این پژوهش، اسناد و شواهد تقاضای چین برای محصولات هوانوردی و سیاست های صنعت هوانوردی این کشور را ارائه کرده و هم‌زمان، انتقال فن آوری و تاثیر آن بر رقابت پذیری آمریکا را ارزیابی می کند. از سال 2005، شرکت های چینی از طریق سرمایه گذاری مشترک یا ادغام با چند شرکت هوانوردی آمریکایی یا در اختیار گرفتن کامل آنها، به تدریج سرمایه گذاری های خود را در حوزه هوانوردی آمریکا افزایش داده اند، بدون اینکه قوانین آمریکا را نقض کرده باشند. سیاست دولت چین برای تبدیل شدن به رقیبی جهانی در حوزه هوانوردی به موازات برخورداری از سرمایه لازم، دست به دست هم داده و این سرمایه گذاری را به پیش می برد؛ اما این روند تا حدی بواسطه قوانین صادرات و سرمایه گذاری خارجی در آمریکا و نیز دغدغه های جاری در پکن درباره بازگشت سرمایه، محدود می شود. هرچند که سیاست های دولتی چین در حمایت از توسعه صنعت حوزه هوانوردی برای رقابت جهانی شفاف است، اما سرمایه گذاری چین در هوانوردی آمریکا در طول دهه گذشته در اصل تنها شامل محصولات هوانوردی عمومی با تکنولوژی پایین بوده است و از همین رئو رقابت پذیری آمریکا را چندان تحت تاثیر قرار نمی دهد. اگرچه تقاضای چین برای هواپیماهای تجاری بزرگ شاید بالغ بر یک پنجم تقاضای جهانی باشد، اما ماهیت انحصاری صنعت هوانوردی جهان نیز مانعی در راه هدف چین برای توسعه صنعت تولید هواپیماهای تجاری با قدرت رقابت جهانی است، زیرا هدف تولید کننده هواپیماهای تجاری جدید دست یابی به بهره وری اقتصاد مقیاس است.

یافته های کلیدی

زمینه

• چین احتمالا تا یک پنجم از تقاضای جهانی برای هواپیماهای تجاری بزرگ (LCA) را به خود اختصاص خواهد داد و به موازات آن برای توسعه صنعت داخلی هوانوردی عمومی (GA) توسعه نیافته خود نیز تلاش خواهد کرد.
• سیاست شفاف چین از تلاش همه جانبه دولت برای توسعه صنعت هوانوردی برخوردار از قدرت رقابت پذیری جهانی با بهره گیری از تولید هواپیماهای تجاری بزرگ و توسعه بازار هوانوردی عمومی داخلی این کشور حکایت دارد.

سرمایه گذاری

• دامنه و مقدار سرمایه گذاری چین در هوانوردی آمریکا طی دهه گذشته افزایش یافته است، اما احتمالا بخاطر قوانین موثر صادرات و سرمایه گذاری خارجی در آمریکا، به شرکت های هوانوردی عمومی کوچک و فن آوری هایی محدود شده است که مشمول هواپیماهای نظامی و تجاری نمی باشند.
• با توجه به اینکه بسیاری از سرمایه گذاری شرکت های چینی تابحال ماهیت هوانوردی عمومی داشته است، دغدغه انتقال فن آوری چندانی وجود ندارد. سود اصلی صنعت چین از این موضوع، جنبه تجاری آن می باشد که ازجمله آنها می توان به بازاریابی بین المللی، دستیابی به گواهینامه ایمنی اداره هوانوردی فدرال، و پشتیبانی محصولات اشاره کرد.

پیامدها

• بعید است که رقابت پذیری آمریکا در کوتاه مدت تهدید شود، زیرا تولید هواپیماهای تجاری بزرگ (C919) توسط چین در مقایسه با هواپیماهای باریک پیکر فعلی غربی در بازار بین المللی کارآمدی کمتری خواهد داشت. با این وجود، و در حالی که برخی کارشناسان نگران انتقال فن آوری اویونیک یا موتور COMAC C919 از طریق سرمایه گذاری مشترک با شرکت های غربی هستند، اما برخی دیگر، انتقال فن آوری را با در نظر گرفتن قدرت قوانتیت کنترل صادرات آمریکا، بعید می دانند.
• صنعت هوانوردی غیرنظامی با قابلیت رقابتی اساسا از هوانوردی نظامی چین حمایت خواهد کرد (مثلا، استعداد هرچه بیشتر، بهره وری اقتصاد مقیاس ، گزینه های هرچه بیشتر زنجیره تامین). با این حال، تاثیر مستقیم نظامی آن ناچیز است زیرا فن آوری پیشرفته هوانوردی تجاری با فن آوری هوانوردی نظامی (مانند، اختفا، رادار، موتور مافوق صوت) متفاوت است.

توصیه ها

• اگرچه نگرانی فزاینده ای از سرمایه گذاری چین در هوانوردی آمریکا در این پژوهش یافت نشد، اما با توجه به سیاست تهاجمی صنعت هوانوردی چین، تداوم نظارت بر اثربخشی قوانین سرمایه گذاری خارجی درآمریکا و کنترل صادرات آمریکا عاقلانه است.
• برای توصیه های بیشتر در مورد سیاست های صنعتی چین در هوانوردی تجاری نظیر مشارکت اتحادیه اروپا در سیاست صنعتی هوافضا، افزایش شفافیت فعالان چینی در هوافضا، و نظارت بر ورود C919 به بازارهای خارجی، رجوع شود به «اثربخشی سیاست های صنعتی چین در ساخت هواپیماهای تجاری”(گرین و همکاران، 2014 شرکت RAND، RR-245).