شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: بحران مشروعیت رژیم اسرائیل در سطح بین‌المللی و داخلی، طی دو سال جنایت بی‌امان در غزه، به یکی از چالش‌های اصلی این رژیم تبدیل شده است. رژیم صهیونیستی که پیش‌تر متحد استراتژیک غرب و به‌ویژه ایالات متحده به شمار می‌رفت، اکنون به دلیل ارتکاب بی‌سابقه‌ترین کشتارها، تشدید شهرک‌سازی و رفتارهای نژادپرستانه، مشروعیت خود را آشکارا از دست داده است. این روند باعث شده است تا کشورهای عربی و اسلامی، حتی برخی متحدان پیشین، رژیم صهیونیستی را عامل اصلی بی‌ثباتی منطقه بدانند و انتقادات گسترده‌ای علیه سیاست‌های آن مطرح کنند.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل غرب آسیا گفت: تحولات اخیر در غرب آسیا نشان می‌دهد که معادلات امنیتی منطقه وارد مرحله‌ای تازه شده است. حمله رژیم اسرائیل به قطر به‌عنوان یک شوک امنیتی، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس را متوجه آسیب‌پذیری‌های جدید کرده و آن‌ها را به بازنگری در راهبردهای دفاعی خود واداشته است. اکنون، تکیه بر تضمین‌های امنیتی آمریکا، دیگر کافی به نظر نمی‌رسد؛ زیرا تهدیدات نوظهور منطقه‌ای، پیچیده‌تر و چندلایه‌تر از گذشته شده‌اند. در این میان، پاکستان با موقعیت ویژه خود به‌عنوان تنها قدرت اتمی جهان اسلام، به‌سرعت، جایگاهی راهبردی در محاسبات امنیتی کشورهای عربی پیدا کرده است.
امضای توافقنامه دفاع راهبردی میان ریاض و اسلام‌آباد و سپس برگزاری نشست همکاری نظامی میان بحرین و پاکستان در منامه، نشان از روندی فزاینده در همگرایی امنیتی دارد. این همکاری‌ها نه‌تنها در راستای تقویت بازدارندگی مشترک و مقابله با تهدیدات بالقوه، به‌ویژه از سوی رژیم اسرائیل، تعریف می‌شوند، بلکه نشان‌دهنده تغییر موازنه قدرت در منطقه نیز هستند. ورود پاکستان به معادلات غرب آسیا می‌تواند معانی گسترده‌تری نیز داشته باشد؛ از یک‌سو، کاهش انحصار آمریکا در تأمین امنیت منطقه و از سوی دیگر، ایجاد محورهای جدید همکاری میان قدرت‌های اسلامی. بدین ترتیب، عربستان و بحرین با نزدیکی به اسلام‌آباد در پی ایجاد یک سپر دفاعی بومی‌ هستند که علاوه بر تضمین امنیت خود، پیام روشنی نیز به رقبای منطقه‌ای ارسال می‌کنند: معادلات قدرت در حال بازنویسی است و نقش‌آفرینان تازه‌ای به صحنه آمده‌اند.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر ارشد روابط بین‌الملل گفت: سفر اخیر وانگ یی، وزیر خارجه چین به دهلی‌نو، تنها یک دیدار دیپلماتیک معمولی نیست؛ بلکه نقطه‌ای تعیین‌کننده در معادلات ژئوپلیتیک جنوب آسیا و حتی نظم نوین جهانی محسوب می‌شود. پس از چهار سال تنش و بی‌اعتمادی ناشی از درگیری‌های مرزی مرگبار در لداخ و نیز حمایت تمام عیار پکن از اسلام آباد در جنگ چهار روزه هند و پاکستان، اکنون پکن و دهلی در شرایطی به سمت آشتی اقتصادی و سیاسی حرکت می‌کنند که متغیرهای بیرونی، از جمله فشار تعرفه‌ای ترامپ و نزدیکی هند به روسیه، معادله را پیچیده‌تر کرده است.