کارشکنی‌هایی که ممکن است از سوی ترامپ و جمهوری‌خواهان در مورد انتخابات 2020 صورت بگیرند، از دید چارلز فریمن نه‌تنها سرنوشت یک دوره ریاست‌جمهوری، بلکه آتیه دموکراسی در ایالات‌متحده را رقم خواهد زد.

آنچه در ادامه می‌خوانید مشروح گفت‌و‌گوی سایت شورای راهبردی روابط خارجی با چارلز فریمن، تحلیلگر موسسه امور بین‌الملل واتسون در دانشگاه براون آمریکا است:

پرسش: هدف اصلی تلاش ایالات‌متحده برای فعال‌سازی مکانیسم ماشه از دیدگاه شما چیست؟ برخی معتقدند که ترامپ می‌خواهد فشارها بر ایران را افزایش دهد تا بتواند چه با نیل به یک توافق موقت یا حتی اقدامی جنون‌آمیز، غافلگیری ماه اکتبر را در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری نوامبر رقم زند و از سوی دیگر برخی نیز بر این باورند که او تلاش دارد تا در صورت پیروزی جو بایدن، آمریکا دیگر نتواند به‌راحتی به برجام بازگردد.

پاسخ: حدس من این است که تمامی این دلایل محتمل هستند. ترامپ نیاز دارد تا اذهان عمومی را از شکست فاجعه‌بار خود در استفاده از اختیارات فدرال برای کنترل ویروس کرونا منحرف سازد که تاکنون جان بیش از 200 هزار آمریکایی را گرفته است؛ این رقم بیش از آمار کشته‌های ایالات‌متحده در جنگ داخلی و یا جنگ جهانی دوم است. اگر تهران و واشنگتن در این مدت به توافق برسند، برای ترامپ پیروزی بزرگی محسوب می‌شود. همچنین اگر بهانه لازم برای اقدامی جنون‌آمیز علیه ایران به او داده شود، ترامپ قادر خواهد بود تا اذهان آمریکایی‌ها را از شکست‌های خود منحرف کند. اگر ایران در این مدت از برجام یا معاهده عدم اشاعه تسلیحات هسته‌ای خارج شود، ممکن است بهانه ترامپ برای چنین اقدامی فراهم شود.

پرسش: از نظر شما، تمایزهای انتخابات نوامبر امسال با انتخابات 2016 چه مواردی هستند؟ در کدام پایگاه‌های رأی یا طبقات اجتماعی، بایدن و ترامپ تاکنون عملکرد بهتری از خود نشان داده‌اند؟

پاسخ: برای اغلب رأی‌دهندگان، مسئله انتخابات حمایت از ترامپ یا ضدیت با اوست. در یک رأی‌گیری عادلانه که در آن هرکسی می‌توانست در انتخابات شرکت کند، ترامپ قطعاً بازنده ‌بود. از چند ماه پس از مراسم تحلیف ترامپ در سال 2017، نرخ محبوبیت ترامپ با کاهش 10 درصدی مواجه شده است. این یک انتخابات عادلانه نخواهد بود.

در ایالاتی که در کنترل جمهوری‌خواهان است، آن‌ها توان و منابع خود را جمع کرده‌اند تا گروه‌هایی (اقلیت‌ها، دانشجویان و…) را که به‌طور سنتی به دموکرات‌ها رأی می‌دهند، تحت‌فشار قرار دهند. دولت ترامپ تلاش می‌کند تا در روند رأی‌گیری پستی کارشکنی کند؛ رویه‌ای که بیشتر مورد تمایل دموکرات‌ها است تا جمهوری‌خواهان. همچنین ترامپ اعلام کرده است که اگر در انتخابات نوامبر نتیجه را واگذار کند، به دلیل تقلب و کلاه‌برداری خواهد بود و ازاین‌رو نتایج را قبول نمی‌کند؛ چنین موقعیتی هرگز در تاریخ ایالات‌متحده رخ نداده است. ازاین‌رو، نتیجه انتخابات نوامبر غیرقابل‌پیش‌بینی است. آنچه ممکن است مورد تهدید جدی قرار داشته باشد، بیش از یک دوره ریاست‌جمهوری است و متوجه آینده دموکراسی در ایالات‌متحده خواهد بود.

پرسش: تقریباً تمامی نظرسنجی‌های اخیر به سود بایدن بوده‌اند، اما آیا شما فکر می‌کنید که این نظرسنجی‌ها قابل‌اطمینان خواهند بود یا درنهایت مانند آنچه در انتخابات 2016 رخ داد، بی‌مصرف هستند؟

پاسخ: به دلیل وزن نامتناسب ایالت‌های کم‌جمعیت که در رأی‌گیری الکترال به جمهوری‌خواهان رأی دادند، هیلاری کلینتون با وجود کسب سه میلیون رأی بیشتر در آرای عمومی، نتیجه انتخابات قبلی را واگذار کرد؛ بنابراین بایدن باید حاشیه آرای بیشتری نسبت به کلینتون به دست آورد. این امر به‌علاوه تلاش‌های جمهوری‌خواهان در تحت‌فشار قرار دادن حامیان دموکرات‌ها، نتیجه انتخابات نوامبر را نامعلوم می‌کند.

پرسش: به نظر شما، چهار مناظره‌ای که قرار است بین بایدن و ترامپ در آستانه انتخابات برگزار شود، چه تأثیری بر آینده ریاست‌جمهوری آمریکا خواهد داشت؟

بعید است که عملکرد ترامپ حتی اگر بد باشد، تأثیری بر نظر حامیان وی بگذارد، درحالی‌که عملکرد بد بایدن ممکن است موجب کاهش شوق حامیانش شود و وزنه دموکرات‌ها را سبک‌تر کند.

