هادی اعلمی فریمان در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی افزود: «آمریکا فعلا ونزوئلا را برای خرید نفت ترجیح داده است و از سوی دیگر پیشبرد مذاکرات نفتی را به پیشرفت مذاکرات سیاسی بین حکومت ونزوئلا و مخالفان منوط کرده‌اند. بنابراین مادورو نیز فرصت را از دست نداد و مذاکرات را مجددا احیا کرد.»

اعلمی‌فریمان درباره روابط بین کاراکاس و واشنگتن توضیح داد: «روابط بین ونزوئلا و ایالات متحده آمریکا بعد از جنگ اوکراین وارد مرحله جدیدی شده است. زمانی که جنگ اوکراین اتفاق افتاد بسیاری از تحولات جامعه بین‌المللی را تحت الشعاع خود قرار داد؛ یعنی روابط از روال عادی خارج شد، تقسیم‌بندی‌ها و قطب‌بندی‌ها مجددا اعمال شد، بحران انرژی پیش آمد و اروپا نیز وضعیت متفاوتی پیدا کرد.»

این کارشناس با اشاره به اینکه در وهله نخست، اهمیت مسئله انرژی بعد از بحران کرونا بسیار افزایش یافت، ادامه داد: «بعد از بحران کرونا شاهد کاهش تقاضای انرژی بودیم و بسیاری از تحلیلگران مطرح می‌کردند که بعد از اتمام بحران کرونا، شاهد تقاضای انرژی به صورت تصاعدی در سراسر جهان خواهیم بود. زمان مطرح شدن این بحث‌ها همزمان شد با جنگ اوکراین و تحولات روسیه و این بحران انرژی از آنجا شروع شد، زیرا آمریکایی‌ها در مسائل داخلی خود از آنجایی که بحث انرژی با افکار عمومی گره خورده، به تامین انرژی راحت و ارزان نیاز دارند.»

اعلمی فریمان درباره چگونگی راه‌های رفع نیاز انرژی آمریکا گفت: «آمریکایی‌ها چند گزینه پیش‌روی خود داشتند. ابتدا در نظر داشتند بحث عربستان، قطر، کویت و کشورهای شورای همکاری خلیج‌فارس را دنبال کنند که تقریبا جوابی نگرفتند؛ سپس می‌خواستند احتمالا از طریق سرمایه‌گذاری روی برجام و ایران انرژی خود را تامین کنند که این مسیر نیز به دلیل نیمه‌کاره ماندن مذاکرات احیای برجام بی‌نتیجه ماند. در وهله بعدی آمریکا روی ونزوئلا حساب کرده بود و در آخر نیز ذخایر استراتژیک خود را مدنظر داشتند.»

کارشناس مسائل آمریکای لاتین در ادامه با اشاره به اینکه نقشه راه مذاکرات بین مادورو و مخالفان از سال 2019 در مکزیک و با میانجیگری برخی کشورها مانند نروژ، هلند، روسیه و مکزیک آغاز شد، توضیح داد: «این نقشه راه یک تفاهم نامه اولیه داشت که به نقشه راه نروژ معروف است و برخی از اصول و مبانی آن عمدتا شامل موارد زیر است: تضمین حقوق سیاسی تمام شهروندان، تعیین جدول زمانی برای برگزاری انتخابات، لغو تحریم‌های بین‌المللی، احیای حقوق گروه‌ه‌های معترض سیاسی، اجازه ورود کمک‌های بشردوستانه و آزادی زندانیان.»

اعلمی فریمان ادامه داد: «این مذاکرات از سال 2019 شروع شد، اما از آنجایی که 45 کشور خوان گوایدو را به عنوان رئیس‌جمهور به رسمیت شناخته بودند و شخص مادورو نیز به دنبال شرکای بین‌المللی بود عملیاتی کردن نقشه راه به تعویق افتاد. در نهایت به تازگی، آمریکا‌ ظاهرا مذاکرات مخفیانه‌ای را با دولت مادورو آغاز کرد. گرچه خبر دیدارها فاش شد، اما محتوای آن مشخص نشد. بعد از این دیدارها، آمریکایی‌ها اعلام کردند که به برخی شرکت‌ها مانند «انی» و «شورون» اجازه می‌دهند تا فرآورده‌های نفتی را از ونزوئلا صادر کنند منتهی به شرطی که قرارداد مربوطه 6 ماهه باشد و ابتدا مطالبات را پوشش دهد. از این رو جمعه 11 آذر ماه توافقنامه‌ای بین شرکت نفتی شورون و ونزوئلا امضا شد و به نظر می‌رسد این توافقنامه راهی را به روی ونزوئلا برای کاهش تحریم‌ها باز کرده است.»

این کارشناس معتقد است که دولت ونزوئلا این راه را ادامه خواهد داد و احتمالا با مخالفان سیاسی نیز به تفاهم خواهد رسید. حتی ممکن است شاهد تفاهم‌های گسترده‌تری بین ونزوئلا و شرکت‌های بین‌المللی باشیم.

وی درباره دلایل 6 ماهه بودن این قرارداد گفت: «هدف آمریکایی‌ها این است که یک فرصت کوتاه در اختیار ونزوئلا قرار دهند تا آن‌ها را امتحان کنند که آیا مذاکرات سیاسی همراه با مذاکرات نفتی به خوبی پیش خواهد رفت یا خیر؟ اگر مذاکرات به درستی پیش برود، قرارداد به طور موقت برای 6 ماه دیگر نیز تمدید خواهد شد.»

کارشناس مسائل آمریکای لاتین می‌گوید به نظر می‌رسد که این همکاری‌ها برای ونزوئلا دورنمای روشنی خواهد داشت.