شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: بن‌بست در تشکیل کابینه جدید رژیم صهیونیستی، هم‌زمان با تداوم فضای تقابل نظامی بین ایران و آمریکا و فرایند دیپلماتیک مربوطه، متغیر مهمی در محاسبات امنیتی غرب آسیا به شمار می‌رود. اگرچه تحولات سیاسی رژیم صهیونیستی به‌تنهایی تعیین‌کننده سرنوشت جنگ نیست، اما می‌تواند بر زمان‌بندی، سطح و شیوه ادامه تقابل نظامی اثر بگذارد.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر اخیر مارکو روبیو به سمرقند با همراهی یک هیئت تجاری بزرگ نشان می‌دهد که واشنگتن تا چه اندازه برای آسیای مرکزی اهمیت قائل شده است. منطقه‌ای که مسکو مدت‌ها آن را قلمرو اختصاصی خود می‌دانست، در حال فاصله گرفتن از مدار روسیه است؛ و آمریکا با پیشنهاداتی در حوزه‌های منابع معدنی، مسیرهای ترانزیتی و ایجاد شراکت در بخش غربی دریای خزر وارد میدان شده است.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «آمریکا و چین هر دو در حال اقدام برای مقابله با خطرات ناشی از «ابر هوش» هستند که قدرتش به طور مستمر در حال افزایش است و به طور معمول با عنوان «هوش مصنوعی» شناخته می‌شوند. بااین‌حال، رویکردی که دو کشور در این خصوص دنبال می‌کنند، بازتاب تفاوت‌های عمیق در نظام‌های سیاسی و اولویت‌های راهبردی آنها است.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: « از زمان آغاز به کار دولت دوم دونالد ترامپ در فوریه ۲۰۲۵، دهلی‌نو همواره در تلاش بوده است تا راهی برای کنار آمدن با مواضع متغیر و غیرقابل‌پیش‌بینی واشنگتن پیدا کند. اگرچه گاهی شراکت راهبردی دو کشور در کانون توجه قرار داشته، اما به نظر می‌رسد که دونالد ترامپ علاقه چندانی به هند نشان نداده است؛ هرچند معاون او از طریق ازدواج، با این کشور پیوند خانوادگی دارد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «تحولات ژئوپلیتیکی در خاورمیانه، صرف‌نظر از نتیجه جنگ در خلیج‌فارس، همچنان سیال و متغیر باقی خواهد ماند. تقریبا همه بازیگران منطقه‌ای در تلاشند از طریق اتخاذ تدابیر احتیاطی در حوزه سیاست امنیتی و همچنین اعمال تغییرات اقتصادی، خود را برای سناریوهای مختلف آماده کنند. تمرکز اصلی بر ایجاد مسیرهای حمل‌ونقل جدید و امن برای ارتباط با کشورهای عربی حاشیه خلیج‌فارس و از این کشورها به سایر مناطق است. موضوع صرفا به نفت و گاز محدود نمی‌شود، بلکه امنیت کلی زنجیره‌های تامین از طریق پیوندهای چندوجهی و کریدورهای ارتباطی را از جمله برای تامین انرژی، سایر مواد خام، کالاها، داده‌ها و جابه‌جایی افراد در بر می‌گیرد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: « ماه اکتبر برای لیبی با تحولات سیاسی مهمی همراه بود. این تحولات با برکناری عقیله صالح، رئیس باسابقه مجلس نمایندگان در بنغازی، در ۶ اکتبر آغاز شد. سپس، در ۲۰ اکتبر، مجلس نمایندگان در چرخشی چشمگیر، توافق‌نامه بحث‌برانگیز تحدید حدود دریایی میان طرابلس و آنکارا در سال ۲۰۱۹ را به اتفاق آرا تصویب کرد.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: بن‌بست در تشکیل کابینه جدید رژیم صهیونیستی، هم‌زمان با تداوم فضای تقابل نظامی بین ایران و آمریکا و فرایند دیپلماتیک مربوطه، متغیر مهمی در محاسبات امنیتی غرب آسیا به شمار می‌رود. اگرچه تحولات سیاسی رژیم صهیونیستی به‌تنهایی تعیین‌کننده سرنوشت جنگ نیست، اما می‌تواند بر زمان‌بندی، سطح و شیوه ادامه تقابل نظامی اثر بگذارد.