پرسش: اگر هر یک از این دو نامزد به‌عنوان رئیس‌جمهور بعدی ایالات‌متحده انتخاب شوند، واشنگتن چه رویکردی در برابر ایران، روسیه و چین اتخاذ خواهد کرد؟ احتمال‌ترمیم روابط فرا آتلانتیکی در آینده را چقدر می‌دانید؟

پاسخ: انتظار دارم که بزرگ‌ترین تمایز بایدن و ترامپ در سیاست خارجی، سیاست آن‌ها در برابر ایران باشد. اگر ایران همچنان عضوی از برجام باقی بماند و تمایل داشته باشد که به‌تمامی تعهدات خود در این توافق بازگردد، بایدن ایالات‌متحده را به برجام بازمی‌گرداند. در غیر این صورت، تصور می‌کنم روابط تهران و واشنگتن وارد مرحله دشواری خواهد شد، اما حتی در این صورت نیز بایدن به‌طور کورکورانه از عربستان سعودی، اسرائیل و امارات حمایت نمی‌کند؛ رویکردی که در دولت ترامپ شاهد آن بوده‌ایم. در مورد روابط با چین و روسیه اوضاع دشوارتر خواهد بود با توجه به اینکه بایدن احترام کمتری نسبت به ترامپ برای ولادیمیر پوتین و شی جین پینگ قائل است.

بااین‌حال اگر دولت بایدن به قدرت برسد، تمایل بیشتری برای مذاکرات حول محور کنترل تسلیحات با چین و روسیه دارد، اما ترامپ نشان داده است که میل او به انجام توافقات و حل منازعات تجاری با چین بیشتر است. در نهایت، فکر می‌کنم که بایدن به اتحاد با ناتو، متعهدتر از آن چیزی خواهد بود که در دولت ترامپ سراغ داریم.

پرسش: افشاگری‌های اخیر نظیر آنچه در کتاب باب وودوارد در مورد ترامپ می‌خوانیم یا اخباری که از بی‌احترامی رئیس‌جمهور به کهنه سربازان جنگ در آمریکا منتشر شد و یا حتی تلاشش برای کم‌اهمیت جلوه دادن همه‌گیری کرونا، می‌توانند تأثیر مخربی را بر کمپین انتخاباتی ترامپ بگذارند؟

پاسخ: نمی‌‌دانم که بی‌احترامی‌های شوکه‌کننده ترامپ به کارکنان نظامی آمریکا تا چه میزان بر اذهان حامیان وی تأثیرگذار خواهد بود. حامیانش البته این اخبار را «خبر جعلی» توصیف می‌کنند درحالی‌که اخبار نادرستی در مورد دخالت دموکرات‌ها در فروش کودکان برای روابط جنسی را می‌پذیرند. ناتوانی ترامپ در برقراری یک استراتژی پیرامون ویروس کرونا یا تأمین نیازهای مالی افرادی که به‌موجب این ویروس شغل خود را از دست داده‌اند، بیشترین لطمه را به وی می‌زند.

پرسش: فکر می‌کنید دلایل اصلی عادی‌سازی روابط کشورهای عربی و اسرائیل چیست و این موضوع چه پیامدهایی را برای صلح و ثبات در خاورمیانه خواهد داشت؟ آیا این توافق پابرجا خواهد ماند؟

پاسخ: تصور می‌کنم که منطق پشت این توافق همان جمله قدیمی است که می‌گوید: «دشمن دشمن من، دوست من است.» برای اغلب دولت‌های عربی حاشیه خلیج‌فارس، ترس از ایران به نگرانی بزرگ‌تری نسبت به آینده فلسطینی‌ها بدل شده است؛ به‌ویژه که طی چند دهه گذشته، پیشرفت‌های اندکی در مورد موضوع فلسطین حاصل شده است.

از همه مهم‌تر، فکر می‌کنم که ایران، عربستان سعودی و امارات باید رویکردی را در راستای حل اختلافات خود در پیش بگیرند. شاید نیل به چنین شرایطی تحت ریاست‌جمهوری بایدن که رویکرد متوازن‌تری نسبت به این سه کشور دارد، رخ دهد.

پرسش: و در نهایت با توجه به میل اجتناب‌ناپذیر ایالات‌متحده برای خروج از منطقه، این امر چه تاثیری برجایگاه اسرائیل درمنطقه خواهد داشت؟

پاسخ: بسیاری بر این باور هستند که حضور آمریکا در خاورمیانه با نتایج مثبتی همراه نبوده است به‌ویژه اشغال عراق و حمایت از جنگ سعودی‌ها در یمن. همچنین آمریکا در عرصه داخلی نیز با چالش‌های جدی روبه‌رو است که برخی از آن‌ها رشد نابرابری اقتصادی و سرمایه‌گذاری ناکافی در زیرساخت‌ها و نیاز برای کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی برای مقابله با تغییرات آب و هوایی هستند و این موارد تأثیرات مخربی بر ایالات‌متحده دارند.

بیشترین کاری که اسرائیل می‌تواند انجام دهد، دفاع از امنیت خود است. اسرائیل تمرکز خود را بر ممانعت از بروز تهدیدات در کشورهایی مثل لبنان، سوریه و نواز غزه که در همسایگی آن هستند، قرار داده است و قادر نیست نقش مهمی در منطقه ایفا نماید.