دیوید ومر در یادداشتی که وب‌سایت شورای آتلانتیک آن را منتشر کرد؛ نوشت: افشای این موضوع باعث خشم واشنگتن شده و طبق ادعای گزارش رسانه‌ها، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و دیگر مقامات ارشد دولتی قبلاً از اقدامات مسکو اطلاع حاصل کرده‌اند؛ اما سخنگوی کرملین، دیمیتری پسکوف، این ادعاها را «کذب» خوانده و اعلام کرده است که این ادعا هرگز در مکالمات بین ترامپ و ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، مطرح نشده است. ادعای کمک روسیه به حملات علیه نیروهای ائتلاف درزمانی مطرح می‌شود که برای چشم‌انداز صلح در افغانستان حساس بوده و دولت ترامپ تلاش می‌کند تا ضمن حمایت از مذاکرات صلح بین طالبان و دولت افغانستان، نیروهای آمریکا را از این کشور خارج کند. افزایش خشونت در افغانستان پیشرفت صلح را تهدید می‌کند به‌طوری‌که اشرف غنی، رئیس‌جمهور افغانستان، در سخنرانی 11 ژوئن در شورای آتلانتیک هشدار داد که کشورش تاب تحمل «بازی قدرت‌های بزرگ» بین رهبران جهانی نظیر آمریکا و روسیه را ندارد و «این امر برای افغانستان در قرن 19 و اواخر قرن 20 فاجعه‌بار بوده است».

آمریکا و متحدان آن چگونه باید به این گزارش‌ها پاسخ دهند؟ آیا این ادعاها چشم‌انداز بهبودی روابط آمریکا-روسیه و راه‌حل صلح در افغانستان را به مخاطره خواهد انداخت؟

در نگاه اول، این تاکتیک کرملین تعجب‌آور نیست. برای مدتی معلوم بود که مسکو طالبان را مسلح کرده و مشکل‌آفرینی برای آمریکا را به خطر تروریسم ترجیح می‌دهد؛ اما این سیاست اخیر مسکو شوک‌آور است. کمک به کشتن آمریکایی‌ها یک تحریک عمدی است و تصمیم گیران کرملین هم می‌دانند که بعید است چنین سیاستی پنهان بماند.

مسلماً کمک اطلاعات ارتش روسیه به کشتن سربازان آمریکا در افغانستان، پاسخ متقابل آمریکا را ضروری می‌سازد. نکته مهم این است که آمریکا و متحدان آن باید به‌جای پاسخ جداگانه به اقدامات تهاجمی خاص روسیه (علیه اوکراین، انتخابات آمریکا و سربازان آمریکا در افغانستان)، راهبرد پایداری برای «تشدید تقابل» با پوتین اتخاذ کنند.

بسیاری از ناظران در پاسخ به این اقدام روسیه، احتمال اعمال تحریم‌های بیشتر علیه روسیه را مطرح کرده‌اند. آمریکا باید این گزینه را حفظ کرده و همه ابزارهای تحریم خود را حتی در برابر این تهاجم گستاخانه پوتین یک‌باره به کار نگیرد. اقدام تلافی‌جویانه در این خصوص می‌تواند شامل موارد زیر باشد؛ تشدید محدودیت‌های فن‌آوری نظامی و فن‌آوری با کاربرد دومنظوره، بازبرقراری مکانیسم همکاری مشترک برای مدیریت محدودیت‌ها در میان متحدان، تحریم مضاعف افراد نزدیک به پوتین و ارتش روسیه، تشدید مقررات پول‌شویی و افزایش شفافیت معاملات ملکی و همکاری با آلمان که خواستار اعمال تحریم علیه هکرهای روسی شده بود. همچنین، برای تکمیل این اقدامات باید شبکه فساد مالی پوتین را افشا کرد.

از سال 2013، گزارش‌ها از تماس بین روسیه و طالبان حکایت می‌کرد که احتمالاً فراتر از گفتگوی صرف بوده است. از منظر افغانستان، فرایند صلح این کشور دشوار بوده و بازی پایانی آن با دشواری مضاعف همراه است؛ اما اکنون این فرایند به‌واسطه عوامل چندگانه خارجی نیز پیچیده‌تر شده است. اکنون پرسش این است که آیا روسیه به دنبال مانع‌تراشی در این فرایند صلح است یا به آن کمک می‌کند؟

روسیه در افغانستان به بازی خطرناکی دست‌زده و برای تضعیف ائتلاف به رهبری آمریکا از سال 2001 نهایت تلاش خود را انجام داده است. بااین‌حال، چیزی که پوتین به آن پی نبرده این است که صرف‌نظر از ترامپ، هر دو حزب کنگره برای مقابله با روسیه اتفاق‌نظر داشته و اگر ترامپ به اقدامات روسیه پاسخ ندهد، کنگره برای چنین پاسخی اقدام خواهد کرد. ناتوانی دولت ترامپ برای پاسخ ناراحت‌کننده است اما خودداری ظاهری ترامپ در پذیرش این اطلاعات و طرفداری از بازگشت روسیه به جی 8 ناراحتی مضاعف می‌آورد.

اگر گزارش نیویورک‌تایمز درست باشد، پیامدهای آن برای افغانستان و آمریکا کاملاً مشکل‌ساز شده و مسکو با گرفتاری آمریکا در جنگ افغانستان خوشحال خواهد شد. بااین‌حال، فقدان پاسخ به این اقدام مسکو بیانگر شکست رهبری آمریکا در انجام‌وظیفه خویش خواهد بود. واکنش کاخ سفید به این ماجرا شرم‌آور بوده و ترمیم این امر مستلزم آن است که ترامپ خط قرمزی برای پوتین تعیین کند مبنی بر اینکه؛ از کمک به طالبان برای کشتن سربازان آمریکا و ائتلاف دست‌بردارید وگرنه با پیامدهای شدید و واقعی مواجه خواهید شد. متأسفانه، شرایط سه سال گذشته حاکی از آن است که ترامپ در تعیین چنین خط قرمزی برای پوتین از توانایی لازم برخوردار نیست.