شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: دیپلمات پیشین کشورمان گفت: هند اختلافات خود با آمریکا را محدود و در سطح دوجانبه نگاه خواهد داشت و به هیچ بلوک قدرتی علیه دیگر قدرت‌ها نخواهد پیوست.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر مسائل بین‌الملل گفت: اعمال تعرفه ۵۰ درصدی آمریکا بر کالاهای صادراتی هند، نه تنها مناسبات اقتصادی دو کشور را به شدت تحت تأثیر قرار داده، بلکه مسیر تازه‌ای را در سیاست خارجی دهلی‌نو گشوده است.
در حالی که واشنگتن این اقدام را به‌عنوان «تنبیه» هند به دلیل خرید نفت از روسیه توجیه کرده، دولت نارندرا مودی آن را غیرمنصفانه خوانده و بر ضرورت تضمین امنیت انرژی کشورش تأکید کرده است. اما واکنش هند صرفاً به موضع‌گیری‌های لفظی محدود نمانده است؛ سفر مودی به چین و شرکت در اجلاس سازمان همکاری شانگهای، عملاً در راستای چرخشی راهبردی به سوی شرق قابل ارزیابی است. هم‌زمان، رفت‌وآمدهای دیپلماتیک میان سه قدرت آسیایی سرعت گرفته است: وزیر خارجه چین به دهلی‌نو سفر کرده، همتای هندی او راهی مسکو شده و مودی نیز در دیدار با رهبران پکن، پیام آشکاری از تمایل هند به همکاری نزدیک‌تر با روسیه و چین ارسال کرده است. در این میان، بی‌پاسخ ماندن چندین تماس تلفنی ترامپ از سوی نخست‌وزیر هند، نشان می‌دهد که دهلی‌نو در برابر فشارهای واشنگتن در حال بازتعریف اولویت‌های سیاست خارجی خود است. بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که اقدامات اخیر هند نه صرفاً واکنشی کوتاه‌مدت، بلکه نشانه‌ای از شکل‌گیری موازنه‌ای تازه در معادلات قدرت در آسیا است.

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: بیست‌وپنجمین نشست سران سازمان همکاری شانگهای در تیانجین چین را می‌توان یکی از مهم‌ترین رخدادهای سال‌های اخیر در معادلات قدرت جهانی دانست. چین با میزبانی چشمگیر و اعلام ابتکارات مختلف اقتصادی و سیاسی، تلاش کرد تصویری از گذار تدریجی از نظم مالی غرب‌محور ارائه دهد. حضور رهبران روسیه، هند و کشورهای آسیای مرکزی نیز نشان داد که ایده چندقطبی‌گرایی دیگر تنها در حد شعار نیست، بلکه در قالب همکاری‌های اقتصادی و نهادی در حال پیگیری است. هم‌زمانی نشست شانگهای با رژه نظامی در پکن به مناسبت هشتادمین سالگرد پیروزی چین بر ژاپن نیز تلفیق راهبرد «قدرت سخت–قدرت نرم» را در عرصه بین‌المللی نمایان کرد.

