شان کنونک در یادداشتی که نشریه آمریکایی هیل آن را منتشر کرد، نوشت: با این حال، تعداد محدودی از شهروندان آتنی از امتیاز مشارکت مستقیم (در حکومت) برخوردار بودند؛ اما شواهد زیادی نشان می‌دهد که جامعه آنها دارای نابرابری‌های زیادی بوده است. این دولت‌های آزاد، پیشگامان انتخاب نماینده به شیوه نمایندگی بورکین ( Burkean representation) بودند که اکنون در پارلمان عصر جدید و سیستم‌های ریاست جمهوری شاهد آن هستیم.

ارزش‌های روشنفکری باعث پیشرفت به سوی حق رای و شرکت در انتخابات شد و آزادی‌های مردم را در برابر دستگاه دولتی افزایش داد. در هر دوره تاریخی، کارآیی جغرافیا، امنیت و تکنولوژی مستلزم تعادل ایده ها بوده است. در حال حاضر جهان در نقطه عطف عصر سوم گذار به لیبرال دموکراسی  قرار دارد –که سرشار از چالش‌های تازه و احتمالات جدید است. زمانی نخواهد گذشت که دموکراسی در عصر فن آوری دیجیتال، برخی از اصول آشکار امروزی را به نحو بی سابقه ای به جنگ با یکدیگر خواهد کشاند.

انتخابات ریاست جمهوری اخیر در آمریکا و فرانسه پیام آور اتفاقات آینده است. اکنون کارشناسان امنیتی اذعان می کنند که نمی توان تهدیدهای سایبری را از بین برد و از همین رو باید آنها را مانند سایر خطرات، مدیریت کرد. علاوه بر این، حملات علیه یکپارچگی اطلاعات (تحریف داده، کمپین نفوذ راهبردی و غیره) بطور فزاینده ای رواج دارد، به ویژه که شناسایی آنها و پیشگیری به موقع شان دشوار است. بنابراین باید چگونگی دموکراسی در آینده را بررسی کرد و برای حفاظت از عناصر اصولی آن کوشید.

همان‌طور که مایک پامپئو، مدیر سازمان اطلاعات آمریکا (سیا) در سخنرانی هفته پیش خود در واشنگتن دی سی اظهار کرد و کارل بیلدت، نخست وزیر سابق سوئد نیز، اوایل این ماه در کنفرانسی در هند، اشاره کرد، سیاست خارجی مداخله جویانه روسیه موضوع جدیدی نیست، بلکه، دامنه، میزان و اثربخشی انجام آن، تازگی دارد. این کمیت ها، تاثیری کیفی به همراه دارد و به همین خاطر، فعالیت‌های روسیه برای افزایش نفوذ، با مخالفت زیادی مواجه شده است. اگرچه جاسوسی طبق قوانین کیفری داخلی، جرم محسوب می شود اما قوانین بین المللی آن را صریحا ممنوع نکرده و بلکه به عنوان واقعیت روابط بین المللی مورد پذیرش واقع شده است. تنفر امروز ما از یک فعال خارجی به خاطر سرقت اطلاعات دقیق و احتمالا سری و سپس انتشار آن، از تنش ذاتی بین حاکمیت قانون و حقیقت جویی در جامعه دموکراتیک حکایت می کند. مثال دوم در مورد ارزش‌های متباین این است که چگونه از مداخلات خارجی و/یا ماشینی جلوگیری کرد و هم‌زمان اصول ارتباطات رسانه‌های اجتماعی در آزادی بیان سیاسی بدون ذکر نام را، که در قانون اساسی مورد حمایت قرار گرفته است، زیرپا نگذاشت.

من در کنفرانس دف کن (DEF CON) در 25 ژوئیه، درباره برخی موضوعات دشوار، سوالاتی از  هکرها و حامیان سایبری حاضر در کنفرانس پرسیدم که عبارت بودند از:  شما از کجا می دانید که رای شما درست ثبت می شود؟ دوم، با فرض اینکه شما باور نمی کنید که جدول بندی رسمی یک انتخابات میلیونی کاملا دقیق باشد، چند درصد (یا چه کسری از) عدم اطمینان را می توان پذیرفت، بطوری که مشروعیت نتیجه انتخابات لطمه نبیند؟ سوم، ما از نظر سازمانی چگونه اطمینان حاصل کنیم که نقص ها بطور تصادفی توزیع شده و تاثیر نامطلوب آن بر یک نماینده بیشتر از دیگری نیست؟ چهارم، آیا مقدار آزادی اظهارات سیاسی در رسانه‌های اجتماعی، از لحاظ پخش رسانه ای یا کمک‌های تبلیغاتی، باید محدود شود؟ به عبارت دیگر، ما چگونه آزادی و برابری را در فرایند انتخابات، متعادل سازیم؟

در این مقطع، فن آوری در حل این مسائل به ما کمک می کند – هرچند که آن نیز با پیامدهایی همراه است. برای اولین بار در طی دو قرن اخیر، طرح مجدد دموکراسی مستقیم امکانپذیر است. در واقع، دقیقا همین موضوع توسط یک سازمان طرفدار «دموکراسی سیال»، طرح شده که عبارت است از: رای گیری پیوسته آنلاین برای مقایسه وضعیت نمایندگان طبق تمایل رای دهندگان. بسیاری از شرکت کنندگان در کنفرانس دف کن که من نظر آنها را جویا شدم، خواهان کنار گذاشتن رای محرمانه بودند تا رای دهندگان از گزینه بررسی آرای خود برخوردار شوند. اگرچه آنها بلافاصله راه حلی (مانند فن آوری بلاک چین یا قراردادهای هوشمند) را توصیه می کردند که هر دو مزیت را داشته باشند، اما این پاسخ آنها به طور ضمنی نیازمند پذیرش نظارت غیردولتی در فرایند خصوصی نظارت است. بنابراین، گفتگوی ما ناگزیر به سیاست علم یا به این پرسش در نظریه بازی کشیده شد که «چه کسی از محافظان، حفاظت می کند؟».

به سختی می توان پیش بینی کرد که دموکراسی عصر سوم در یک کشور خاص دقیقا چگونه خواهد بود، اما به طور حتم می توان به چند عامل اشاره کرد: در حال  حاضر، عدم امنیت به موازات سلطه حملات در فضای سایبری محدودیتی ندارد؛ اعتبار حریم شخصی، دقت کامل و هزینه کم احتمالا دیگر معتبر نیستند؛ و از همه مهمتر، تعادل بین آزادی و برابری همچنان نوسان خواهد داشت. اگرچه یک نفر احتمالا تنها یک رای دارد، اما در رسانه‌های اجتماعی یا پخش رسانه ای، احتما بیش از یک صدا خواهد داشت. از این رو، درستی دموکراسی احتمالا منوط به توانایی در تشخیص این موضوع خواهد بود که چه کسی چه زمانی حرف می زند. شاید تشخیص هویت در فضای مجازی، ما را به ریشه‌های یونانی مان نزدیک تر سازد.