نشریه فارن افرز نوشت: بدون تردید نام مرکل به عنوان اولین صدر اعظم زن در کتاب های تاریخی ثبت خواهد شد. با این حال، اگر مرکل برای بار پنجم نیز قدم به انتخابات بگذارد، احساس خستگی در میان رای دهندگان وی دور از انتظار نخواهد بود. بنابراین اگر این دوره را آخرین دوره صدراعظمی او فرض کنیم، فارغ از اینکه چه ائتلاف دولتی در برلین ظهور می کند، مرکل باید بیش از پیش به فکر میراث خویش باشد.

در خارج از آلمان، مرکل به برخورداری از کفایت و آرامش معروف است. در داخل این کشور، اگرچه مرکل به خاطر وجهه جهانی اش مورد تحسین و حمایت گسترده قرار دارد، اما نگرانی هایی در مورد آینده آلمان و توانایی او در هدایت این کشور در مسیر درست وجود دارد. مرکل در طول 12 سال صدراعظمی خود، از رهبری رویایی اجتناب کرد و در عوض با عدول از موضع محافظه کاران در مورد مسائل مربوط به انرژی و امنیت، منافع حزبی را برای دستیابی به منافع کوتاه مدت انتخاباتی تامین کرد. این اقدامات، مرکل را برای برخی از اعضای حزب خویش محبوب ساخت و برخی دیگر را بیش از پیش به جناح راست سوق داد، به طوری که به ظهور جناح راست ضد مهاجرت «آلترناتیو برای آلمان» (AFD) کمک کرد. این حزب برای اولین بار وارد بوندستاگ (پارلمان آلمان) شد و با کسب بیش از 13 درصد از آرای روز یکشنبه در مقام سوم قرار گرفت. بنابراین، مرکل در چهارمین دوره صدارت خود باید به عنوان یک معامله گر خلاق، با مدیریت تغییرات ساختاری، وجهه داخلی خود را بهبود بخشد. اگر مرکل بتواند این کار را نه به صورت موقت، بلکه با دانش و درایت انجام دهد، قادر به حفظ میراث خود در داخل آلمان خواهد بود.

سه سیاست مشخص برای مرکل امتیازات کوتاه مدتی از نظر اکثر مردم آلمان داشته است، اما این سیاست ها در نهایت نه تنها موجب ناخرسندی حزب دموکرات مسیحی شده است بلکه باعث چند دستگی کشور در آینده نیز خواهد شد. این سه سیاست عبارتند از: تسریع برنامه زمان بندی برای برچیدن انرژی هسته ای، اجازه ورود تعداد بی سابقه ای از پناهجویان به درون مرزهای آلمان و حذف خدمت نظامی اجباری. اگرچه مرکل نمی تواند این سیاست ها را در دوره بعدی به جای اول خود برگرداند، اما وی می تواند آنها را از طریق تجدید نظر در ساختار انرژی و افزایش قابلیت های امنیتی، اصلاح و تعدیل کند. سرمایه گذاری در اقدامات موفق فعلی آلمان و تصمیم گیری های درست باعث تقویت قدرت آلمان خواهد شد. چنانکه نظر رأی دهندگان محافظه کار را دوباره جذب خواهد کرد و به تبع آن باعث تضعیف جناح آلترناتیو برای آلمان خواهد شد.

