اندیشکده استراتفور نوشت: شی جینپینگ در سخنرانی اش در کنگره حزب کمونیست،  پیشرفت کشور در عرصه اجتماعی-اقتصادی و دیپلماتیک از جمله شهر نشینی، تحولات در کشاورزی و زیر ساخت ها، توازن منطقه ای، آغاز ابتکار «یک کمربند و یک جاده» و احیای جزیره در جنوب دریای چین در پنج سال گذشته را تحسین کرد.

جینپینگ اولویت های مهم اصلاحاتی در سال های پیش رو را نیز روشن ساخت و اصلاحات بازار محور بیشتری را در خصوص نرخ بهره و ارز و تداوم اصلاحات در بخش های متعلق به دولت خواستار شد.

اما رییس جمهور در عین حال تاکید کرد که «چالش های دشواری» در انتظار حزب کمونیست چین است. شی علاوه بر درخواست ها برای اتحاد با تایوان، تداوم کنترل بر ماکائو و هنگ کنگ و مدرنیزه سازی بلند مدت، به این واقعیت اشاره کرد که «تضاد اصلی» رویاروی چین (مفهوم تضاد اصلی، چگونگی تعیین وظایف محوری و چالش های رویاروی کشور توسط این حزب است) تغییر کرده است.

البته این امر از زمان تاسیس این حزب تا کنون بارها از تمرکز بر بحران های دارای ریشه سیاسی در سال های نخستین آن تا لزوم برآورده کردن «نیازهای مادی و فرهنگی رو به رشد مردم» که مبنای ایدئولوژیک سیاست های اصلاحی دنگ ژیائوپینگ و مدل اقتصادی حامی رشد چین برای 30 سال نخست سال های 1980 بود، تغییر کرده است.

به گفته شی این مفهوم اکنون به «تضاد میان توسعه نامتوازن و ناکافی و نیازهای همیشه در حال رشد مردم برای یک زندگی بهتر» تحول یافته است.

اگرچه ممکن است واژه ها جدید به نظر برسند، اما این تضاد اصلی تغییر یافته همچنان بازتاب همان الگوی اجتماعی-اقتصادی چین است که در یک دهه بعد از بحران مالی جهان در سال 2008 به آرامی تحول یافته است.

شی در حال تعیین وظایفی برای حزب کمونیست به منظور ایجاد یک جامعه همگن تر با برابری های منطقه ای و اجتماعی، ایجاد توسعه پایدار و برابر اجتماعی – اقتصادی با نرخ رشدی آرام و ایجاد ملتی منسجم تر تحت رهبری حزب کمونیست است. شی همچنین خواستار آن است که این حزب برای تطابق با فرصت ها و خطرات وابسته به این وظایف آمادگی پیدا کند.

تبدیل این حرف ها به عمل با منابع فراوان و توذیع مجدد ثروت از مناطق ساحلی و شهری که پیشتر در اولویت بودند به مناطق روستایی داخلی و توسعه نیافته، از طبقات بالا و متوسط با حدود 400 میلیون جمعیت به طبقات پایین و توسعه نیافته 900 میلیون نفری همراه می شود.

این روند به تغییرات سیاسی و اقتصادی و نهادی منجر خواهد شد. اولویت های زیرساختی، سرمایه گذاری و تخصیص مالی دولت مرکزی همگی تغییر جهت خواهد داد.

اصلاحات ارضی، شهری سازی داخلی و ساختارهای مالیاتی فقط چند مورد از مواردی هستند که دوباره مورد بررسی و تنظیم مجدد قرار خواهد گرفت. توزیع قدرت سیاسی در مناطق داخلی و روابطشان با دولت مرکزی باید در راس آنها تغییر کند.

با این حال هیچ یک از این اصلاحات کاملا جدید نیست. در واقع بخش عمده ای از آنها در حال اجراست و سال ها پیش از آنکه شی جینپینگ قدرت را در سال 2012 در دست بگیرد، آغاز شده است.

در هر حال شبکه های منافع تجارت ساحلی و شبکه های حامی بوروکراتیک در برابر اجرای اصلاحات شی جینپینگ مقاومت خواهند کرد، همان طور که در برابر «گرایش به غرب» ژیانگ زمین و ابتکارات «توسعه داخلی» هوجینتائو چنین کردند.  اقدامات شی برای تحکیم قدرت دولت مرکزی و بازپس گیری اختیارات سیاسی از استان ها، مناطق، کسب و کارها و بوروکراسی ها کاری دشوار خواهد بود: او در حال شکستن نظام سیاسی با تلاش برای نجات آن است.