اریک اس. الدمن، سفیر سابق آمریکا در ترکیه و معاون سابق امور سیاسی وزیر دفاع آمریکا در تحلیلی که در وب سایت اندیشکده «JINSA» منتشر شد، نوشت: در بدنه نمونه اولیه موشک «ییلدیریم‌هان» امضای مصطفی کمال آتاتورک و طغرای بایزید دیده می‌شود؛ ترکیبی نمادین از ملی‌گرایی مدرن ترکیه و میراث عثمانی که حزب عدالت و توسعه طی دو دهه گذشته بر آن تأکید داشته است. این موشک که برای حمل کلاهک‌های متعارف طراحی شده، هنوز آزمایش نشده، اما با وجود محدودیت‌های فنی، نشانه‌ای از جاه‌طلبی فزاینده ترکیه برای تبدیل شدن به قدرتی موشکی در کنار موفقیت‌هایش در حوزه پهپادها به شمار می‌رود.

ویدیوی تبلیغاتی تولیدشده با هوش مصنوعی که ظاهراً حمله این موشک به اهدافی در آمریکا را نشان می‌داد، توجه زیادی را برانگیخت؛ هرچند که مقام‌های ترک، از جمله یاشار گولر، تأکید کردند هدف این سامانه صرفاً بازدارندگی است. با این حال، «ییلدیریم‌هان» هنوز به استاندارد کامل یک موشک بالستیک قاره‌پیما نرسیده است. این موشک تک‌مرحله‌ای و دارای سوخت مایع است؛ ویژگی‌هایی که زمان آماده‌سازی طولانی و آسیب‌پذیری آن در برابر حملات پیش‌دستانه را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، ترکیه زیرساخت مناسبی برای آزمایش موشک‌های قاره‌پیما ندارد و احتمالاً ناچار است مانند کره شمالی از مسیرهای پرتاب عمودی استفاده کند. پروژه احتمالی ساخت پایگاه فضایی در سومالی می‌تواند در آینده این محدودیت را کاهش دهد.

با وجود این کاستی‌ها، رونمایی از «ییلدیریم‌هان» بیانگر تلاش ترکیه برای توسعه صنایع دفاعی و تبدیل شدن به بازیگری مهم در بازار جهانی تسلیحات است. آنکارا که در میان بحران‌های روسیه و اوکراین، جنگ غزه و تنش‌های منطقه‌ای با ایران قرار گرفته، توسعه توان موشکی را بخشی از راهبرد بازدارندگی خود می‌داند. اما پرسش اصلی این است که ترکیه دقیقاً چه تهدیدی را هدف گرفته است. یونان، روسیه و اسرائیل هرکدام می‌توانند دشمنان بالقوه باشند، اما هیچ‌یک توضیح قانع‌کننده‌ای برای نیاز به موشکی با برد حدود ۶۰۰۰ کیلومتر ارائه نمی‌دهند؛ به‌ویژه آن‌که ترکیه عضو NATO است و از چتر امنیتی این ائتلاف بهره می‌برد.

روابط ترکیه با روسیه طی سال‌های اخیر ترکیبی از رقابت و همکاری بوده است. دو کشور در سوریه، لیبی، اوکراین و قفقاز در مواضع متضاد قرار داشته‌اند، اما هم‌زمان در موضوعاتی مانند خرید سامانه S-400، تبادل زندانیان و توافق غلات دریای سیاه همکاری کرده‌اند. در عین حال، یک موشک متعارف قاره‌پیما عملاً توان بازدارندگی در برابر زرادخانه هسته‌ای روسیه را ندارد.

تنش میان ترکیه و اسرائیل نیز در سال‌های اخیر تشدید شده و جنگ غزه و درگیری‌های منطقه‌ای به شکل‌گیری رقابت تازه‌ای میان دو کشور دامن زده است. با این حال، اگر اسرائیل تهدید اصلی ترکیه باشد، برد بسیار بلند ییلدیریم‌هان همچنان سؤال‌برانگیز است. ویدیوی هوش مصنوعی که حمله به آمریکا را نمایش می‌داد، علاوه بر آشکار کردن محدودیت‌های فنی موشک، بازتاب‌دهنده فضای ضدآمریکایی رو به رشد در افکار عمومی ترکیه نیز بود.

موضوع موشک‌های قاره‌پیما به‌طور طبیعی بحث احتمال تمایل ترکیه به دستیابی به سلاح هسته‌ای را مطرح می‌کند. رجب طیب اردوغان بارها درباره امکان تبدیل ترکیه به یک قدرت هسته‌ای سخن گفته، هرچند این کشور عضو پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای است. بسیاری این سخنان را لفاظی سیاسی می‌دانند، اما توسعه برنامه موشکی باعث شده برخی تحلیلگران احتمال دنبال شدن یک «راهبرد پوششی» را جدی بگیرند.