از آنجایی که در میان احزاب جریان اصلی و رای دهندگان آلمانی، طرفداران مهار تولید کربن و برچیدن انرژی هسته ای از ساختار انرژی آلمان زیاد هستند، مرکل در سال 2011، به تسریع در جدول زمانی پرداخت که در سال پیش از آن مورد توافق واقع شده و به منظور دستیابی هرچه سریعتر اقتصاد سبز، انرژی هسته ای را تا سال 2030 حفظ می کرد. به جای آن، مرکل  سال  2022 را به عنوان مهلت تعیین شده برای حذف انرژی هسته ای تعیین کرد، که بازتابی از موضع دولت قبلی چپگرا محسوب می شد. خاطره چرنوبیل و تظاهرات خیابانی علیه انرژی هسته ای همراه با انتخابات دولتی که در آن سال اتفاق افتاد، وی را به انجام این کار وادار ساخت، اما تاکتیک های وی لزوما نتیجه ای نداشته اند. حزب دموکرات مسیحی در اکثریت هفت ایالتی که امسال در این انتخابات رای دادند، موقعیت خود را در برابر  سبزها و سوسیال دموکرات ها از دست داده است. در نتیجه ی تغییر خط مشی مرکل به چپ، صورتحساب برق مصرف کنندگان بیشتر شده است و شرکت های نرم افزاری در حرکت شتابزده به سمت انرژی های تجدید پذیر، متحمل  ضرر شده اند. هنگامی که که دولت بعدی در هفته های آتی تشکیل شود، باید نقشه ای واقعگرایانه و عملی برای تغییر روند انرژی در آلمان اتخاذ کند. برخی از اقداماتی که می تواند تغییر انرژی را در مسیر صحیح قرار دهد عبارتند از: کاهش مالیات انرژی های تجدید پذیر، مجبور ساختن صنایع خودرو سازی آلاینده به شتاب در تولید خودروهای برقی و استفاده از زغال سنگ قهوه ای و ساخت شبکه های خورشیدی. با این روش، وقتی که همه اقدامات انجام شود، لقب «صدراعظم آب و هوا» به او داده خواهد شد.

سیاست مهاجرتی مرکل منبع دیگری است که مایه ناراحتی از وی شده و میراث وی را تحت تاثیر قرار خواهد داد. در طول سال گذشته، آلمان تقریبا 20 میلیارد یورو برای پناهندگان هزینه کرده و این بدین معناست که مرکل اکنون باید به ادغام یک میلیون مهاجری بپردازد که با استفاده از کلاس های زبان و آموزش مهارت ها در جامعه آلمان پذیرفته شده اند. با توجه به انعکاس انتقادات حزب آلترناتیو برای آلمان از سیاست مرکل در قبال پناهجویان، این کار باید برای حفظ سرمایه گذاری در آلمان و اجتناب از پیامدهای مضاعف آن، در اسرع وقت انجام شود.

با این حال، حتی قبل از اینکه کارزار انتخابات گرم شود، مرکل به این نتیجه رسیده بود که برخی گزارش ها درباره ورود بدون بررسی مهاجرین به آلمان و سوءاستفاده از سیستم پناهندگی، موجب نگرانی مردم آلمان شده است. مرکل اخراج سریع افراد ناسازگار با قوانین آلمان را آغاز کرده و برای جلوگیری از ورود پناهجویان، به معامله با کشورهایی همچون ترکیه پرداخت. در طول چهار سال آتی، وی باید به ایجاد تعادل میان دغدغه های امنیتی شهروندان و ارزش های انسان دوستانه ادامه دهد تا از پیشروی جناح آلترناتیو برای آلمان جلوگیری کند. با این اقدام، اگرچه در تعهدات مرکل به حمایت از پناهجویان تزلزلی رخ نمی دهد، اما وی برای کاستن از سطح تعداد پناهجویان احتمالا باید کمک هایی در اختیار آفریقا قرار دهد و رویکرد قاطعانه ای را در مورد اخراج مهاجران مجرم در پیش گیرد.

