استیون کوک در مقاله ای که در پایگاه اینترنتی شورای روابط خارجی آمریکا منتشر شد، نوشت: ماه اوت بود که باراک اوباما به طور علنی در کاخ سفید اعلام کرد “ما هنوز برای مبارزه با داعش استراتژی نداریم”.

با وجود انتقاداتی که از اوباما شد، با توجه به پیچیده و بی سابقه بودن بحران کنونی در عراق و سوریه، اینکه دولت آمریکا یک گام به عقب بگذارد و پیش از تعیین هدف و منابع لازم برای دستیابی به این اهدافی، سئوالاتی اساسی را مطرح کند، ایده بسیار خوبی بود.

دولت اوباما تصمیم گرفت با وجود نیازی که به اعزام نیروی زمینی حس می شد به حملات هوایی بسنده کند و برای مقابله رو در رو با داعش چشم امید به نیروهای عراقی و پیشمرگه داشته باشد. با این حال این نیروها باید به خوبی آموزش می دیدند و مسلح می شدند.

همچنین به طور همزمان، ایران به سازماندهی شبه نظامیانی برای مقابله با داعش کمک کرد، تحولی که واشنگتن با توجه به غیرممکن بودن اعزام نیروی آمریکایی به عراق با آن مخالفت نکرد.

وجود تلاقی منافع میان آمریکا و ایران منجر به اشاره پیاپی به این قانون در سیاست خاورمیانه ای آمریکا شد که «دشمن دشمن من، دوست من است.»

در شرایط کنونی که توان آمریکا برای استفاده از نیروهای نظامی اش به استفاده از نیروی هوایی محدود شده است، استراتژی کنونی شاید بهترین استراتژی باشد که دولت آمریکا می تواند برای تضعیف و نه نابودی داعش دنبال کند.

در حال حاضر آمریکا برای مقابله با تهدید داعش، از ظهور نیروهای مختلف در عراق استقبال کرده است. اگر مقابله آنها با داعش به نتیجه برسد، آنگاه طیف گسترده ای از نیروهایی قوی از ارتش عراق گرفته تا نیروهای پیشمرگه و نیز گردان های بدر و دیگران را در عراق خواهیم داشت که همگی ارتباطات نزدیکی با ایران دارند.

البته این گروه ها اختلافاتی هم با یکدیگر دارند، با این حال دلایل قانع کننده ای وجود دارد که کردها، شیعیان و اهل سنت عراق با یکدیگر برای ساختن دوباره عراق تلاش کنند.

اگرچه این استدلال منطقی به نظر می رسد با این حال سیاست اغلب نتایج غیرقابل پیش بینی درپی دارد.