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر اخیر مارکو روبیو به سمرقند با همراهی یک هیئت تجاری بزرگ نشان می‌دهد که واشنگتن تا چه اندازه برای آسیای مرکزی اهمیت قائل شده است. منطقه‌ای که مسکو مدت‌ها آن را قلمرو اختصاصی خود می‌دانست، در حال فاصله گرفتن از مدار روسیه است؛ و آمریکا با پیشنهاداتی در حوزه‌های منابع معدنی، مسیرهای ترانزیتی و ایجاد شراکت در بخش غربی دریای خزر وارد میدان شده است.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «آمریکا و چین هر دو در حال اقدام برای مقابله با خطرات ناشی از «ابر هوش» هستند که قدرتش به طور مستمر در حال افزایش است و به طور معمول با عنوان «هوش مصنوعی» شناخته می‌شوند. بااین‌حال، رویکردی که دو کشور در این خصوص دنبال می‌کنند، بازتاب تفاوت‌های عمیق در نظام‌های سیاسی و اولویت‌های راهبردی آنها است.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: « از زمان آغاز به کار دولت دوم دونالد ترامپ در فوریه ۲۰۲۵، دهلی‌نو همواره در تلاش بوده است تا راهی برای کنار آمدن با مواضع متغیر و غیرقابل‌پیش‌بینی واشنگتن پیدا کند. اگرچه گاهی شراکت راهبردی دو کشور در کانون توجه قرار داشته، اما به نظر می‌رسد که دونالد ترامپ علاقه چندانی به هند نشان نداده است؛ هرچند معاون او از طریق ازدواج، با این کشور پیوند خانوادگی دارد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «تحولات ژئوپلیتیکی در خاورمیانه، صرف‌نظر از نتیجه جنگ در خلیج‌فارس، همچنان سیال و متغیر باقی خواهد ماند. تقریبا همه بازیگران منطقه‌ای در تلاشند از طریق اتخاذ تدابیر احتیاطی در حوزه سیاست امنیتی و همچنین اعمال تغییرات اقتصادی، خود را برای سناریوهای مختلف آماده کنند. تمرکز اصلی بر ایجاد مسیرهای حمل‌ونقل جدید و امن برای ارتباط با کشورهای عربی حاشیه خلیج‌فارس و از این کشورها به سایر مناطق است. موضوع صرفا به نفت و گاز محدود نمی‌شود، بلکه امنیت کلی زنجیره‌های تامین از طریق پیوندهای چندوجهی و کریدورهای ارتباطی را از جمله برای تامین انرژی، سایر مواد خام، کالاها، داده‌ها و جابه‌جایی افراد در بر می‌گیرد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: « ماه اکتبر برای لیبی با تحولات سیاسی مهمی همراه بود. این تحولات با برکناری عقیله صالح، رئیس باسابقه مجلس نمایندگان در بنغازی، در ۶ اکتبر آغاز شد. سپس، در ۲۰ اکتبر، مجلس نمایندگان در چرخشی چشمگیر، توافق‌نامه بحث‌برانگیز تحدید حدود دریایی میان طرابلس و آنکارا در سال ۲۰۱۹ را به اتفاق آرا تصویب کرد.»
دیوید وینری در یادداشتی که وبسایت موسسه کارنگی آن را منتشر کرد، نوشت: در ماه اخیر هنگامی‌که وزرای خارجه اروپا در مورد ایران بحث می‌کردند، انگلیس نیز حضور داشت، اما در آینده حضور نخواهد داشت. اگرچه بریتانیا پس از برگزیت باز هم می‌تواند در شکل‌دهی به سیاست خارجی اروپا نقش رهبری ایفا کند، اما این امر مستلزم تعاملی متفاوت با اروپا است.
تا سال 2016، سیاست خارجی انگلیس بر سه محور استوار بود. نخست، آتلانتیک گرایی: لندن در مورد مسائل بین‌المللی به‌طورمعمول با واشنگتن همراه بوده و به‌عنوان پل ارتباطی فرا آتلانتیک به توضیح دیدگاه‌های اروپا برای آمریکا و بالعکس می‌پرداخت. دوم، رهبری اتحادیه اروپا: به‌ویژه سیاست خارجی و امنیتی مشترک اتحادیه اروپا. سوم، چندجانبه‌گرایی: نظم بین‌المللی قانون محور برای پیشبرد منافع انگلیس به‌عنوان یک قدرت متوسط با منافع جهانی، ضروری است.
