شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ میان آمریکا و ایران، به‌طور فزاینده‌ای در حال فراتر رفتن از رویارویی صرف میان واشنگتن و تهران است زیرا در پس‌زمینه آن، رقابتی دیگر نیز در حال شکل‌گیری است. اگرچه چین به‌طور مستقیم با آمریکا نمی‌جنگد، اما پیوندهای اقتصادی، فناوری و دیپلماتیکش با ایران، راهبرد واشنگتن را با پیچیدگی مواجه کرده است.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق در تاریخ ۳۰ سپتامبر روز پایان ماموریت نیروهای ائتلاف بین‌المللی برای مبارزه با داعش در عراق را گرامی داشت. اول اکتبر فرصتی برای واشنگتن بود تا به‌جای پایان دادن به رابطه با عراق، آن را از نو تعریف کند. چالش آمریکا، گذار از کنترل به نفوذ است. اهرم‌های مستقیم واشنگتن در عراق با خروج نیروهای آمریکایی از این کشور کاهش می‌یابد، اما آمریکا همچنان ابزارهایی مانند نظام مالی مبتنی بر دلار، تحریم‌ها، تبادل اطلاعات و فروش تجهیزات دفاعی را در اختیار دارد. بااین‌حال، استفاده از این ابزارها برای تاثیرگذاری بر تصمیمات عراق با استفاده از آن‌ها برای کنترل این کشور تفاوت دارد؛ رویکرد دوم احتمالا شکست خواهد خورد.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «رقابت آمریکا و چین برای رهبری جهانی در عرصه علم و فناوری، به جنوب جهانی گسترش یافته است؛ منطقه‌ای که کشورهای آن در پیگیری منافع توسعه‌ای و اقتصادی خود، لزوما حاضر به همسویی با یکی از دو قدرت نیستند. گزارشی راهبردی با تاکید بر اهمیت این کشورها در رقابت این دو قدرت در عرصه فناوری، استدلال می‌کند که آمریکا برای حفظ موقعیت خود باید همکاری‌ها در عرصه فناوری، سرمایه‌گذاری و اعتمادسازی با کشورهای جنوب جهانی را تقویت کند و در عین حال، از اتکای بیش از حد به ابزارهای قهری بپرهیزد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بریکس، که در ابتدا به آن با نگاه طنزآمیز و به‌عنوان نوعی «انبوه نام‌های اختصاری توخالی» در عصر جهانی‌شدن برخورد شد و بعدها نسخه‌ای ضعیف‌تر از باشگاه‌های جهانی مانند گروه ۷ تلقی شد، در سال‌های اخیر، به‌ویژه از سوی دونالد ترامپ، به‌عنوان تهدیدی بالقوه برای سلطه دلار آمریکا مورد توجه قرار گرفته و رسانه‌های غربی نیز در آستانه اجلاس ۲۰۲۶ بر اختلافات داخلی آن تمرکز کرده‌اند. با این حال، همه این برداشت‌ها اهمیت واقعی بریکس یعنی نقش آن به‌عنوان الگویی اولیه از نظم چندقطبی در حال ظهور را نادیده می‌گیرند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ میان آمریکا و ایران، به‌طور فزاینده‌ای در حال فراتر رفتن از رویارویی صرف میان واشنگتن و تهران است زیرا در پس‌زمینه آن، رقابتی دیگر نیز در حال شکل‌گیری است. اگرچه چین به‌طور مستقیم با آمریکا نمی‌جنگد، اما پیوندهای اقتصادی، فناوری و دیپلماتیکش با ایران، راهبرد واشنگتن را با پیچیدگی مواجه کرده است.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق در تاریخ ۳۰ سپتامبر روز پایان ماموریت نیروهای ائتلاف بین‌المللی برای مبارزه با داعش در عراق را گرامی داشت. اول اکتبر فرصتی برای واشنگتن بود تا به‌جای پایان دادن به رابطه با عراق، آن را از نو تعریف کند. چالش آمریکا، گذار از کنترل به نفوذ است. اهرم‌های مستقیم واشنگتن در عراق با خروج نیروهای آمریکایی از این کشور کاهش می‌یابد، اما آمریکا همچنان ابزارهایی مانند نظام مالی مبتنی بر دلار، تحریم‌ها، تبادل اطلاعات و فروش تجهیزات دفاعی را در اختیار دارد. بااین‌حال، استفاده از این ابزارها برای تاثیرگذاری بر تصمیمات عراق با استفاده از آن‌ها برای کنترل این کشور تفاوت دارد؛ رویکرد دوم احتمالا شکست خواهد خورد.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «رقابت آمریکا و چین برای رهبری جهانی در عرصه علم و فناوری، به جنوب جهانی گسترش یافته است؛ منطقه‌ای که کشورهای آن در پیگیری منافع توسعه‌ای و اقتصادی خود، لزوما حاضر به همسویی با یکی از دو قدرت نیستند. گزارشی راهبردی با تاکید بر اهمیت این کشورها در رقابت این دو قدرت در عرصه فناوری، استدلال می‌کند که آمریکا برای حفظ موقعیت خود باید همکاری‌ها در عرصه فناوری، سرمایه‌گذاری و اعتمادسازی با کشورهای جنوب جهانی را تقویت کند و در عین حال، از اتکای بیش از حد به ابزارهای قهری بپرهیزد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بریکس، که در ابتدا به آن با نگاه طنزآمیز و به‌عنوان نوعی «انبوه نام‌های اختصاری توخالی» در عصر جهانی‌شدن برخورد شد و بعدها نسخه‌ای ضعیف‌تر از باشگاه‌های جهانی مانند گروه ۷ تلقی شد، در سال‌های اخیر، به‌ویژه از سوی دونالد ترامپ، به‌عنوان تهدیدی بالقوه برای سلطه دلار آمریکا مورد توجه قرار گرفته و رسانه‌های غربی نیز در آستانه اجلاس ۲۰۲۶ بر اختلافات داخلی آن تمرکز کرده‌اند. با این حال، همه این برداشت‌ها اهمیت واقعی بریکس یعنی نقش آن به‌عنوان الگویی اولیه از نظم چندقطبی در حال ظهور را نادیده می‌گیرند.»
