پایگاه اینترنتی موسسه استراتفور در تحلیلی درباره این واقعه آورده است: کاشتن بذر این نوع بحران، اعمال نفوذ بر سیاست فرانسه و به کارگیری تعداد بیشتری به اصطلاح جهادگرا، از اهداف راهبردی عاملان این گونه حملات است.

اگرچه افراط گرایی مذهبی یک بحران است، اما چنین حوادثی همه را در خود غرق و موضوعات را پیچیده تر می کند.

حمله به دفتر “شارلی ابدو” در پاریس سومین حمله از این قبیل حملات است که در کمتر از سه ماه گذشته در یکی از کشورهای غربی رخ داده است.

چنین حملاتی چه کار به اصطلاح جهادگرایان و گروه های عامه خودجوش باشد یا کار افرادی وابسته به موجودیت های بین المللی به اصطلاح جهادگرا، باعث وخیم تر شدن روابط پرتنش میان جهان غرب و جهان اسلام می شود.

این مساله در اروپا که دولت ها افزایش ناسیونالیسم راست گرا را تجربه می کنند و بعضی جوامع مسلمان که مدت های طولانی است نارضایتی و ناخشنودی از دولت خود را تجربه کرده اند، اهمیت بیشتری دارد.

هدف به اصطلاح جهادگرایان واداشتن دولت ها به سرکوب شدیدتر مسلمانان است تا داستان پردازی شان را مبنی بر اینکه غرب علیه اسلام و مسلمانان جنگ به راه انداخته است، قوت بخشند.

در حالی که دولت های غربی در تلاشند تا نشان دهند که هیچگونه درگیری تمدن ها در حال رخ دادن نیست، نیروهای راست گرا لفاظی هایی را آغاز کرده اند که باعث افزایش این هراس میان بسیاری از مسلمانان در سراسر جهان شده است.

مهم تر اینکه درگیری طولانی مدتی درباره ارزش های دو طرف نیز وجود دارد – به ویژه درباره آزادی بیان که در غرب محبوب است، اما بسیاری از مسلمانان آن را مجوزی برای توهین به مقدسات می دانند.

اگرچه اکثریت مسلمانان در پاسخ به بیانی که کفرآمیز باشد به خشونت متوسل نمی شوند، اما افراد بسیاری هستند که این کار را انجام می دهند. در پاکستان قانون مربوط به کفرگویی باعث جنجال بسیاری بوده است. بسیاری از پاکستانی ها به دلیل بیان یا رفتاری که توهین آمیز تلقی شده، به دست هموطنان خود کشته شده اند.

ریشه این مشکل نارضایتی شدیدی است که بسیاری از مسلمانان درباره آزادی بیان (به سبک غربی) دارند، اگرچه این یک رویکرد جهانی نیست، اما شخصیت حضرت محمد (ص) در این میان از حساسیت بیشتری برخوردار است.

در نهایت این نزاعی بر سر قدرت و کنترل میان مسلمانان است که در خود را در لفافه بحث درباره اینکه مسلمان در جهان امروز کیست و مرزهای یک اقدام قابل توجیه چیست، پنهان کرده است.

تعیین این عوامل وسیله ای برای کسب قدرت است و حملات علیه غرب و منافعش، با هدف واداشتن غربی ها به خروج از سرزمین های مسلمانان یا حمله به مسلمانان و تقویت داستان پردازی جهادگرایان، وسیله دیگری برای این کار است.

این مساله تلاش های مسلمانان میانه رو و مترقی را برای پیشبرد مفهوم آزادی ها بر مبنای ویژگی های اسلامی تضعیف می کند.

اختلافات جاری میان مسلمانان فضای ایدئولوژیک و ژئوپلیتیک بسیاری را برای بهره برداری افراط گرایان فراهم می کند. این قبیل اقدامات به اصطلاح جهادگرایان عمدا غیرمسلمانان و به ویژه غرب را هدف می گیرد تا از آن به عنوان ابزاری برای پذیرفته شدن میان افکار عمومی استفاده کند.

این راهبرد همچنین جهان غرب را به سوی چیزی می کشاند که اساسا جنگ داخلی مسلمانان برای رفع تهدیدهای امنیتی شبه نظامیان به اصطلاح اسلام گراست. در هر حال دخالت غرب در این مناقشه داخلی به شکست افراط گرایی یا بهبود روابط مسلمانان و غرب کمکی نخواهد کرد. پایان جهادگرایی فقط وقتی فرا می رسد که مسلمانان این منحرفان را در میدان نبرد ایدئولوژیک شکست دهند.