شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ میان آمریکا و ایران، به‌طور فزاینده‌ای در حال فراتر رفتن از رویارویی صرف میان واشنگتن و تهران است زیرا در پس‌زمینه آن، رقابتی دیگر نیز در حال شکل‌گیری است. اگرچه چین به‌طور مستقیم با آمریکا نمی‌جنگد، اما پیوندهای اقتصادی، فناوری و دیپلماتیکش با ایران، راهبرد واشنگتن را با پیچیدگی مواجه کرده است.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق در تاریخ ۳۰ سپتامبر روز پایان ماموریت نیروهای ائتلاف بین‌المللی برای مبارزه با داعش در عراق را گرامی داشت. اول اکتبر فرصتی برای واشنگتن بود تا به‌جای پایان دادن به رابطه با عراق، آن را از نو تعریف کند. چالش آمریکا، گذار از کنترل به نفوذ است. اهرم‌های مستقیم واشنگتن در عراق با خروج نیروهای آمریکایی از این کشور کاهش می‌یابد، اما آمریکا همچنان ابزارهایی مانند نظام مالی مبتنی بر دلار، تحریم‌ها، تبادل اطلاعات و فروش تجهیزات دفاعی را در اختیار دارد. بااین‌حال، استفاده از این ابزارها برای تاثیرگذاری بر تصمیمات عراق با استفاده از آن‌ها برای کنترل این کشور تفاوت دارد؛ رویکرد دوم احتمالا شکست خواهد خورد.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «رقابت آمریکا و چین برای رهبری جهانی در عرصه علم و فناوری، به جنوب جهانی گسترش یافته است؛ منطقه‌ای که کشورهای آن در پیگیری منافع توسعه‌ای و اقتصادی خود، لزوما حاضر به همسویی با یکی از دو قدرت نیستند. گزارشی راهبردی با تاکید بر اهمیت این کشورها در رقابت این دو قدرت در عرصه فناوری، استدلال می‌کند که آمریکا برای حفظ موقعیت خود باید همکاری‌ها در عرصه فناوری، سرمایه‌گذاری و اعتمادسازی با کشورهای جنوب جهانی را تقویت کند و در عین حال، از اتکای بیش از حد به ابزارهای قهری بپرهیزد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بریکس، که در ابتدا به آن با نگاه طنزآمیز و به‌عنوان نوعی «انبوه نام‌های اختصاری توخالی» در عصر جهانی‌شدن برخورد شد و بعدها نسخه‌ای ضعیف‌تر از باشگاه‌های جهانی مانند گروه ۷ تلقی شد، در سال‌های اخیر، به‌ویژه از سوی دونالد ترامپ، به‌عنوان تهدیدی بالقوه برای سلطه دلار آمریکا مورد توجه قرار گرفته و رسانه‌های غربی نیز در آستانه اجلاس ۲۰۲۶ بر اختلافات داخلی آن تمرکز کرده‌اند. با این حال، همه این برداشت‌ها اهمیت واقعی بریکس یعنی نقش آن به‌عنوان الگویی اولیه از نظم چندقطبی در حال ظهور را نادیده می‌گیرند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ میان آمریکا و ایران، به‌طور فزاینده‌ای در حال فراتر رفتن از رویارویی صرف میان واشنگتن و تهران است زیرا در پس‌زمینه آن، رقابتی دیگر نیز در حال شکل‌گیری است. اگرچه چین به‌طور مستقیم با آمریکا نمی‌جنگد، اما پیوندهای اقتصادی، فناوری و دیپلماتیکش با ایران، راهبرد واشنگتن را با پیچیدگی مواجه کرده است.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق در تاریخ ۳۰ سپتامبر روز پایان ماموریت نیروهای ائتلاف بین‌المللی برای مبارزه با داعش در عراق را گرامی داشت. اول اکتبر فرصتی برای واشنگتن بود تا به‌جای پایان دادن به رابطه با عراق، آن را از نو تعریف کند. چالش آمریکا، گذار از کنترل به نفوذ است. اهرم‌های مستقیم واشنگتن در عراق با خروج نیروهای آمریکایی از این کشور کاهش می‌یابد، اما آمریکا همچنان ابزارهایی مانند نظام مالی مبتنی بر دلار، تحریم‌ها، تبادل اطلاعات و فروش تجهیزات دفاعی را در اختیار دارد. بااین‌حال، استفاده از این ابزارها برای تاثیرگذاری بر تصمیمات عراق با استفاده از آن‌ها برای کنترل این کشور تفاوت دارد؛ رویکرد دوم احتمالا شکست خواهد خورد.