حمید خوش‌آیند – کارشناس مسائل منطقه

شواهد بسیاری وجود دارد که نشان می‌دهد، برخلاف اظهارات اعلامی دولتمردان آمریکایی که به‌اصطلاح خواستار آتش‌بس و اجتناب از درگیری در لبنان می‌شوند، دولت بایدن و کاخ سفید صرفاً یک متحد منفعل نیست که صهیونیست‌ها بعضاً از آن سرپیچی می‌کنند، بلکه در نقطه به نقطه تحولات لبنان، یک «دولت همگام و همسو» با رژیم صهیونیستی است.

اخیراً خبرگزاری رویترز با انتشار گزارشی از ابعاد واقعی سیاست آمریکا در قبال لبنان و حزب‌الله پرده برداشته و با اشاره به سخنان «متیو میلر» سخنگوی وزارت خارجه آمریکا درباره حمایت واشنگتن از اقدامات تل‌آویو در هدف قرار دادن زیرساخت‌های حزب‌الله، تأکید کرده است: «سیاست حل تنش بین حزب‌الله لبنان و تل‌آویو از طریق دیپلماسی دیگر رویکرد ایالات متحده در قبال تحولات غرب آسیا نیست و واشنگتن دیگر تمایلی برای جلوگیری از جنگ ندارد».

این تغییر رویکرد به خصوص بعد از «کارزار ترور» رژیم صهیونیستی در لبنان که منجر به شهادت سید حسن نصرالله و تعدادی از فرماندهان ارشد حزب‌الله شد، «صراحت» بیشتری پیدا کرده و آمریکا با این تصور که بعد از فقدان سید حسن نصرالله، حزب‌الله قدرت خود را از دست داده، درصدد تغییر روندهای سیاسی در لبنان برآمده است.

دولت آمریکا به هر طریق ممکن از جمله حمایت از جنگ رژیم صهیونیستی علیه حزب‌الله و لبنان، تخریب وجهه حزب‌الله، هزینه‌سازی برای مقاومت در افکار عمومی لبنان و تحریک مردم و جریان‌های مختلف سیاسی علیه حزب‌الله به شکلی که تمام مصائب و مشکلات موجود را به پای مقاومت لبنان بنویسند، به دنبال کاهش نفوذ و متعاقب آن، «حذف» حزب‌الله از آینده سیاسی لبنان است.

اخیراً وبگاه آمریکایی اکسیوس از طرح جدید آمریکا برای تغییر معادلات قدرت در لبنان پرده برداشته و به نقل از مقامات آمریکایی افشا کرده است: «کاخ سفید قصد دارد از شرایط کنونی حزب‌الله در لبنان بهره‌برداری کند تا در اسرع وقت، رئیس‌جمهور جدید لبنان انتخاب شود».

در همین حال، سفیر آمریکا در لبنان هم در دیداری که با برخی نیروهای سیاسی و نمایندگان مستقل پارلمان داشته است، در اظهاراتی که هیچ‌گونه تناسبی با موقعیت و وضعیت میدانی و منطقه‌ای حزب‌الله ندارد، چنین القا کرده است که «حزب الله تضعیف شده و دیگر سیطره آن بر دولت قابل تحمل نیست. در آینده نزدیک نیز باید برای مرحله‌ای در سیاست لبنان که حزب‌الله در آن جایی ندارد، آماده شد».

در مجموع، آمریکا به یک بازی دوگانه و پیچیده در منطقه و لبنان روی آورده است؛ واشنگتن برخلاف ژست‌های حقوق بشری و … «عامل اصلی کشتار» در لبنان و فلسطین اشغالی است. سایر کشورهای غربی هم در عمل هیچ گام مؤثری برای برقراری آتش‌بس و توقف جنگ رژیم صهیونیستی در لبنان برنمی‌دارند و به‌نوعی دنباله‌رو سیاست‌های آمریکا هستند. البته فرانسه در تلاش است به صورت نسبتا واقع‌بینانه و در تعامل با حزب‌الله، اگرچه با حفظ رویکردهای سابق استعماری، در صورت امکان در فضای سیاسی لبنان نقش‌آفرینی کند.

رژیم صهیونیستی بدون حمایت و پشتیبانی آمریکا، بیشتر از چند روز نمی‌تواند در مقابل مقاومت لبنان که سازمان رزم آن حتی بعد از ترور سید حسن نصرالله خدشه ندیده است، دوام بیاورد.

با ر‌صد روندها و تحولات میدانی و سیاسی در منطقه و به‌ویژه لبنان، به نظر می رسد یک دستورکار کلان و مشترک منطقه‌ای با هدایت آمریکا در جریان است تا در صورت امکان «نظم سیاسی و امنیتی» حاکم بر لبنان را با حذف حزب‌الله از آینده سیاسی آن، دگرگون کند.

البته لبنان نقطه شروع نظم مورد نظر آمریکاست که بسته به چشم‌انداز تحولات ممکن است در سایر کشورهای عربی از جمله سوریه و حتی شرکای عربی آمریکا در منطقه هم دنبال شود. آمریکا که فاقد شرایط لازم برای ورود مستقیم به جنگ و درگیری در منطقه و لبنان است، به خوبی نسبت به پیوندهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و … مردم لبنان با حزب‌الله آگاه است. بنابراین «علاقه» مردم به حزب‌الله را «مانع» پیشبرد و تحقق طرح‌های سیاسی خود در این کشور می‌داند. از این رو اقدامات نظامی و جنگ و آوارگی را تنها راه مؤثر برای قطع این علاقه و پیوند و در نتیجه حذف حزب‌الله از آینده سیاسی لبنان می‌داند.

در هر حال، برخلاف دیدگاه‌های آمریکا، حزب‌الله تضعیف نشده و هیچ دلیل یا نشانه روشنی هم مبنی بر تضعیف میدانی و نظامی حزب‌الله در لبنان دیده نمی‌شود و صحنه درگیری‌ها نیز آن را تائید می‌کند. ضمن اینکه حزب‌الله نیز همچنان که در عمل نشان می‌دهد به منافع و امنیت و حاکمیت ملی لبنان متعهد است و از هرگونه طرح آتش‌بس که منافع مردم لبنان و مقاومت این کشور را در نظر بگیرد، استقبال می‌کند.