سید مهدی حسینی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: به طور کلی عراق همیشه نصف ایران تولید نفت داشته است که این نکته به لحاظ امنیتی و اقتصادی بسیار حائز اهمیت است. این میزان تولید نفت برای عراقی که نصف ایران جمعیت دارد و زیرساخت‌های اقتصادی و تجاری ایران را هم ندارد، قابل قبول است، اما اگر قرار باشد عراق بیشتر از ایران نفت تولید کند که در چند سال گذشته اینگونه بوده است، می‌تواند باعث تغییر جایگاه سیاسی و اقتصادی این کشور شود.

وی ادامه داد: بعد از پایان جنگ هشت ساله میان ایران و عراق و سقوط صدام، بغداد به درجه‌ای از ثبات رسید و تصمیم گرفت تا ظرفیت‌های تولید نفت خود را افزایش دهد، البته در طی جنگ سعی کرد برای تقویت جایگاهش در اوپک تولید خود را نیز افزایش دهد، حتی به سه میلیون بشکه در روز هم رسید، اما در این سال‌ها هیچ وقت نتوانست از میزان تولید نفت ایران پیشی بگیرد. اما بعد از پایان جنگ و ایجاد ثبات اقتصادی، کاهش بحران‌های سیاسی و امنیتی و کاهش حضور گروه های تروریستی در این کشور، زمینه برای جلب سرمایه‌های خارجی خطرپذیر در عراق فراهم شد. سرمایه‌گذاری در صنعت نفت اغلب خطرپذیر هستند، یعنی ممکن است سرمایه فراوانی در یک میدان صرف شود، اما در نهایت بعد از حفر چاه مشخص شود که در آن چاه، نفتی وجود ندارد و به این شکل سرمایه گذاری هدر می‌رود.

این کارشناس ارشد حوزه انرژی گفت: از دیگر مشخصات سرمایه‌گذاری نفتی این است که در کشور سرمایه‌پذیر، باید ثبات سیاسی و امنیتی برقرار باشد تا اطمینان از این سرمایه گذاری شکل بگیرد و سرمایه‌گذار بتواند به اصل سرمایه و سودش دست پیدا کند تا به‌نحوی متاثر از بحران‌های سیاسی کشور سرمایه‌پذیر، متضرر نشود. عراق در بیش از 10 سال اخیر شروع به جذب و جلب سرمایه کرد و در گام اول یک شرکت آمریکایی، مدلی از قراردادهای نفتی را برای آنها طراحی کرد تا در چارچوب آن شرکت‌های نفتی را جذب کنند و پس از آن مناقصات بین‌المللی پرشماری در عراق انجام شد.

وی ادامه داد: عراق مخازن یا میادین اصطلاحا براون (Brown) را که در حال تولید نفت بودند و می توانستند ظرفیت بیشتری تولید کنند در اختیار سرمایه گذاران خارجی قرارداد، مثل میدان رمیله و برخی میادین مشترک با ایران ازجمله میادین آزادگان و مجنون. با این رویکرد و ورود شرکت‌‌های نفتی بزرگ بین‌المللی به عراق، کارشناسان عراقی پیش‌بینی کردند که تولید روزانه نفت در عراق به 12 میلیون بشکه در روز برسد.

حسینی اظهار کرد: البته عراقی‌ها خودشان هم باور داشتند که عدد 12 میلیون بشکه در روز با توجه به شرایط سیاسی، اقتصادی و تکنولوژیکی عراق قابل تحقق نیست و در نهایت بر روی عدد 6 الی 7 میلیون بشکه در روز متمرکز شدند که این عدد با توجه به برنامه‌ریزی عراق برای تولید و مشارکت سرمایه خارجی می‌تواند توجیه‌پذیر باشد.

این کارشناس ارشد حوزه انرژی با بیان اینکه عراق برای رسیدن به همین میزان تولید هم موانع و مشکلاتی دارد، گفت: در میدان‌های Brown نیاز است حجم زیادی گاز یا آب به میدان تزریق کنند. در بعضی میادین با تزریق گاز این کار انجام می‌شود و در برخی میادین با تزریق آب که عراق در هر دو مورد با محدودیت هایی مواجه است، اما در نهایت برای استفاده از آب خلیج فارس راه‌حل هایی پیدا کردند.

وی تاکید کرد: عراق با تلاش زیاد، هماهنگی و همفکری جناح‌های سیاسی کار افزایش تولید نفت خود را آغاز کرد و برای انجام این کار یک اراده قوی و جدی داشتند. آنها قویا به این نتیجه رسیدند که سرمایه‌ و تکنولوژی خارجی برای این کار لازم است، لذا مقدمات کار را به لحاظ سیاسی، امنیتی و اقتصادی فراهم کردند. امروز عراق نزدیک به 5 میلیون بشکه در روز تولید می‌کند که با ادامه این روند، رسیدن به 6 میلیون بشکه در روز هم ممکن است.

حسینی گفت: عراق هم‌چنین به تازگی در جهت جلب بیشتر شرکت‌های نفتی بین‌المللی که به قراردادهای Brown علاقه ندارند و ترجیح می دهند قراردادهای مشارکت در تولید داشته باشند، حرکت کرده است، همچنانکه امروز در منطقه کردنشین اقلیم قراردادهای مشارکت در تولید هم بسته می‌شود، از این رو با انعطاف در مدل قراردادها و ورود شرکت‌های خارجی برای سرمایه گذاری و مشارکت در عملیات توسعه و اکتشاف، رسیدن به تولید 6 میلیون بشکه در روز امری شدنی است.

این کارشناس ارشد حوزه انرژی درباره تاثیر این موضوع بر ایران خاطرنشان کرد: به هر حال، این مساله موجب می‌شود تا جایگاه عراق در اوپک ارتقا یابد. اوپک به لحاظ سیاسی و نفتی در حوزه عرضه و تقاضا و قیمت‌گذاری نفت جایگاه مهمی دارد و ضروری است تا جایگاه ایران نیز در این سازمان در سطح بالایی حفظ شود. می‌توان گفت ازجمله نتایج سیاست‌های نفتی عراق، ارتقای جایگاه این کشور در اوپک و رشد و توسعه اقتصادی است.

وی گفت: ایران ظرفیت افزایش تولید نفت خود را دارد و حتی در مقایسه با کشورهایی از جمله روسیه و عربستان این امکان برای ایران وجود دارد. میزان ذخایر شناخته شده نفت ایران حدود 600 میلیارد بشکه نفت است که با تکنولوژی امروز جهان می‌توان حدود 150 میلیارد بشکه یعنی 23 درصد نفت را برداشت کرد و بقیه آن زیر زمین غیرقابل استفاده می‌ماند. این در حالی است که روسیه فقط 100 میلیارد بشکه در اختیار دارد، اما با تکنولوژی مدرن در روز 10 میلیون بشکه نفت تولید می‌کند. ایران نباید در تولید نفت روزانه خود از دیگران عقب بیفتد.