به همین ترتیب، با توجه به حمله تروریستی کمتر از یک سال پیش به یک بازار کریسمس و با در نظر گرفتن ظهور ناگهانی روسیه از شرق، آلمان اکنون با این واقعیت روبه روست که ارتش و پلیس آن ضعیف و ناکارآمد است. در سال 2011، زمانی که مرکل تصمیم به حذف خدمت نظامی گرفت، این تهدیدات امنیتی، انتزاعی و دور از ذهن به نظر می رسیدند. در آن زمان هیچ نشانه ای وجود نداشت که دونالد ترامپ یک روز رئیس جمهور آمریکا خواهد شد و ناتو را به فروپاشی تهدید خواهد کرد، روسیه به اوکراین حمله خواهد کرد، یا اینکه جنگجویان افراطی (داعش) حملات ویرانگری در اروپا انجام خواهند داد. اکنون که تروریسم و بی ثباتی سیاسی در مرزهای آلمان و در داخل این کشور به واقعیت تبدیل شده است، بسیاری در داخل حزب مرکل و سایر احزاب، از تصمیم وی برای لغو خدمت سربازی اجباری پشیمان هستند. از آنجایی که مرکل برای لغو تصمیم خود تحت فشار خواهد بود (هرچند که در قانون اساسی مفادی برای طرح مجدد این لایحه وجود دارد)، وی باید گامی هایی در جهت تقویت آمادگی نظامی و امنیتی بردارد. مرکل قبلا تعهد کرده بود تا نیروهای پلیس را به 15000 نفر افزایش دهد، به هدف هزینه دو درصد تولید ناخالص داخلی برای کمک به ناتو دست یابد و منابع امنیتی سایبری را تقویت کند. همچنین، دولت جدید می تواند برای جبران کمبود سربازان ارتش، به تشکیل نیروی غیرنظامی دفاعی به عنوان مکمل ارتش بپردازد.

علیرغم اینکه مرکل باید اصلاحات دوره ای در مورد انرژی، مهاجرت و امنیت انجام دهد اما در موضوع اقتصاد آلمان، شرایط کاملا به نفع مرکل است. از زمانی که وی در سال 2005، قدرت را بدست گرفت تا به امروز، تعداد بیکاران در آلمان به نصف کاهش یافته است و اکنون نرخ بیکاری رقم ناچیز چهار درصد است. وی در بحران مالی سال 2008 با اجرای برنامه های مرخصی اجباری برای کارگران به منظور جلوگیری از کاهش شغل و حمایت از برنامه «سیستم کاهش هزینه خودرو» برای افزایش فروش خودرو، به شکلی ماهرانه کشور خود را به ساحل امن رساند. اکنون بزرگترین اقتصاد اروپا، مقام اول صادرات را در اختیار دارد و امنیت سرمایه گذاری در آن در ماه اخیر همگام با اروپا افزایش یافته است. طبق گزارش مرکز تحقیقاتی پیو 86 درصد مردم آلمان معتقد هستند که وضع کشور آنها خوب است.

با این وجود، مرکل برای حفظ میراث اقتصادی خود باید کارهای زیادی انجام دهد. بخش عمده ای از اعتبار اقتصاد سالم مرکل مدیون گرهارد شرودر، رقیب سوسیال دموکرات سابق، است که با دستور کار 2010 خود، اصلاحات بازار کار را بنیان نهاد. این برنامه، محبوبیتی برای شرودر به همراه نداشت و بسیاری معتقدند که باعث سقوط او شد. مرکل سیاست های شرودر را حفظ و تا حدودی تعدیل کرد و رشد اقتصادی را تداوم بخشید. اما وی در طول دوره تصدی خود کار چندانی برای تداوم این رونق اقتصادی در آینده انجام نداده است. با این حال، وی می تواند با سرمایه گذاری در آموزش و زیرساخت، میراث خود را متحول سازد. در کارزار انتخابات، وی کاملا به اقتصاد دیجیتال اولویت می داد که در تضاد شدید با قول وی در سال 2013 بود که اینترنت را سرزمین ناشناخته قلمداد می کرد. وی همچنین باید به ضرورت افزایش سن بازنشستگی به 70 سال اذعان کند. البته این کار برای وی چندان هم ساده نیست زیرا مرکل در بحث تلویزیونی با رقیبش، مارتین شولز از سوسیال دموکراتها، در آغاز ماه سپتامبر، با این پیشنهاد مخالفت کرد. با این وجود، آلمانی ها باید برای کمک به یک جامعه سالم با یک سیستم رفاهی سخاوتمندانه، دیر بازنشسته شوند.

مرکل به طور مرتب عنوان قدرتمند ترین زن جهان را به خود اختصاص داده است و نام وی به محبوبیت جایگاه آلمان در جهان کمک کرده است. دوره صدراعظمی بعدی مرکل احتمالا صرف پیامدهای احتمالی آتی سیاست های وی خواهد شد. از این رو، وی می تواند میراثی را باقی گذارد که از نظر داخلی و خارجی، بی نقص است.