی، هر دو جناح برای کنترل آن، طرف دیگر را تحت فشار خواهد گذاشت.
0 Comments