نقشآفرینی ایران در نظم نوظهور اوراسیایی
شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: ضروری است تهران، مسکو و پکن در برابر راهبرد واشنگتن برای احیای نفوذ در اوراسیا، رویکردی هماهنگتر اتخاذ کنند.
شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: ضروری است تهران، مسکو و پکن در برابر راهبرد واشنگتن برای احیای نفوذ در اوراسیا، رویکردی هماهنگتر اتخاذ کنند.
شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: یک کارشناس مسائل بینالملل گفت: اخیرا، الهام علیاف، رئیسجمهور آذربایجان با اعلام نقش میانجی کشورش میان رژیم اسرائیل و سوریه، تلاش نمود باکو را به یکی از بازیگران فعال منطقهای تبدیل نماید. علیاف در مصاحبهای تأکید کرد که هدف اصلی از این اقدام، تحکیم صلح و ثبات در خاورمیانه است، علاوه بر این، علیاف از آمادگی آذربایجان برای حمایت از بازسازی روابط ترکیه و رژیم اسرائیل سخن گفت و کمکهای بشردوستانه و انرژی کشورش به سوریه را تشریح کرد؛ ازجمله درباره انتقال گازی که بر اساس توافق چهارجانبه با ترکیه و قطر از دوم اوت به سوریه صادر شده و ممکن است در آینده افزایش یابد. با این حال، تحلیلگران منطقهای نسبت به این میانجیگری با دیده تردید مینگرند و آن را در راستای منافع تلآویو و بهبود جایگاه ژئوپلیتیک باکو میدانند.
شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل اوراسیا گفت: توافق سهجانبه میان ارمنستان، جمهوری آذربایجان و آمریکا در ۱۷ مرداد ۱۴۰۴، که با عنوان «مسیر ترامپ» شناخته میشود، نقطه عطفی در معادلات ژئوپلیتیکی قفقاز جنوبی است. این توافق، که ظاهراً برای صلح و ایجاد کریدور ترانزیتی میان باکو و نخجوان امضاء شده، نگرانیهای جدی به همراه دارد. از منظر تحلیلگران، این طرح نهتنها یک پروژه اقتصادی، بلکه بخشی از راهبرد آمریکا برای تقویت نفوذ خود در منطقه و مهار قدرتهای منطقهای مانند ایران و روسیه است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در آستانه نهایی شدن سند صلح باکو و ایروان، اظهارنظر تازه مناتساکان سافاریان، معاون وزیر خارجه ارمنستان، درباره احتمال سپردن «مدیریت لجستیک» مسیر زنگزور به یک شرکت خارجی، شرایط این نوار ۳۲ کیلومتری را وارد مرحله حساسی کرده است. سخنگفتن از حضور یک بهرهبردار خارجی دقیقاً همزمان شد با دیدار نیکول پاشینیان و الهام علیاف در ابوظبی؛ نشستی که از نگاه رسانههای منطقهای، بیش از هر چیز پیرامون همین مسیر مسدود بحث شده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در بین کشورهای جهان شاید کمتر کشورهایی مانند ایران و جمهوری آذربایجان را بتوان سراغ داشت که علاوهبر خاستگاه تمدنی مشترک، در تمام زمینهها (فرهنگی، زبانی، دینی، مردمی، آداب و سنن و ….) به شکل تنگاتنگی دارای این چنین پیوندهای عمیق و گسترده باشند.