اکنون هرکدام از این محورها به چالش کشیده شده‌اند. نخست آنکه، برگزیت باعث خروج انگلیس از سیاست خارجی و امنیتی مشترک اتحادیه اروپا شده است. دوم آنکه، نظم بین‌المللی قانون محور توسط روسیه، چین و بویژه آمریکا تضعیف می‌شود. سوم آنکه، چشم‌انداز فراآتلانتیکی واشنگتن تحت دولت ترامپ بیش‌ازپیش ملی‌گرا، تعاملی و تجاری شده و نسبت به اتحادیه اروپا و ناتو، تردید (و حتی خصومت) ایجاد کرده است.
از سال 2016، [کشورهای دو سوی] کانال انگلیس و آتلانتیک از هم فاصله گرفته‌اند. مدیریت سنتی انگلیس در بحران‌های سیاست خارجی (همگامی با واشنگتن و شکل‌دهی واکنش اتحادیه اروپا) دیگر کاربرد ندارد؛ بنابراین، انگلیس چطور می‌تواند سیاست خارجی اروپا پس از برگزیت را رهبری کند؟
به نظر می‌رسد این هدف از طریق چهار گام جدید امکان‌پذیر است:
نخست، همکاری هرچه بیشتر دوجانبه با کشورهای اروپایی به‌ویژه فرانسه و آلمان؛ به‌نحوی‌که نشست‌ها، گفتگوها و توافق‌های جدید می‌تواند آغاز شود. دوم، استفاده از جلسات دیگر نهادهای بین‌المللی برای هماهنگ‌سازی اقدامات و مواضع سیاست خارجی اروپا؛ همچنان که سه کشور موسوم به E3 (آلمان، فرانسه و انگلیس) در موضوع ایران همکاری خوبی داشته و این اقدامات می‌تواند به موضوعات دیگر نیز گسترش یابد. همچنین، گروه هفت (جی 7) نیز می‌تواند نقش سیاست خارجی مهمی ایفا کند.
سوم، در مذاکرات امسال درباره روابط تجاری و امنیتی آینده انگلیس با اتحادیه اروپا، لندن و بروکسل می‌توانند در مورد همکاری نزدیک در سیاست خارجی با هم توافق کنند. انگلیس گاهی می‌تواند به جلسات وزرای خارجه اتحادیه اروپا دعوت شود. اگر انگلیس و اتحادیه اروپا به دنبال نمایش موضع متحد خویش (در قبال مسکو و پکن) باشند، بیانیه انگلیس- اتحادیه اروپا را می‌توانند مورد ملاحظه قرار دهند. چهارم، همکاری نزدیک با اتحادیه اروپا از طریق دیگر سازمان‌های بین‌المللی به‌ویژه سازمان ملل؛ این امر به تقویت چندجانبه‌گرایی کمک کرده و نشان می‌دهد که انگلیس همچنان نگرش جهانی دارد.
اروپا باید از این گام‌ها حمایت کند. انگلیس در داخل یا خارج اتحادیه اروپا یک قدرت سیاسی و نظامی اروپا، یکی از دو کشور هسته‌ای اروپا و عضو دائمی شورای امنیت سازمان ملل است. تنش‌های فزاینده فرا آتلانتیک، حفظ لندن در داخل مدار سیاست خارجی اروپا را برای بروکسل، پاریس و برلین ضروری می‌سازد.
با توجه به اختلافات راهبردی فرا آتلانتیک، توانایی انگلیس برای هدایت سیاست خارجی اروپا پس از برگزیت در نهایت به موضع راهبردی این کشور در انتخاب بین اروپا و آمریکا بستگی خواهد داشت. علیرغم برگزیت، انگلیس از زمان رفراندوم 2016 در مسائل مهم فرا آتلانتیک (ازجمله موضوع ایران، تجارت، تغییرات اقلیمی و چین) بیشتر از اتحادیه اروپا حمایت کرده است تا آمریکا. بروکسل و واشنگتن تداوم این رویه یا تغییر آن را از نزدیک دنبال خواهند کرد. انگلیس به دنبال معاملات تجاری با هر دوی آن‌هاست.
0 Comments