وب‌سایت اندیشکده آمریکایی بروکینگز در یادداشتی نوشت: احساس نگرانی عمیقی درباره وقایع احتمالی پیش رو وجود دارد. ضمن آنکه در بیشتر موارد، وضعیت امروز به‌مراتب بدتر از سه دهه گذشته است.

در دهه 1990، آمریکایی‌ها تمایلی به دخالت برای پایان دادن به خونریزی‌ها در بالکان نداشتند؛ بااین‌حال، پس از تصمیم به مداخله، آن‌ها به‌عنوان پیروز اصلی جنگ سرد، متحدان اروپایی‌شان را نیز با خود همراه کردند. فشار دیپلماتیک روسیه ضعیف و تقریباً ورشکسته نیز باعث شد تا اسلوبودان میلوسویچ دیکتاتور صرب مجبور شود نیروهای خود را از استان جدا شده کوزوو خارج کند تا جنگ هوایی ناتو علیه بلگراد پایان یابد.

امروز، اگرچه دولت بایدن می‌گوید قاطعانه به امنیت اروپا و حاکمیت اوکراین متعهد است، اما آمریکا از دوقطبی شدن سیاست در این کشور فلج شده و بایدن از تأثیر محدود خود بر رأی‌دهندگان خسته از جنگ و بی‌اعتمادی به سیاست آگاه است. معدود شاهین‌های باقی‌مانده در واشنگتن نیز بر مقابله با خطر چین متمرکز شده‌اند. خروج فضاحت‌بار از افغانستان نیز به موقعیت آمریکا در جهان آسیب رسانده و انسجام ائتلاف غرب را تضعیف کرده است.

در همین زمان، روسیه به بلاروس کمک می‌کند تا مهاجران را علیه اتحادیه اروپا تسلیح کند. یکی از ماهواره‌های خود را با موشک منفجر و میدانی از زباله را در مدار پایین زمین ایجاد کرد که زیرساخت‌های فضایی را تهدید می‌کند. شرکت دولتی گازپروم نیز علیرغم عرضه محدود و افزایش قیمت‌ها، به تعهدات خود برای پر کردن تأسیسات ذخیره گاز در آلمان عمل نمی‌کند.

فهرست ضمانت‌های امنیتی که اخیراً مسکو به آمریکا و ناتو پیشنهاد کرده، به‌منزله از بین بردن تمام سلاح‌های هسته‌ای ایالات‌متحده در اروپا، ازجمله بمب‌های B-61 در آلمان و خروج نظامی غرب از سرزمین‌های پیمان ورشو سابق و اتحاد جماهیر شوروی است.

جاه‌طلبی‌های روسیه دیگر فقط به اوکراین محدود نمی‌شود. درواقع، روسیه حوزه‌ای از منافع را برای خود ترسیم کرده که از مرز شرقی آلمان شروع می‌شود و با خلع سلاح آمریکا در سراسر اروپا پایان می‌یابد. از همین رو، ناتو و اتحادیه اروپا ضمن رد درخواست‌های مسکو به روسیه در مورد پیامدهای سخت اقدام نظامی علیه اوکراین هشدار دادند. اگرچه همچنان درباره احتمال اقدام نظامی روسیه علیه اوکراین تردیدهایی در میان اعضای اتحادیه اروپا وجود دارد. ماریو دراگی، نخست‌وزیر ایتالیا، نسبت به حمله احتمالی روسیه ابراز تردید کرده است، درحالی‌که گابریلیوس لاندسبرگیس، وزیر خارجه لیتوانی، می‌گوید مسکو «واقعاً برای جنگ آماده می‌شود».

در خصوص واکنش آلمان نیز باید گفت، دوره‌ای که این کشور می‌توانست از هر بهانه‌ای برای دور ماندن از تنش‌ها استفاده کند، دیگر گذشته است. دخالت قدرت اول اقتصادی اروپا برای تقویت تلاش‌های غرب به‌منظور بازدارندگی در برابر پوتین ضروری است. اگرچه هرگونه اقدام بالقوه – تحریم نهادهای روسی، قطع سیستم پرداخت الکترونیکی سوئیفت روسیه، لغو احداث خط لوله نورد استریم 2 – برای دولت جدید صدراعظم اولاف شولز از نظر مالی و سیاسی پرهزینه خواهد بود، اما آلمان تنها کشوری است که کلید بازدارندگی در برابر هرگونه اقدام نظامی روسیه علیه اوکراین را در دست دارد.