۱۴۰۵/۰۳/۰۷
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: تحرک تازه برخی اعضای شورای همکاری خلیج فارس برای حضور فعالتر در ترتیبات امنیتی ناتو را نباید بهعنوان یک چرخش ناگهانی یا تغییر بنیادین در سیاست خارجی این کشورها تفسیر کرد.
۱۴۰۵/۰۳/۰۴
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
۱۴۰۵/۰۱/۰۹
شورای راهبردی آنلاین – رصد: کشورهای خلیج (فارس) تا چه مدت بهای جنگی را خواهند پرداخت که ایالات متحده و (رژیم) اسرائیل علیه ایران به راه انداختهاند؟ این پرسشی است که مقاله اخیر نشریه نیوزویک مطرح کرده است. طبق گزارشها، متخصصان هر شش کشور عضو شورای همکاری خلیج (فارس) از «ناامیدی فزاینده از رویکرد ایالات متحده در جنگ با ایران و رسیدن به این درک که ترامپ اولویت را به اسرائیل میدهد» سخن میگویند.
۱۴۰۴/۰۹/۰۵
شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: پژوهشگر امنیت منطقهای گفت: اگر امنیت خلیجفارس به حوزهای از همکاری میان دولتها تبدیل شود، بسیاری از سوءتفاهمهای سیاسی و امنیتی نیز از میان خواهد رفت.
۱۴۰۴/۰۸/۲۳
شورای راهبردی آنلاین-رصد: دولت دوم دونالد ترامپ با وعده بازگرداندن قدرت و نفوذ آمریکا، خاورمیانه را به صحنه اصلی سیاست خارجی خود بدل کرده است. رویکرد ترامپ ترکیبی از عملگرایی تاکتیکی و تصمیمهای غیرقابلپیشبینی است. با وجود برخی دستاوردهای سریع، کمبود منابع، نبود راهبرد بلندمدت و ناتوانی در حل بحرانهای مزمن مانند یمن و لبنان، پرسشهایی جدی درباره پایداری این سیاستها در افق بلندمدت ایجاد کرده است.