شورای راهبردی آنلاین-رصد: «در حالی که «پیمان دفاعی مشترک مکه» بحث‌هایی را درباره اینکه آیا پاکستان بار دیگر مجبور به ورود به جنگ در خاورمیانه می‌شود یا خیر برانگیخته، معنای واقعی آن این است که آیا این توافق در صورت حمله به یکی از شرکا، فضایی برای مانور به اسلام‌آباد می‌دهد یا خیر؟»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: پیمان مکه که ۷ اوت ۲۰۲۶ میان عربستان، ترکیه و پاکستان امضا شد، بیش از آنکه پاسخی به خلأهای ژئوپلیتیک باشد، در عمل با «معمای بازدارندگی» و «تفاوت ادراک تهدید» روبه‌روست. در حالی که این پیمان نماد گذار به خوداتکایی منطقه‌ای است، اولین آزمون‌های میدانی و پیچیدگی‌های روابط با بازیگران منطقه‌ای، مفهوم واقعی آن را مشخص خواهد کرد.
شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: امضای توافق مکه میان عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه، پرسش‌هایی درباره آینده ساختار امنیتی منطقه و جایگاه این کشورها در معادلات غرب آسیا ایجاد کرده است. آیا این توافق می‌تواند به یک سازوکار واقعی دفاع جمعی تبدیل شود یا بیش از آنکه ظرفیت نظامی جدیدی ایجاد کنند، کارکرد سیاسی و بازدارنده دارد؟
شورای راهبردی آنلاین – رصد: کشورهای خلیج (فارس) تا چه مدت بهای جنگی را خواهند پرداخت که ایالات متحده و (رژیم) اسرائیل علیه ایران به راه انداخته‌اند؟ این پرسشی است که مقاله اخیر نشریه نیوزویک مطرح کرده است. طبق گزارش‌ها، متخصصان هر شش کشور عضو شورای همکاری خلیج (فارس) از «ناامیدی فزاینده از رویکرد ایالات متحده در جنگ با ایران و رسیدن به این درک که ترامپ اولویت را به اسرائیل می‌دهد» سخن می‌گویند.
شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل غرب آسیا گفت: تحولات اخیر در غرب آسیا نشان می‌دهد که معادلات امنیتی منطقه وارد مرحله‌ای تازه شده است. حمله رژیم اسرائیل به قطر به‌عنوان یک شوک امنیتی، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس را متوجه آسیب‌پذیری‌های جدید کرده و آن‌ها را به بازنگری در راهبردهای دفاعی خود واداشته است. اکنون، تکیه بر تضمین‌های امنیتی آمریکا، دیگر کافی به نظر نمی‌رسد؛ زیرا تهدیدات نوظهور منطقه‌ای، پیچیده‌تر و چندلایه‌تر از گذشته شده‌اند. در این میان، پاکستان با موقعیت ویژه خود به‌عنوان تنها قدرت اتمی جهان اسلام، به‌سرعت، جایگاهی راهبردی در محاسبات امنیتی کشورهای عربی پیدا کرده است.
امضای توافقنامه دفاع راهبردی میان ریاض و اسلام‌آباد و سپس برگزاری نشست همکاری نظامی میان بحرین و پاکستان در منامه، نشان از روندی فزاینده در همگرایی امنیتی دارد. این همکاری‌ها نه‌تنها در راستای تقویت بازدارندگی مشترک و مقابله با تهدیدات بالقوه، به‌ویژه از سوی رژیم اسرائیل، تعریف می‌شوند، بلکه نشان‌دهنده تغییر موازنه قدرت در منطقه نیز هستند. ورود پاکستان به معادلات غرب آسیا می‌تواند معانی گسترده‌تری نیز داشته باشد؛ از یک‌سو، کاهش انحصار آمریکا در تأمین امنیت منطقه و از سوی دیگر، ایجاد محورهای جدید همکاری میان قدرت‌های اسلامی. بدین ترتیب، عربستان و بحرین با نزدیکی به اسلام‌آباد در پی ایجاد یک سپر دفاعی بومی هستند که علاوه بر تضمین امنیت خود، پیام روشنی نیز به رقبای منطقه‌ای ارسال می‌کنند: معادلات قدرت در حال بازنویسی است و نقش‌آفرینان تازه‌ای به صحنه آمده‌اند.