او در راس حزب تندرو «برادران ایتالیا» در انتخابات پارلمانی اخیر پیروزی تاریخی را کسب کرد و توانست 26 درصد از کل آرا را به‌دست بیاورد. راست‌گراترین کابینه در تاریخ ایتالیا از سال 1946 تاکنون روی کار آمد تا بیشترین تردید و دوری احتمالی از اتحادیه اروپا در دولت ایتالیا شکل بگیرد. این حزب راست‌گرا تاکنون، ضدمهاجران و علیه اتحادیه اروپا بوده است.

حزب «برادران ایتالیا» شاخه‌های نئونازی دارند، اما او به‌دنبال ایجاد یک وجهه میانه‌روتر از آن در جریان کارزار انتخاباتی‌اش بود و برای این منظور لفاظی‌های پیشین ضد اتحادیه اروپا را کنار گذاشت و وعده داد تا کشور را در مرکز نهادهای غربی و اروپایی حفظ کند. او که یک مسیحی محافظه‌کار است در گذشته خواهان خروج از اتحادیه اروپا و حامی افکار موسولینی (دیکتاتور پیشین و فاشیست ایتالیا) بود اما هم اکنون این موضع را کنار گذاشته و می‌گوید با قدرت از منافع ایتالیا در اتحادیه اروپا دفاع می‌کند. شواهد نشان می‌دهد وی دوران نخست وزیری از بعضی از مواضع پیشین خود عدول خواهد کرد.

مکرون، رئیس جمهور فرانسه اولین رهبر اروپایی بود که با وی در رم ملاقات کرد. مکرون که برای شرکت در کنفرانس بین‌المللی صلح به ایتالیا سفر کرده بود با نخست وزیر جدید ایتالیا دیدار و گفت‌وگو کرد. دو رهبر نسبت به ضرورت ایجاد تماس‌های مستقیم در تمامی سطوح در راستای پیشبرد دستورکار اروپایی موافقت کردند. این دیدار در حالی صورت گرفته که دو طرف پیش از آن، در اظهاراتی تند و توهین‌آمیز انتقاداتی را نثار یکدیگر و کشورهایشان کرده بودند. ملونی در گذشته با انتقاد شدید از مکرون، گفته بود: «مکرون از ما به‌عنوان تهوع‌آور، بدبین و بی‌مسئولیت یاد کرد… کسانی بی‌مسئولیت هستند که لیبی را بمباران کردند…  تهوع‌آور فرانسه است که به بهره‌کشی و سوءاستفاده از آفریقا ادامه می‌دهد.»

پس از این دیدار، مکرون در توییتر پستی را با این مضمون منتشر کرد: «به‌عنوان اروپایی، به‌عنوان ملت‌های دوست، بایست تمام کارهایی را که با ایتالیا آغاز کرده‌ایم، ادامه دهیم. موفقیت در کنار هم و با گفت‌وگو و بلندپروازی را به جوانان و مردم خود مدیون هستیم.»

دیدار رئیس جمهور فرانسه با نخست وزیر ایتالیا خشم برخی از نمایندگان پارلمان فرانسه را برانگیخت. به‌گفته مخالفان این دیدار، مردم اکنون شاهد خوش خدمتی با فاشیسم و راست افراطی هستند که در مورد مکرون باورنکردنی است.

در راستای چرخش‌های ملونی، او همصدایی خود را به سیاست‌های کلان غرب در رابطه با اوکراین چنین نشان داد: «در اوکراین یک جنگ تهاجمی در جریان است که ما نمی‌توانیم آن را بپذیریم.»

در ارتباط با سیاست خارجی، او خود را صرفا مدافع منافع ملی ایتالیا، می‌داند و بر این باور است که این امر مستلزم برخورداری از روابط گسترده، یک برنامه سیاسی و یک برنامه حکومتی است. به‌باور او « سیاست خارجی را نمی‌توان در ترازو گذاشت و وزن کرد. برخی به جایگاه بین‌المللی نگاه می‌کنند، برخی دیگر از منافع ملی شروع می‌کنند. من قرار نیست امروز در سیاست خارجی انتخاب بکنم، زیرا مدت‌ها پیش انتخاب کرده‌ام که همیشه و صرفا از منافع ملی ایتالیا دفاع کنم.»