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «رقابت آمریکا و چین برای رهبری جهانی در عرصه علم و فناوری، به جنوب جهانی گسترش یافته است؛ منطقه‌ای که کشورهای آن در پیگیری منافع توسعه‌ای و اقتصادی خود، لزوما حاضر به همسویی با یکی از دو قدرت نیستند. گزارشی راهبردی با تاکید بر اهمیت این کشورها در رقابت این دو قدرت در عرصه فناوری، استدلال می‌کند که آمریکا برای حفظ موقعیت خود باید همکاری‌ها در عرصه فناوری، سرمایه‌گذاری و اعتمادسازی با کشورهای جنوب جهانی را تقویت کند و در عین حال، از اتکای بیش از حد به ابزارهای قهری بپرهیزد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بریکس، که در ابتدا به آن با نگاه طنزآمیز و به‌عنوان نوعی «انبوه نام‌های اختصاری توخالی» در عصر جهانی‌شدن برخورد شد و بعدها نسخه‌ای ضعیف‌تر از باشگاه‌های جهانی مانند گروه ۷ تلقی شد، در سال‌های اخیر، به‌ویژه از سوی دونالد ترامپ، به‌عنوان تهدیدی بالقوه برای سلطه دلار آمریکا مورد توجه قرار گرفته و رسانه‌های غربی نیز در آستانه اجلاس ۲۰۲۶ بر اختلافات داخلی آن تمرکز کرده‌اند. با این حال، همه این برداشت‌ها اهمیت واقعی بریکس یعنی نقش آن به‌عنوان الگویی اولیه از نظم چندقطبی در حال ظهور را نادیده می‌گیرند.»
قاسم محبعلی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: «امارات به دنبال نوعی از روابط در سیاست خارجی خود است که براساس آن بتواند با همه کشورهای خاورمیانه متناسب با منافع و خواسته‌های خود ارتباط برقرار کند.»
محبعلی با بیان اینکه امارات هم‌پیمان نظامی آمریکا است، گفت که ابوظبی اخیرا روابط خود با تل‌آویو را نیز گسترش داده و وارد پیمان‌های جدی با رژیم صهیونیستی شده است.
این کارشناس با اشاره به اینکه ایران همسایه امارات است، گفت: «در این بین از یک طرف امارات می‌خواهد از ابزار آمریکا و رژیم اسرائیل برای رابطه با ایران استفاده کند و در پی مطالبات و پیشبرد سیاست‌هایش در قبال تهران باشد و یا به اصطلاح خودشان تهدید ایران را رفع کند و از طرف دیگر خواهان استفاده از ظرفیت‌های تجارت با ایران است تا از ابزار تهران در برابر آمریکا و اسرائیل بهره بگیرد تا بتواند با هر دو طرف بازی کند.»
به گفته این کارشناس، سیاست ابوظبی در حال حاضر به این صورت است که از شکاف‌هایی که بین ایران و غرب اتفاق افتاده، حداکثری بهره‌برداری را می‌نماید؛ چرا که احساس می‌کند ایران به رابطه با امارات نیاز دارد و آمریکا و رژیم صهیونیستی هم می‌خواهند از ظرفیت ابوظبی استفاده کنند و با کشورهای جنوب خلیج‌فارس در مقابل ایران یک جبهه متحد تشکیل دهند.
محبعلی در پاسخ به اینکه چه موانعی بر سر راه پیشبرد این سیاست‌های امارات قرار دارد، گفت: «از یک سو امارات یک سری ادعاهای بی‌اساس در مورد جزیره ابوموسی دارد و از سوی دیگر بعد از بهار عربی سیاست‌های منطقه‌ای این کشور در یمن، مصر و لیبی باعث شده با برخی کشورهای منطقه همچون قطر، ترکیه و تاحدودی عربستان در رقابت قرار گیرد.»
