مایکل هانلون در تحلیلی که اندیشکده بروکینگز منتشر کرد، نوشت: راهبرد ملی دفاعی آمریکا در سال ۲۰۱۸ تأکید اصلی خود را بر رقابت میانه قدرت‌های بزرگ قرار داده است و تمرکز خاصی بر چین دارد.

یافته‌های پنتاگون

در گزارش وزارت دفاع آمریکا آمده است: «گزارش سال ۲۰۰۰ این وزارتخانه اینگونه ارزیابی کرده بود که ارتش چین به صورت آهسته و نامتوازن در حال ورود به روند تولید جنگ افزار‌های نوین است. ارتش چین از نظر ساختار نیروها و قابلیت‌ها عمدتاً بر آرایش گسترده مرزهای چین متمرکز است. نیروهای زمینی هوایی و دریایی چین قابل توجه اما عمدتاً کم تحرک هستند. موشک‌های متعارف این کشور هم عموماً کوتاه برد و دارای دقت معمولی هستند. توانمندی‌های سایبری ارتش چین هم ابتدایی است، استفاده از فناوری اطلاعات به شدت عقب است و ظرفیت‌های فضایی این کشور هم مبتنی بر بر فناوری‌های منسوخ شده است. علاوه بر این صنایع دفاعی چین با مشکل تولید سامانه‌های با کیفیت مواجه هستند. حتی اگر جمهوری خلق چین بتواند تسلیحات نوین تولید کند یا به دست آورد، این کشور فاقد سازماندهی مشترک و آموزش لازم برای استفاده موثر از آن‌ها در میدان نبرد است. این گزارش ارزیابی کرده بود که موانع سازمانی ارتش چین به حدی جدی است که اگر مورد بررسی قرار نگیرند مانع از از بلوغ ارتش چین برای تبدیل شدن به یک نیروی نظامی در کلاس جهانی خواهد شد.»

در گزارش جدید وزارت دفاع آمریکا تصریح شده است: «دو دهه بعد از آن گزارش، هدف ارتش چین این است که تا پایان سال ۲۰۴۹ به ارتشی در کلاس جهانی تبدیل شود. این هدفی است که شی جین پینگ در سال ۲۰۱۷ اعلام کرد. گرچه حزب کمونیست چین تعریف خود را از ارتشی در کلاس جهانی ارائه نداده، اما در قالب راهبرد ملی چین احتمالاً این بدان معنا است که چین تلاش می‌کند ظرف نیم قرن یا معادل آن به توان ارتش آمریکا یا دیگر قدرت‌های بزرگی که چین آن‌ها را تهدید قلمداد می‌کند، برسد. بر مبنای جزئیات گزارش امسال وزارت دفاع آمریکا، ارتش جمهوری خلق چین از منابع، فناوری و اراده سیاسی در دو دهه گذشته برای تقویت و نوین سازی ارتش خود در همه ابعاد بهره گرفته است.»

در گزارش وزارت دفاع آمریکا آمده است: «در واقع این گزارش نشان می‌دهد که چین همین حالا هم از آمریکا در حوزه‌های مشخصی مثل کشتی‌سازی که در پی می‌آید، پیش افتاده است؛ چین بزرگ‌ترین ناوگان را در جهان دارد، به‌طوری که رزم ناو‌های این کشور حدوداً ۳۵۰ ناو و زیردریایی شامل ۱۳۰ شناور پهن پیکر است. در مقام مقایسه باید گفت نیروی دریایی آمریکا تا سال ۲۰۲۰ شامل حدوداً ۲۹۳ ناو است.»

اما این استدلال ساده انگارانه است. ایالات متحده ناوهای بزرگ‌تر و پیچیده‌تری نسبت به چین دارد. پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهد نیروی دریایی آمریکا از نظر تناژ همچنان به نسبت دو به یک از چین پیش است.

باید در نظر داشت که بودجه ۲۰۰ میلیارد دلاری سالانه چین در بخش نظامی (بر مبنای گزارش وزارت دفاع آمریکا)، فقط یک و نیم درصد از تولید ناخالص داخلی این کشور است. به نظر می‌رسد که چین عجله‌ای برای ایجاد و افزایش قدرت نظامی خود نداشته باشد. این کشور فاصله طولانی تا تبدیل شدن به دومین قدرت برتر نظامی جهان دارد، اما فقط یک سوم آمریکا در بخش نیروهای مسلح خود هزینه می‌کند. نباید از خاطر دور داشت که اگر چین در ناتو بود باید دستکم دو درصد تولید ناخالص داخلی خود را صرف امور نظامی می‌کرد.