شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که تنش‌های منطقه‌ای هم‌زمان با تشدید تقابل ایران و آمریکا در حال افزایش است، پرونده غزه وارد مرحله‌ای جدید و پیچیده شده است؛ مرحله‌ای که نه صرفاً نظامی، بلکه عمیقاً سیاسی، حقوقی و راهبردی است.

شورای راهبردی آنلاین – گزارش: در حالی که مرحله دوم اجرای آتش‌بس غزه آغاز شده، تأسیس «هیئت صلح» به ریاست دونالد ترامپ در حاشیه نشست داووس (22 ژانویه 2026) بیش از یک سازوکار فنی برای بازسازی، به آزمونی برای آینده نظم بین‌المللی تبدیل شده است.
با وجود امضای منشور توسط 22 کشور از 60 دعوت‌شده، حضور محدود رهبران جهانی در مراسم داووس و عدم پذیرش این نهاد توسط اتحادیه اروپا و کشورهای کلیدی غربی، نشان‌دهنده شکاف عمیق در ادراک جهانی از مشروعیت این سازوکار است.
در این گزارش، با بهره‌گیری از تحلیل هادی برهانی، کارشناس مسائل منطقه و داده‌های بین‌المللی، به سه سؤال راهبردی پرداخته می‌شود که آیا هیئت صلح ابزاری برای اجرای قطعنامه 2803 شورای امنیت است یا جایگزینی برای سازمان ملل؟ چگونه معماری سلسله‌مراتبی این هیئت چالش‌های اجرایی در غزه را تشدید می‌کند؟ و در نهایت، آیا این نهاد می‌تواند بدون همکاری فلسطینیان و با تمرکز قدرت در دست یک فرد، صلح پایداری ایجاد کند؟

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: یک کارشناس مسائل بین‌الملل گفت: طرح جدید ترامپ برای پایان جنگ غزه با ابهامات و شروط یک‌جانبه‌ای همراه است که بدبینی عمیق در میان نیروهای مقاومت و بخشی از افکار عمومی عربی و فلسطینی ایجاد کرده است.

شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: تحلیلگر مسائل بین‌الملل گفت: اجلاس اخیر سازمان ملل با محوریت شناسایی کشور فلسطین و طرح دو ‌دولتی، موجی از واکنش‌ها را در سطح بین‌المللی برانگیخته است. حامیان این طرح آن را گامی به‌سوی صلح می‌دانند، اما منتقدان با دیده تردید به آن می‌نگرند و معتقدند این اقدام، بیش از آنکه گرهی از بحران بگشاید، ابزاری برای فریب افکار عمومی و تثبیت موجودیت رژیم صهیونیستی است.
ابتکار فرانسه و برخی کشورهای اروپایی، در شرایطی مطرح می‌شود که نسل‌کشی در غزه ادامه دارد و غرب تاکنون اقدام مؤثری برای توقف آن انجام نداده است. برخی تحلیلگران می‌گویند هدف اصلی این طرح نه تشکیل دولت مستقل فلسطین، بلکه خلع سلاح گروه‌های مقاومت و منزوی کردن حماس است؛ اقدامی که با مذاکرات صوری و صلحِ ظاهری، راه را برای تحقق منافع رژیم اسرائیل هموار می‌کند. ایران نیز با رد راه‌حل دو ‌دولتی، روایت متفاوتی برای آینده فلسطین ارائه می‌دهد که مبتنی بر همه‌پرسی از همه ساکنان بومی این سرزمین است.

شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: یک کارشناس مسائل بین‌الملل گفت: شورای امنیت سازمان ملل، اخیرا، در نشستی فوق‌العاده، حمله رژیم اسرائیل به دوحه را محکوم و در بیانیه‌ای مشترک، خواستار توقف فوری تنش‌ها و احترام کامل به حاکمیت ملی قطر شد. این بیانیه که با اجماع هر ۱۵ عضو شورای امنیت صادر شد، ضمن اعلام همبستگی با قطر، در حالی از قربانی شدن غیرنظامیان و لزوم برقراری آتش‌بس در غزه سخن گفت که نامی از رژیم اسرائیل در آن نیامده است؛ سکوتی که خود حامل پیام‌های متناقضی است. به بیان دیگر، این بیانیه بیش از آنکه ابزار الزام‌آور حقوقی علیه رژیم اسرائیل باشد، پیامی سیاسی به تل‌آویو بود، مبنی بر اینکه جامعه جهانی حمله به میانجی‌های صلح را خط قرمز می‌داند، هرچند فعلاً اراده‌ای برای اعمال فشار عملی بر این رژیم دیده نمی‌شود.

شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: کارشناس مسائل غرب آسیا گفت: حمله هوایی رژیم صهیونیستی به دوحه، پایتخت قطر، با هدف ترور رهبران ارشد حماس، بار دیگر چهره بی‌پروای تل‌آویو در نقض قوانین بین‌المللی و حاکمیت ملی کشورها را آشکار ساخت. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر این رژیم، با ادعای «رفع تهدید وجودی» این عملیات را توجیه کرد و مدعی شد که «رهبران حماس هدف قرار گرفته‌اند»، هرچند گزارش‌های واصله از ناکامی این حمله حکایت دارد.
این تجاوز که با اطلاع و رضایت مقامات آمریکایی صورت گرفته، موجی از خشم و محکومیت را در جهان عرب و اسلام برانگیخت. از اتحادیه عرب گرفته تا عربستان، امارات، مصر، عراق، اردن، کویت، لبنان و حتی تشکیلات خودگردان فلسطین، این اقدام را نقض آشکار قوانین بین‌المللی و تهدیدی جدی برای امنیت منطقه دانستند. عربستان هشدار داد که تداوم این رفتارها می‌تواند ثبات غرب آسیا را به مخاطره اندازد، امارات نیز امنیت کشورهای عربی را «یکپارچه و غیرقابل تفکیک» توصیف کرد.
با این حال، ناظران منطقه‌ای بر این باورند که این موج محکومیت‌ها، احتمالاً در سطح بیانیه‌های دیپلماتیک باقی خواهد ماند و اقدام عملی جدی از سوی کشورهای عربی صورت نخواهد گرفت؛ روندی که پیش‌تر در واکنش به حملات مکرر رژیم اسرائیل به غزه نیز تکرار شده بود. در این میان، تل‌آویو با تکیه بر حمایت آمریکا و بی‌عملی کشورهای منطقه، تلاش دارد با ایجاد بحران‌های پی‌درپی، هم بحران داخلی خود را مدیریت کند و هم پروژه «اسرائیل بزرگ» را پیش ببرد؛ پروژه‌ای که صدای انفجارهایش، اکنون تا قلب خلیج فارس هم رسیده است.