شورای راهبردی آنلاین – کفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل بین‌الملل گفت: اروپا امروز بیش از همیشه نیازمند یک راهبرد واحد است؛ بدون چنین راهبردی، نه‌تنها صلحی به دست نخواهد آمد، بلکه خود اروپا به صحنه اصلی پیامدهای این جنگ تبدیل خواهد شد.
حدود هشت ماه از بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید می‌گذرد؛ بازگشتی که بسیاری آن را نقطه عطفی برای پایان دادن به جنگ اوکراین می‌دانستند. ترامپ در جدیدترین تلاش های خود برای «پایان سریع جنگ» تلاش کرد تا از طریق دو مسیر موازی، یکی مذاکره مستقیم با ولادیمیر پوتین در آلاسکا و دیگری رایزنی گسترده با سران اروپایی در واشنگتن، مسیر صلح را هموار سازد. اما امروز روشن شده است که این معادله پیچیده‌تر از آن است که رئیس‌جمهور آمریکا تصور می‌کرد. دیدار با پوتین نه‌تنها امید به توافق را تقویت نکرد، بلکه سختی‌های کار را بیشتر نمایان ساخت؛ و دیدار با رهبران اروپایی نیز نشان داد که اروپا در موضوع اوکراین بیش از هر زمان دیگری دچار شکاف و چنددستگی است. در این میان، امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه با ابتکار اعزام نیروهای اروپایی به اوکراین، آتش اختلافات درون اروپا را شعله‌ور کرده است؛ ابتکاری که با واکنش‌های تند متحدان و مخالفان روبه‌رو شده و پرسش‌های مهمی درباره سرنوشت جنگ یا صلح اوکراین پیش‌روی جامعه بین‌المللی قرار داده است.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل چین گفت: رزمایش بزرگ چین در سوم سپتامبر، همزمان با هشتادمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم، فراتر از یک رویداد نظامی ساده، در معادلات ژئوپلیتیکی جهان امروز از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. حضور ولادیمیر پوتین، مسعود پزشکیان و کیم جونگ اون در کنار شی جین‌پینگ، نه تنها جلوه‌ای از همگرایی قدرت‌های غیرغربی در برابر فشارهای ایالات متحده و ناتو است، بلکه بازتابی از تلاش پکن برای تثبیت موقعیت خود به عنوان بازیگری تعیین‌کننده در نظم جهانی محسوب می‌شود. در بین ۲۶ نفر از رهبران خارجی شرکت‌کننده در این رژه هیچکدام از سران غربی به غیر از روبرت فیکو، نخست وزیر اسلواکی حضور ندارند. هم چنین الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس، پرابوو سوبیانتو، رئیس جمهور اندونزی، الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان و وو وُن‌شیک، سخنگوی مجمع ملی کره جنوبی نیز حضور خواهند داشت. «لی جونهوا» معاون دبیرکل سازمان ملل متحد نیز به نیابت از این نهاد در این مراسم حضور دارد. این رزمایش، که یکی از بزرگ‌ترین مانورهای نظامی تاریخ معاصر چین به شمار می‌رود، به نمایش آخرین فناوری‌های دفاعی و هجومی اختصاص دارد؛ از جمله سامانه‌های تسلیحاتی هایپرسونیک و شبکه‌های ارتباطی پیشرفته که قابلیت آن‌ها می‌تواند توازن قوا در شرق آسیا و حتی جهان را تغییر دهد.
این رویداد، نه فقط یک نمایش قدرت نظامی بلکه ابزاری برای بازدارندگی و دیپلماسی است. چین در شرایط فشارهای روزافزون اقتصادی و دیپلماتیک، با برگزاری چنین رزمایش‌هایی نشان می‌دهد که توان مدیریت بحران‌ها و تغییر معادلات منطقه‌ای را در اختیار دارد. در واقع، پکن از این فرصت بهره می‌برد تا هم به متحدان پیام اعتماد بدهد و هم به رقبا هشدار دهد که شرق آسیا دیگر تحت سیطره آمریکا نیست.

شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل بین‌الملل گفت: دیپلماسی معامله‌محور و آمرانه ترامپ، بدون توجه به پیچیدگی‌های جهان چندقطبی، محکوم به شکست است و صلح پایدار در اوکراین تنها با همکاری اروپا و احترام به حقوق بین‌الملل ممکن خواهد بود.
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، با رویکردی معامله‌محور و با هدف پایان دادن سریع به جنگ اوکراین، فشار بر اروپا را برای پذیرش مسئولیت اصلی تضمین‌های امنیتی این کشور افزایش داده است. بر اساس گزارش پولیتیکو، مقامات ارشد پنتاگون در دیدار با وزرای دفاع کشورهای اروپایی تأکید کرده‌اند که آمریکا نقش حداقلی در این زمینه ایفا خواهد کرد و بار اصلی بر دوش اروپا خواهد بود. این رویکرد، که در نشست ۱۸ اوت در واشنگتن با حضور سران اروپا و ولودیمیر زلنسکی نمایان شد، نشان‌دهنده شکاف عمیق در روابط فراآتلانتیکی است. اروپا، نگران از کاهش تعهدات آمریکا به ناتو و تحمیل صلحی شکننده، به دنبال استقلال امنیتی و تقویت دیپلماسی خود است.

شورای راهبردی آنلاین- گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل اوراسیا گفت: توافق سه‌جانبه میان ارمنستان، جمهوری آذربایجان و آمریکا در ۱۷ مرداد ۱۴۰۴، که با عنوان «مسیر ترامپ» شناخته می‌شود، نقطه عطفی در معادلات ژئوپلیتیکی قفقاز جنوبی است. این توافق، که ظاهراً برای صلح و ایجاد کریدور ترانزیتی میان باکو و نخجوان امضاء شده، نگرانی‌های جدی به همراه دارد. از منظر تحلیلگران، این طرح نه‌تنها یک پروژه اقتصادی، بلکه بخشی از راهبرد آمریکا برای تقویت نفوذ خود در منطقه و مهار قدرت‌های منطقه‌ای مانند ایران و روسیه است.

شورای راهبردی آنلاین- رصد: در دوران پس از جنگ سرد، بین‌الملل‌گرایی لیبرال بر حکمرانی جهانی تسلط و بر همکاری بین‌المللی از طریق نهادهایی مانند سازمان تجارت جهانی، سازمان ملل و سیستم برتون وودز، با حمایت هژمونی ایالات متحده، تأکید داشته است. این چارچوب طی دو دهه گذشته، با چالش‌های قابل توجهی از جمله بحران مالی 2008، ظهور رقابت‌های قدرت‌های بزرگ به ویژه چین و روسیه و تغییرات در رهبری سیاسی آمریکا تحت ریاست جمهوری ترامپ و بایدن مواجه شد.