او ایتالیا را بخشی از غرب و سیستم اتحادهای آن و از بنیانگذاران اتحادیه اروپایی و پیمان آتلانتیک شمالی و عضو G7 می‌داند و همراه با یونان، مهد تمدن غرب و نظام ارزشی آن مبتنی بر آزادی و برابری و دموکراسی و ریشه‌های کلاسیک یهودی- مسیحی آن،  است و می‌گوید «دولت او قصد خرابکاری در امور ادغام و همگرایی در اتحادیه اروپا را ندارد و فقط می‌خواهد شاهد کارآیی بیشتر اتحادیه اروپایی و نهادهای آن در رویارویی با بحران‌ها و چالش‌ها باشد. از نگاه ایتالیا، خانه مشترک اروپایی به معنای قوانین مشترک است، به‌ویژه در حوزه اقتصادی-مالی و این دولت به قوانین فعلی احترام می‌گذارد و در عین حال برای تغییر قوانینی که مؤثر نیستند، تلاش می‌کند.»

ملونی در اولین تماس خود با دبیرکل ناتو، با تاکید بر اهمیت پیمان آتلانتیک شمالی برای دفاع از امنیت و ارزش‌های مشترکی که بیانگر هویت غربی است، به‌حمایت کامل خود از اوکراین در برابر روسیه و لزوم تقویت ناتو در بعد جهانی در مقابله با تهدیدات مختلف استراتژیک، نیز اشاره داشت.

نخست‌وزیر ایتالیا در تماس تلفنی با بایدن، رئیس جمهور آمریکا ضمن تشکر از بایدن به‌خاطر تبریکات او، بر دوستی عمیقی که دو کشور را به یکدیگر پیوند می‌زند، تاکید کرد. ملونی بر اهمیت مشارکت آتلانتیک، به‌ویژه با توجه به چالش‌های تاریخی مانند جنگ در اوکراین، بحران انرژی و غذا که دموکراسی‌های غربی با آن مواجه هستند نیز، تاکید دارد. کاخ سفید نیز در بیانیه خود مدعی شد سران دو دولت بر روابط مستحکم بین آمریکا و ایتالیا تاکید و آمادگی خود را برای همکاری برای رویارویی با چالش‌های مشترک ابراز کردند. دو طرف همچنین ادامه کمک به اوکراین، مسئولیت روسیه در قبال تجاوزش به اوکراین، چالش‌های ایجاد شده توسط چین و دستیابی به منابع انرژی پایدار و مقرون به صرفه را مورد بحث و بررسی قرار دادند.

وزیر خارجه جدید ایتالیا نیز در تماس تلفنی خود با وزیر خارجه آمریکا با تایید اولویت  بالای ایتالیا در روابط خود با آمریکا، تمایل خود را برای تعمیق بیشتر روابط عالی دوجانبه و ادامه تعهد مشترک در حل چالش‌های جهانی و اهمیت ادامه همکاری برای تضمین صلح و عدالت در اوکراین و حمایت مستمر از کی یف تاکید کرد. هر دو طرف بر همکاری مؤثر و هماهنگی نزدیک در سطح دوجانبه، چارچوب ناتو، G7 و روابط اتحادیه اروپا و آمریکا برای ارتقای امنیت یورو-آتلانتیک و حمایت از چندجانبه گرایی و نظم بین‌المللی مبتنی بر قوانین فعلی، تأیید کردند.

نخست وزیر ایتالیا در رابطه با پناهندگی که یکی از معضلات کنونی ایتالیاست چنین اظهار می‌دارد: «قصد نداریم حق پناهندگی را برای کسانی که از جنگ و آزار و اذیت می‌گریزند، زیر سئوال ببریم. می‌خواهیم در رابطه با مهاجرت کاری کنیم که قاچاقچیان انسان، انتخاب کننده ورود پناهجویان به ایتالیا نباشند. آزادی و دموکراسی عناصر متمایز کننده تمدن اروپایی معاصر هستند. علی‌رغم اتهاماتی که مطرح می‌شود، هرگز نسبت به رژیم‌های ضد دمکراتیک ابراز یا احساس نزدیکی نکرده‌ام. قوانین نژادی سال 1938 را پایین‌ترین نقطه در تاریخ ایتالیا می‌‌دانم.»