جسی آی. کورن بلوث در مطلبی که اندیشکده بروکینگز منتشر کرد، نوشت: بلافاصله بعد از دخالت روسیه در انتخابات ریاست جمهوری سال 2016 آمریکا، تعامل متزلزل آمریکا با ناتو و تقابل مسلحانه در سوریه، اوکراین و گرجستان، مناسبات آمریکا و روسیه به سمت لبه پرتگاه میل کرده است.

در پنج دسامبر 2019، یعنی یک روز پس از نشست سران ناتو در لندن به مناسبت هفتادمین سالگرد تاسیس سازمان یادشده، اندیشکده بروگینگز میزگردی در خصوص مناسبات آمریکا – روسیه برگزار کرد. سوال اصلی میزگرد یادشده این بود که آیا آمریکا و روسیه محکوم هستند که دشمنان ژئوپلیتیکی یکدیگر باشند؟

شرکت‌کنندگان در میزگرد یادشده به مسائل مختلف مرتبط با مناسبات روسیه و آمریکا اشاره داشتند و روابط این دو کشور را دشوار تحلیل کردند.

مالی مونتگومری، محقق برجسته اندیشکده بروکینگز در جریان میزگرد یادشده از نیات منطقه‌ای و جهانی روسیه انتقاد کرد. وی همچنین گفت با فروپاشی شوروی در سال 1991، روسیه فرصت یافت تا در غرب ادغام شود، لکن این کشور هنجارهای ژئوپلیتیکی غرب را دور زد.

مالی مونتگومری در بخشی دیگری از میزگرد مذکور ادعا کرد دلیل اصلی و بنیادی تشدید شکاف و اختلاف بین روسیه و غرب نتیجه نادیده گرفتن وعده‌های مربوط به گسترش ناتو به سمت مرزهای روسیه نیست. اعتراضات روسیه نسبت به گسترش ناتو مشروع است، اما الحاق سرزمین‌هایی همچون ترانسنیستریا، شبه‌جزیره کریمه و اوستیای جنوبی در تعمیق شکاف بین روسیه و غرب تاثیر گذاشته است.

جیمز گلدگی‌اِر، یکی دیگر از محققان اندیشکده بروکینگز از دیدگاه روسیه نسبت به غرب انتقاد کرد و به دخالت کرملین در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال 2016 اشاره کرد و این اقدام روسیه را تهدیدی برای دمکراسی غربی برشمرد و گفت آمریکا باید فعالانه از دمکراسی حفاظت کند. آمریکا نه تنها باید مناسبات دو سوی آتلانتیک را برای مقابله با روسیه به عنوان دشمن حفظ کند، بلکه باید از وحدت در سطح اتحادیه اروپا نیز پشتیبانی و حمایت کند.

ویل روجر و ریتنهاوس گرین، از اساتید دانشگاه آمریکا از دیگر افراد شرکت کننده در میزگرد یادشده بودند که دیدگاه انتقادی نسبت به نقش آمریکا در به انحراف کشاندن مناسبات کرملین – واشنگتن داشتند. این افراد توضیح دادند که آمریکا آشکارا به روسیه علامت داد که ناتو به سمت مرزهای غربی این کشور گسترش پیدا نخواهد کرد، اما آمریکا به این وعده خود عمل نکرد. واشنگتن همچنین معمای امنیتی برای روسیه ایجاد کرد و موجب شد تا روسیه به آمریکا و متحدان غربی‌اش اعتماد نکند.

در ادامه میزگرد، شرکت‌کنندگان در آن این سوال را مطرح کردند که شرق اروپا و پویایی‌های مرتبط با روسیه چه نقشی در راهبرد کلان آمریکا ایفا می‌کنند؟ در پاسخ به سوال، چنین بیان شد که آمریکا بجای اینکه در درگیری‌های مرتبط با اروپای شرقی گیر کند، باید خویشتن‌داری بیشتری نشان دهد و به روسیه اجازه دهد حوزه نفوذ در حیات خلوت خود داشته باشد.

شرکت‌کنندگان در میزگرد مذکور توافق داشتند که مناسبات آمریکا و روسیه نیازمند تفکرات جدید و ملموس و برنامه استراتژیک برای کوتاه مدت و بلندمدت است. رقابت بین قدرت‌های بزرگ بین آمریکا و روسیه چالش اصلی سیاست خارجی آمریکا در سال‌های پیش‌رو خواهد بود. در حال حاضر معلوم نیست که تنش‌های شدید بین کرملین – واشنگتن به برخوردهای ژئوپلیتیکی جدی بیشتر منجر خواهد شد یا خیر.