دونالد ترامپ اخیراً اعلام کرد که بر 1.3 میلیارد دلار واردات از فرانسه شامل لوازم‌آرایش و دیگر کالاهای مصرفی 25 درصد تعرفه گمرکی بیشتر اعمال می‌کند. این اقدام در واکنش به اقدام فرانسه در اعمال مالیات بر خدمات دیجیتال انجام‌شده اما آمریکا اعلام کرده که ممکن است اجرای این مالیات را تا 6 ماه به تعویق بیندازد. این اقدام واشنگتن در ادامه جنگ تعرفه‌ای این کشور با دیگر کشورها قابل ارزیابی است. درواقع پیروزی یا قدرت گرفتن جریان ملی‌گرا در آمریکا در سال 2016 که ماحصل آن ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید بود با طوفانی از مطالبات مواجه بود. مطالباتی مبتنی بر این‌که مقررات یا ضوابط حاکم بر نظام اقتصاد جهانی ناعادلانه است، منافع ایالات‌متحده را تأمین نمی‌کند و لذا باید یک بازنگری اساسی نسبت به مناسبات تجاری آمریکا انجام شود. ذیل این مسئله، بحث اعمال تعرفه‌ها مطرح شد و نشانه‌هایی از جنگ تجاری نمایان گردید.

باگذشت زمان به این دلیل که ایالات‌متحده قدرت و نفوذ خود را برای تأثیرگذاری بر تغییر رفتار بازیگران اصلی نظام اقتصاد جهانی ازدست‌داده، این تلاش‌ها کمرنگ‌ شد و نتیجه دلخواه را حاصل نکرد. در حال حاضر این جنگ تجاری به شکل آشکار در جریان است و بارزترین نمونه آن نیز با چین است. ولی با این جنگ تجاری، نتیجه‌ای که جریان ملی‌گرا امید به حصول آن داشت به دست نیامد. عوامل مختلفی در این خصوص مطرح است که شاید اصلی‌ترین آن آسیب‌پذیری داخلی آمریکا نسبت به جنگ تجاری است؛ زیرا در فرآیند جنگ تجاری، از طریق سیاست‌گذاری تعرفه‌ای، واردات کالاهای خارجی محدود و پرهزینه می‌شود و درنهایت این مصرف‌کننده داخلی است که متضرر می‌شود. ازآنجایی‌که مردم آمریکا یک ملت بسیار مصرف‌گرا هستند جنگ تجاری می‌تواند هزینه زندگی شهروندان را افزایش دهد که این موضوع باعث نارضایتی شهروندان می‌شود. متعاقباً این امر می‌تواند بر نتیجه انتخابات ریاست جمهوری تأثیر بگذارد و این در حالی است که عموماً دولتمردان آمریکایی تا جایی جنگ تجاری را پیش می‌برند که شهروندان آمریکایی متضرر نشوند. این مسئله که از طریق جنگ‌های تجاری فرصت‌های شغلی ایجاد شود، سرمایه‌هایی که از آمریکا خارج‌شده به این کشور بازگردد و تولید رونق بگیرد، جزء اهداف اصلی سیاست‌های تعرفه‌ای است؛ اما اگر شدت این سیاست‌ها به‌گونه‌ای باشد که به معیشت شهروندان لطمه وارد آورد یا کسب‌وکار بزرگ‌تری را تحت تأثیر قرار دهد، دولتمردان ترجیح می‌دهند که سیاست‌هایشان در این خصوص را تعدیل کنند و به‌نوعی مصالحه برسند.

اتفاقی که در حال حاضر شاهد آن هستیم این است که بعد از چند ماه طولانی که دولت آمریکا خط‌ونشان کشید و اعلام کرد که تعرفه اعمال خواهد کرد ولی درصحنه عمل اتفاقات بزرگ و خاصی رخ نداد؛ زیرا ایالات‌متحده آمریکا در مقابل برخی از کشورهایی که سیاست‌های تعرفه‌ای را در قبالشان دنبال می‌کند در موقعیت یک کشور مصرف‌کننده است نه یک کشور صادرکننده. لذا ازآنجایی‌که تراز بازرگانی آمریکا در برابر اغلب این رقبا منفی است نمی‌تواند این جنگ تعرفه‌ای را به‌پیش ببرد و امیدوار باشد که پیروز شود؛ بنابراین همان زمان که ترامپ سیاست‌های تند تعرفه‌ای را مطرح می‌کرد همیشه این موضوع بیان می‌شد که درنهایت آمریکا چاره‌ای ندارد جز اینکه به مصالحه برسد. درواقع اظهارات تهدیدآمیز مقامات آمریکایی بیشتر باهدف کسب امتیاز در جریان مذاکرات است و نه به‌منظور تغییر ضوابط.

همچنین باید توجه داشت که تلاش برای توازن‌بخشی به تجارت خارجی، حفظ شغل‌ها در داخل مرز و جلوگیری از خروج سرمایه‌ها، جزء اهداف کلان در ایالات‌متحده آمریکا است و دولت‌های دمکرات و جمهوری‌خواه تلاش می‌کنند که به این اهداف دست پیدا کنند. هرچند ممکن است آن‌ها راه‌های متفاوتی را بدین منظور در پیش بگیرند. به‌عنوان‌مثال لیبرال‌ها یا جهان‌گرایان تأکید می‌کنند که از طریق ایجاد ائتلاف‌های بزرگ و تشکیل مناطق تجارت آزاد می‌توانند به این اهداف دست پیدا کنند درحالی‌که ملی‌گراها معتقد هستند که با سیاست‌های تعرفه‌ای و محدودسازی واردات راه را برای رسیدن به اهدافشان هموار خواهند کرد. با این تفاسیر حتی پیروزی جو بایدن در انتخابات موجب نخواهد شد که آمریکا از جنگ تجاری‌اش با دیگر کشورها دست بکشد؛ زیرا این جنگ تجاری برگرفته از تفکرات شخص یا حزب خاصی نیست بلکه یک نیاز درونی ایالات‌متحده برای حفظ برتری خود در نظام بین‌الملل است. از دید آمریکا فارغ از اینکه چه کسی در کاخ سفید باشد دمکرات‌ها یا جمهوری‌خواهان، ادامه روند جهانی‌شدن مخاطره‌آمیز است و منافع این کشور را تأمین نخواهد کرد؛ بنابراین احتمالاً در دهه سوم قرن 21 آمریکایی‌ها مسیر ملی‌گرایی تجاری را چه با ترامپ و چه بدون ترامپ در پیش خواهند گرفت.