وب سایت شورای روابط خارجی آمریکا در یادداشتی نوشت: این بسته حمایتی بیانگر افزایش چشمگیر نسبت به بسته حمایتی اولیه در 26 مارس است که حدود 23 میلیارد دلار، یا 0.8 درصد تولید ناخالص داخلی، به صورت پرداخت نقدی و سهم غذایی برای فقرا اختصاص یافته بود. البته در هفته‌های مداخله [اقتصادی دولت]، مشخص شد که شبکه ایمنی هند (حتی با وجود پیشرفت‌های فناورانه نظیر برخورداری از کارت شناسایی ملی بیومتریک مرتبط با حساب‌های بانکی) دارای نقص‌های بزرگی است.
به عنوان مثال، داستان کارگران مهاجر بیکار و ناتوان از پرداخت اجاره در شهرهای بزرگ که برای بازگشت به روستاهای خود صدها کیلومتر خسته و کوفته راه پیمودند، توجهات را به مسائلی نظیر کارت‌های سهمیه حمل و نقل بین ایالتی جلب کرد. همچنین، با بسته یارانه اولیه، فقرا و کسب و کارها (که برای بقای خود در شرایط اقتصاد راکد، نهایت تلاش خود را انجام می‌دادند) احساس کردند که به حال خود رها شده‌اند. در نتیجه، دولت هند طی هفته‌ها مشغول آماده سازی بسته ثانویه‌ای بود تا مالکان کسب و کارها را یاری کند.
مودی در سخنرانی 12 مه عنوان کرد که این بسته جدید نیازهای کسب‌و‌کارها و کارگران را رفع خواهد کرد و به توانایی خوداتکایی هند خواهد افزود. بر اساس سخنرانی مودی، این برنامه جدید (موسوم به برنامه خوداتکایی هند) پنج محور ازجمله «اقتصاد، زیرساخت ها، سیستم‌های فن آوری محور، تحرک جمعیت و تقاضا» را پوشش خواهد داد و «زمین، کار، نقدینگی و قانون» را دربرخواهد گرفت. وی با ذکر نمونه‌ای اظهار کرد که تولید تجهیزات حفاظت فردی در هند قبل از همه‌گیری محدود بود، اما اکنون روزانه بیش از 200 هزار کیت تجهیزات حفاظت فردی و ماسک N95 در هند تولید می‌شود.
در نبود جزئیات بیشتر پرداختن به تاثیر این برنامه دشوار است. آیا این برنامه حمایت هرچه بیشتر از «طرح ساخت هند» خواهد بود؟ طرح «ساخت هند» برنامه این کشور برای افزایش سهم بخش تولید در اقتصاد هند محسوب می‌شود. متاسفانه، این هدف تحسین برانگیز (که مورد حمایت دولت‌های متوالی هند بوده است) تحولات چشمگیری ایجاد نکرده و در واقع، سهم بخش تولید کمتر شده است.
مودی از هماهنگی هرچه بهتر در زنجیره عرضه جهانی خبر داده است. این هم هدفی قابل تحسین است، اما بدون جزئیات بیشتر، ارزیابی آن نیز مشکل است. در سال‌های اخیر، رویکرد دولت هند در تجارت رویکردی بیشتر (و نه کمتر) محافظتی بوده است؛ به‌طوری‌که دولت هند تعرفه واردات کالاهایی با قدرت رقابتی بیشتر از صنایع داخلی را افزایش داده است. آیا خود اتکایی جدید موانع [گمرکی] را افزایش خواهد داد؟ سخنرانی مودی ظاهرا دنبال چنین هدفی نبود، اما تجربه شش سال گذشته حاکی از آن است که فلسفه اقتصادی مودی بر منطق تجارت آزاد استوار نیست.
کرونا ویروس و تعطیلات قابل درک اعمال شده توسط دولت هند، به اقتصاد این کشور ضربه شدیدی وارد کرده است – تعطیلات در سراسر جهان نیز چنین تاثیری داشته است. با توجه به نرخ بیکاری 23 درصد (ارائه شده در مرکز ارزیابی اقتصاد هند) و با در نظر گرفتن بازبینی در پیش بینی موسسات و بانک‌ها و پیش بینی درجه‌ای از رکود در اقتصاد هند، باید مشتاقانه منتظر جزئیات برنامه خود اتکایی جدید هند برای نجات اقتصاد این کشور از رکود ناشی از دوران بحران کرونا بود.
0 Comments