وی با بیان این موضوع که یکی از نگرانی‌های امارات همواره مسئله جنبش اخوان المسلمین در جهان عرب بوده گفت: «امارات در این رابطه همواره به اتفاق عربستان در لیبی و مصر با ترکیه و قطر دچار رقابت شده بود. به صورتی که قطر و ترکیه از اخوان حمایت می‌کردند و امارات و عربستان حامی نظامیان در مصر و لیبی بودند.»
به گفته این کارشناس، امارات با وجود همسایگی با ایران اما یک سری ادعاها را در خصوص جزایر سه‌گانه به ویژه ابوموسی مطرح می‌کند و قصد دارد با توسعه رابطه با رژیم صهیونیستی و آمریکا از ایران امتیاز بگیرد و در عین حال به رابطه تجاری با ایران نیز نیاز دارد.
محبعلی تاکید کرد که ایران یکی از طرف‌های تجاری مهم امارات در منطقه است و ابوظبی نمی‌خواهد این فرصت را از دست بدهد.
کارشناس مسائل خاورمیانه با اشاره به اینکه داشتن یک منطقه امن در راستای منافع همه کشورهای حوزه خلیج‌فارس به ویژه امارات است، گفت: «این کشورها نه توان آن را دارند که خود به تنهایی وارد درگیری شوند و نه در جهت منافع‌شان است، اما بعضا در برخی موارد مانند حمله عراق به کویت، این کشورها با هدف رفع تهدید تلاش می‌کنند که قدرت‌های بزرگ‌تر را وارد منطقه کنند.»
محبعلی در ادامه در رابطه با نگاه کشورهای حاشیه جنوبی خلیج‌فارس به ویژه امارات در قبال ایران توضیح داد: «این کشورها ضمن اینکه نمی‌خواهند مستقیما مقابل ایران قرار بگیرند، اما درصددند از ابزار آمریکا و رژیم اسرائیل استفاده کنند و آن‌ها را مقابل ایران قرار دهند.»
به گفته این کارشناس، کشورهای عربی بعضا نیز یک بازی دوگانه را ترتیب می‌دهند یعنی در شرایطی که منطقه به سمت بحران می‌رود از یک سو سعی می‌کنند به ایران در باغ سبز نشان دهند و در عین حال رابطه راهبردی‌شان با آمریکا و رژیم اسرائیل را نیز حفظ می‌کنند.
کارشناس مسائل خاورمیانه در خصوص پیشینه سیاست‌های امارات در قبال ایران گفت: «این کشور در بیش از 40 سال بعد از انقلاب اسلامی ایران متناسب با شرایط منطقه یک سیاستی را دنبال کرده که مبتنی بر راهبرد محدود کردن و کنترل ایران و در عین حال داشتن یک رابطه نسبتا کج‌دار و مریز با تهران بوده است.»
وی ادامه داد: «امارات این روابط را متناسب با شرایط تنظیم می‌کند؛ یعنی اگر مناسبات تهران با آمریکا و اروپا بهبود پیدا کند آن‌ها نیز تلاش می‌کنند که از این روند عقب نمانند و زمانی که روابط ایران با کشورهای بزرگ‌تر مانند اروپا و آمریکا دچار مشکل می‌شود آن‌ها نیز سعی می‌کنند ضمن حفظ رابطه با ایران، در کنار قدرت‌های غربی و همراه آن‌ها باشند. این راهبرد امارات در دوره بعد از انقلاب اسلامی ایران همیشه ثابت بوده است.»
محبعلی با اشاره به برخی اقدامات اماراتی‌ها گفت که این تحرکات به نوعی اطمینان‌بخشی کاذب به ایران محسوب می‌شود و نمونه آن سفر اخیر مشاور امنیتی امارات به ایران است.
این کارشناس ادامه داد: «چون ابوظبی برای سفر نخست وزیر رژیم اسرائیل و بستن قراردادهای سطح بالا برنامه‌ریزی کرده بود و از آنجایی که سیاست اعلامی ایران بهبود روابط با کشورهای حاشیه جنوبی خلیج‌فارس است، سعی کردند با این اقدام نشان دهند که در حال بهبود مناسباتشان با تهران هستند.»
وی تاکید کرد درواقع ابوظبی سعی کرد واکنش بعدی تهران را در صورت گسترش مناسبات امارات-رژیم صهیونیستی و کشاندن پای این رژیم به منطقه که می‌تواند یک واکنش همراه با تهدید باشد، تعدیل نماید.
0 Comments