آنچه در پی می آید، چکیده مقاله مشترک دکتر ناصر اسدی و دکتر رحمن قهرمانپور است که در کارگروه اول سمینار هویت های نوظهور و امنیت منطقه ای در غرب آسیا ارائه شد:

سیاست هویت در محل تلاقی هویت خواهی نیروهای اجتماعی از یک سو و سیاستگذاری دولت ها برای بازتولید یک هویت مسلط خاص از سوی دیگر رخ می دهد و فرایندی پویا است که به مسلط و مشروع شدن برخی هویت ها و تضعیف و حتی سقوط برخی هویت های دیگر منجر می شود. سیاست هویت است که تعیین می کند برنده نهایی در تعریف منافع کدام هویت است، زیرا تعریف منافع  ارتباط مستقیمی با نوع هویت مسلط دارد. فهم تغییرات در سیاست هویتی به فهم بازنگری در تعریف منافع و به دنبال آن امنیت کمک شایانی می کند. یکی از شیوه های تحلیل مسایل امنیت منطقه ای بررسی و شناخت سیاست هویت به معنای مورد نظر در بالاست. بر این اساس  نوشتار حاضر می کوشد نحوه تاثیر گذاری سیاست هویت و مهم تر از آن تغییرات در سیاست هویت را بر امنیت منطقه ای در مورد مطالعاتی منطقه غرب آسیا در کانون توجه خود قرار دهد. به بیان دیگر هدف مقاله تحلیل امنیت منطقه ای از دریچه و زاویه تغییر و تحولات در سیاست هویت است. ابتدا نظریه و مدل مورد نظر در مطالعه سیاست هویت آورده می شود و سپس نحوه اثر گذاری آن بر تعریف منافع و امنیت دولت ها یا بازیگران غیر دولتی بررسی می شود. در نهایت تلاش می شود مدلی برای نحوه این اثر گذاری ترسیم شود. این مدل در وهله نخست مبتنی بر تجارب و تحولات امنیتی در منطقه غرب آسیا خواهد بود که برای ایران اهمیت بسزایی دارد. داشتن چنین مدلی به سیاستمداران هم در فهم و هم در نحوه واکنش نشان دادن کمک شایانی خواهد کرد. رویکرد نظری این مقاله برگرفته از نظریه سازنده گرایی است که بر اهمیت ساخته شدن هویت ها در طول زمان تاکید کرده آنها را امری ثابت نمی داند. از نظر سازنده گرایی هویت در سطوح مختلف همواره موضوع مناقشه و رقابت میان گروههای سیاسی است.