گروه 7 درباره زمان‌بندی برای حذف زغال‌سنگ از تولید برق، به توافقی دست نیافتند. این عدم توافق نشان می‌دهد که هنوز فشار و عزم لازم برای گذار کامل از دوران انرژی‌های فسیلی به سمت انرژی‌های پاک، به وجود نیامده و همچنان این انرژی‌ها اهمیت خواهند داشت. از سوی دیگر، جو بایدن پیشنهاد کرد که اعمال یک مالیات حداقلی جهانی می‌تواند زمینه عدالت جهانی را فراهم آورد و طرح‌ پیشنهادی برای تأمین مالی پروژه‌های زیرساختی در کشورهای درحال‌توسعه، جلوی نفوذ چین را خواهد گرفت و یک «آلترناتیو دمکراتیک» است. بایدن روی سیستم حکومتی دمکراتیک، تأکید و اظهار امیدواری کرده است که اولین سفر خارجی‌اش نشان دهد که دمکراسی، قادر به حل‌وفصل مهم‌ترین چالش‌های جهان است. افزون بر این،‌ در بیانیه پایانی این نشست، روی اقدام علیه کار اجباری در بخش‌های کشاورزی، خورشیدی و پوشاک، تأکید و نیاز به افزایش انعطاف در زنجیره تأمین و استانداردهای فناوری در جهت هم‌ترازی دمکراسی‌ها و پشتیبانی آن‌ها از یکدیگر، گوشزد شده است. درعین‌حال، سران گروه 7 با بازنگری در قوانین مالیاتی بین‌المللی، موافقت کردند و هم‌پیمان شدند تا جلوی استقرار شرکت‌های بزرگ چندملیتی در بهشت‌های مالیاتی را بگیرند. درواقع هدف آن‌ها این است که به مسابقه فرسایشی مالیات‌بندی شرکتی پایان دهند و یک مالیات جهانی حداقلی را اعمال کنند.

هرچند که موضوعات ژئوپلیتیک، بیشترین محتوای گفتگوی بین سران گروه 7 بوده است اما در این نشست، روی این اختلافات مربوط به این موضوعات، تمرکز نشد و در اولویت قرار نگرفت. غیبت روسیه در این نشست، ازجمله مهم‌ترین نکات جدیدترین نشست گروه 7 بود که پیش‌تر با حضور روسیه با عنوان گروه 8 برگزار می‌شد اما به خاطر تنش‌های مربوط به شبه‌جزیره کریمه، به این نشست‌ها دعوت نمی‌شود؛ اما موضوع همچنان باز است و به نظر می‌رسد که قدرت‌های غربی در مخالفت با اقدامات نظامی، اطلاعاتی و سیاسی روسیه، متحد می‌شوند.

در نشست سران ناتو که پس از نشست سران گروه 7 برگزار شد، دبیر کل ناتو اعلام کرد که چین به‌عنوان یک رقیب یا دشمن تلقی نمی‌شود اما رشد اقتصادی و سیاسی این کشور، بزرگ‌ترین چالش امنیتی، محسوب می‌شود. چین در دریاهای جنوب و شرق چین، در تنگه تایوان و در مرز خود با هند، با اعمال فشار از طریق نیروهای نظامی و شبه‌نظامی و مشوق‌های اقتصادی به دنبال آن است تا ادعاهای ارضی خود را تثبیت کند. پیش‌تر وزرای خارجه گروه 7 بر این موضع بوده‌اند که اقدامات چین نظم جهانی را دچار گسست می‌کند و این گسست، به‌طور ویژه در زمینه ارزش‌ها، حقوق و هنجارهای جهانی در حال رخ دادن است. سران هفت نیز رویکردی فعال را در پیش‌گرفته و موضع خود را در افزایش تعامل در هند و اقیانوس آرام و همکاری با اتحادیه کشورهای جنوب شرقی آسیا، نشان داده‌اند. یکی از مقامات حاضر در این نشست، اعلام کرده است که سه سال پیش، در نشست گروه 7، نامی از چین برده نشد اما در نشست امسال، یکی از بخش‌های نشست به چین و اهمیت هماهنگی و واکنش به اقدامات اقتصادی غیربازاری و نقض حقوق بشر در چین ازجمله در سین‌کیانگ و هنگ‌کنگ، اختصاص یافت. مقابله صریح با چین بدین معناست که ایران نیز در توافق بلندمدت با چین، با دشواری‌های بیشتری رویارو می‌شود و حتی امکان دارد که مانند چند سال گذشته، بخش زیادی از هزینه مقابله با توسعه‌طلبی چین، بر دوش ایران، تحمیل شود.

نکات بالا و متن بیانیه این نشست نشان می‌دهد که جدیدترین نشست گروه 7 با هدف مقابله با افزایش نفوذ و قدرت اقتصادی و سیاسی چین به پایان رسیده است و می‌تواند آغاز دورانی از انحصار دوقطبی در عرصه اقتصاد سیاسی بین‌المللی باشد؛ یک سوی نسخه چینی با پیوست متحدانی همچون روسیه، با تأکید بر قدرت سازمانی و الیگارشی در شرق و سوی دیگر اتحادی از نظام‌های غربی.