کشورهای شرق و جنوب آسیا تجربه یگانه‌ای از توسعه را نشان می‌دهند. درحالی‌که ژاپن بسیار پیش‌تر از کشورهای دیگر این منطقه به جرگه توسعه‌یافتگان پیوسته است، کشورهای چین، کره جنوبی، مالزی و تایوان بافاصله از این کشور و در دهه‌های 1990 به بعد به‌عنوان معجزه آسیای شرقی یا اقتصادهای تازه‌صنعتی‌شده شناخته شده‌اند. تجربه توسعه در این کشورها یکسان نیست و هر یک مسیر متفاوتی پیموده‌اند. همه این کشورها برنامه‌های توسعه اجرا کرده‌اند اما راهبردهای اصلی آن‌ها متفاوت بوده است. بااین‌وجود، دولت توسعه‌گرا، مقابله جدی و شدید با فساد، کاهش تبعیض و سیاست‌های مبتنی بر نیاز، نقطه مشترک این کشورهاست. درواقع، ساختار نهادی و عملکرد کشورهای شرق آسیا، عکس کشورهای توسعه‌یافته، ازنظر پیشرفت علمی و فناورانه یکسان نیست. کشور تایوان از منظر شدت رقابت محلی، حقوق مالکیت فکری، کیفیت آموزش علوم و ریاضی، کیفیت مدارس، توسعه فناوری و همکاری تحقیقاتی دانشگاه و صنعت و کنترل فساد نسبت به سه کشور دیگر کارکرد بهتری داشته است. کره جنوبی نیز در جذب فناوری، صادرات فناوری برتر، حاکمیت قانون، شدت رقابت محلی، حمایت از حقوق مالکیت فکری و کیفیت آموزش علوم و ریاضی جایگاه بهتری نسبت به مالزی و چین داراست. اگرچه چین بالاترین نقل‌قول در مجلات علمی را داراست اما وضعیت جذب فناوری، کنترل فساد، حاکمیت قانون و حمایت از حقوق مالکیت فکری در آن ضعیف­تر از کشورهای دیگر است.

برای درک تطبیقی وضعیت کنونی توسعه این کشورها می‌توان به آمارها و شاخص‌های معتبر بین‌المللی رجوع کرد. شاخص رقابت‌پذیری یکی از کامل‌ترین شاخص‌ها برای ارزیابی وضعیت توسعه یک کشور است. این شاخص ابعاد نهادی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فردی توسعه در کشورها را مقایسه می‌کند و امکان درک اثربخشی سیاست‌ها، خصوصیات زیربنایی و عملکرد توسعه‌ای کشورها را ارائه می‌دهد.

بر اساس جدیدترین گزارش این شاخص، چین 18.69 درصد از تولید ناخالص داخلی جهان را تولید می‌کند و رشد متوسط سالانه آن در دهه اخیر برابر با 6.7 درصد بوده است. این کشور، ضریب جینی 38.6 درصد را دارد و ازنظر رقابت‌پذیری در جایگاه 28 ام جهان قرار می‌گیرد. این کشور ازنظر ثبات اقتصاد کلان، پذیرش فناوری ارتباطات و اطلاعات و زیرساخت‌ها رتبه‌های زیر 40 را در اختیار دارد اما ازنظر وضعیت نهادها (مواردی از قبیل سرمایه اجتماعی، شفافیت، حقوق مالکیت و امنیت) 65 امین کشور جهان است. تایوان هم 0.93 درصد تولید ناخالص جهانی را تولید می‌کند و رشد متوسط ده‌ساله 3 درصدی دارد. این کشور در جایگاه 13 ام رقابت‌پذیری جهانی است و بهترین عملکرد را در ثبات اقتصاد کلان (رتبه 1) و بدترین عملکرد را در زمینه بهداشت (رتبه 27) دارد.

ژاپن 4.14 درصد از تولید ناخالص داخلی جهان را تولید می‌کند، رشد متوسط ده‌ساله 1.2 درصدی را دارد و ضریب جینی آن برابر با 32.1 درصد است. این کشور 5 امین کشور جهان ازنظر رقابت‌پذیری است و به‌استثنای ثبات اقتصاد کلان (با رتبه 41)‌ در باقی قطب‌های رقابت‌پذیری در جایگاهی بهتر از 27 ام جهان قرار می‌گیرد. این کشور ازنظر پذیرش فاوا، بهداشت و مقیاس بازار در میان 4 کشور اول جهان است.

کره جنوبی 1.58 درصد از تولید ناخالص داخلی جهان را تولید می‌کند و رشد متوسط ده‌ساله آن برابر با 3 درصد است. این کشور ضریب جینی 31.6 دارد و در جایگاه 15 ام رقابت‌پذیری جهانی قرار می‌گیرد. کره جنوبی، بهترین کشور جهان ازنظر پذیرش فاوا و ثبات اقتصاد کلان است اما ضعیف‌ترین عملکرد را ازنظر بازار محصولات دارد و در جایگاه 67 ام قرار می‌گیرد.

مالزی به‌اندازه 0.74 درصد در تولید ناخالص داخلی جهان سهم دارد و رشد متوسط ده‌ساله آن برابر با 4.8 درصد است اما ضریب جینی این کشور 41 درصد را نشان می‌دهد که به معنای نابرابری بیشتر درآمدی آن نسبت به دیگر کشورهای شرق و جنوب آسیاست. این کشور در جایگاه 25 ام رقابت‌پذیری جهانی قرار دارد و بهترین عملکردش درزمینهٔ ثبات اقتصاد کلان (رتبه اول) و بدترین عملکردش در زمینه بهداشت (رتبه 62) است.

سنگاپور 0.42 از تولید ناخالص داخلی جهان را تولید می‌کند و متوسط رشد اقتصادی ده‌ساله آن برابر با 4.6 درصد است. این کشور ازنظر زیرساخت‌ها، بهداشت، بازار محصول در جایگاه اول جهان قرار دارد اما بدترین عملکرد آن در زمینه ثبات اقتصاد کلان (رتبه 42)، مهارت‌ها (رتبه 20) و مقیاس بازار (رتبه 27) است.

هرچند که این کشورها ازنظر برخی مشخصه‌ها مانند ثبات اقتصاد کلان، وضعیت متفاوتی دارند اما ازنظر زیرساخت‌ها و پذیرش فنّاوری پیشرفته در وضعیت خوبی هستند و قابلیت نوآوری بنگاه‌های اقتصادی خود را به‌خوبی توسعه داده‌اند.