نیکولاس دانفورث در تحلیلی که اندیشکده بروکینگز آمریکا منتشر کرد، نوشت: درحالی‌که بسیاری از بحران‌ها انحراف یافته یا به زمان دیگری موکول شده است، اما هرگز ناپدید نشده‌اند.

گرچه تمایل شخصی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا همراهی با خواسته‌های طرف ترکیه بود و به‌این‌ترتیب از فوران بحران‌ها جلوگیری می‌شد، اما رویکرد او صرفاً موجب تقویت عواملی شده است که بحران‌ساز هستند.

به‌بیان‌دیگر، دولت ترکیه بیشتر به ایالات‌متحده به‌عنوان تهدیدی راهبردی و نه یک هم‌پیمان نگاه می‌کند؛ و اکثریت رو به افزایشی در واشنگتن هم به دیدگاه مشابهی در قبال ترکیه رسیده‌اند.

رابطه با ترکیه اکنون نه‌تنها رابطه‌ای برای دولت بایدن محسوب می‌شود که نیازمند احیا است؛ بلکه مشکلی حل‌نشده در سیاست خارجی هم هست که باید مدیریت شود و به بهترین شکل ممکن تسکین یابد.

در این گزارش نگاه اجمالی به عوامل جهانی، منطقه‌ای و داخلی شده است که محرک آن بوده‌اند تا آنکارا رویکرد تخاصمی فزاینده‌ای را در قبال شرکای غربی خود اتخاذ کند.

سپس در این گزارش به منابع اصلی اختلاف میان آمریکا و ترکیه پرداخته‌شده است که شامل سوریه، شرق مدیترانه، روابط با روسیه و شماری از پرونده‌های حقوقی دو کشور علیه یکدیگر می‌شود.

نهایتاً در این گزارش مجموعه‌ای از توصیه‌های گسترده‌تر در این خصوص ارائه‌شده است که سیاست‌گذاران چگونه می‌توانند از تجمیع امتیازات و اهرم‌ها و حوزه‌های توافقی برای پیشبرد منافع آمریکا در قبال سیاست خارجی جدید ترکیه استفاده کنند.

به‌طور خاص در این گزارش از این گزینه‌ها حمایت‌شده است: 1- برنامه‌ریزی حول محور ترکیه؛ 2- هماهنگی با هم‌پیمانان و شرکا برای مقابله با اقدامات تحریک‌آمیز ترکیه در هرکجا که لازم باشد؛ 3- باز گذاشتن باب همکاری در هرکجا که میسر باشد.

سیاست آمریکا در قبال ترکیه در دولت جدید ایالات‌متحده قطعاً تغییر تدریجی از همکاری به‌سوی مهار را تجربه خواهد کرد. پیگیری این توصیه‌ها به تضمین اینکه این دوره گذار به‌صورت سنجیده و با پرمنفعت‌ترین شیوه ممکن رخ دهد، کمک می‌کند.