صهیونیست‌ها در چهارچوب اقداماتی مشخص، به‌دنبال ترسیم و ایجاد یک فضای کنترل شده «پیشاجنگ» علیه ایران هستند؛ فضایی که مختصات جنگی داشته باشد و شیپور جنگ در آن نواخته شود، اما به جنگ ختم نشود.

در این راستا، صهیونیست‌ها در هفته‌های اخیر اقدامات ضدایرانی خود را به صورت مستقیم و غیر مستقیم در سه حوزه مشخص یعنی ترور، خرابکاری و فشار دیپلماتیک در سطح منطقه و بین‌الملل، سازماندهی کرده‌اند و تمام توان خود را برای پیشبرد آن‌ها به کار بسته‌اند که البته پاسخ آن را به موقع دریافت خواهند کرد.

ترور شهید صیاد خدایی، خرابکاری در تأسیسات وابسته به وزارت دفاع، افزایش سطح تحرکات امنیتی و دیپلماتیک در منطقه با هدف ایجاد اجماع منطقه‌ای علیه ایران و همچنین فضاسازی‌های گسترده‌ روانی در خصوص عملیات مورد نظر ایران علیه شهروندان صهیونیستی در ترکیه، در همین چهارچوب قرار دارد.

تمام اقداماتی که رژیم‌صهیونیستی در سه عرصه مذکور عملیاتی کرده است، خطوط اصلی «مقابله چند بعدی» آن علیه ایران را تشکیل می‌دهد. جالب است که این مقابله که اخیراً به صورت همزمان و با شدت بیشتر در دستور کار صهیونیست‌ها قرار گرفته است، سال‌هاست با اشکال و عناوین مختلف جریان دارد.

پروژه مورد نظر رژیم صهیونیستی، تشکیل «ائتلاف جدید نظامی» علیه جمهوری اسلامی ایران با مشارکت آمریکا، عربستان، امارات، ترکیه و مصر می باشد که «شاخصه اصلی» مقابله چند بعدی این رژیم با ایران است. در این خصوص، گانتس وزیر دفاع این رژیم در اظهاراتی گفته است: «در مواجهه با ایران، آنچه که نیاز است فقط همکاری نیست، بلکه ایجاد نیروی منطقه‌ای به رهبری آمریکاست».

این موضوع درحالی از سوی رژیم صهیونیستی دنبال می‌شود که ائتلاف ذکر شده، پیش از این در «مقیاس بزرگ» در حوزه‌های اقتصادی، امنیتی، عملیات روانی و… از سوی آمریکا و شرکای منطقه‌ای و بین‌المللی‌اش، علیه ایران اجرا شده و در صحنه عمل امتحان خود را پس داده است.

درمجموع، دو دسته موانع «داخلی» و «خارجی» وجود دارد که از هم‌اکنون تشکیل چنین اجماع و ائتلافی علیه ایران را ناموفق نشان می‌دهد. نخست، موقعیت خاص ژئوپلیتیکی ایران، در کنار اوضاع آشفته و بحرانی داخلی رزیم صهیونیستی که باعث شده است صهیونیست‌ها حتی به فرض همراهی کشورهای منطقه هم نتوانند به اقدامی نتیجه بخش علیه ایران دست بزنند.

دوم، «عدم همراهی مطلوب» درون منطقه‌ای و بین‌المللی با رژیم‌صهیونیستی برای تقابل با ایران است. هرگونه ماجراجویی و جنگ‌افروزی صهیونیست‌ها علیه ایران نیازمند مشارکت کشورهای منطقه، گرفتن مجوز آمریکا و حتی رضایت روسیه است. کاخ سفید باتوجه به برآوردی که از شرایط داخلی و خارجی خود و رژیم صهیونیستی، شرایط جهانی، اوضاع منطقه و قدرت بازدارندگی ایران دارد، به تل‌آویو در خصوص اقدام علیه ایران چراغ سبز نخواهد داد. ضمن اینکه عربستان، امارات، ترکیه و روسیه هم تل‌آویو را در این زمینه همراهی نمی‌کنند.

در چند ماه اخیر، امارات از طریق اعزام هیئت عالی‌رتبه امنیتی به تهران و همچنین گفتگوی تلفنی اخیر وزیر خارجه‌اش با وزیر خارجه ایران، با صراحت گفته است که در هیچ ائتلاف ضدایرانی شرکت نمی‌کند و به عنوان سکویی برای حمله به ایران مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

عربستان نیز حداقل برای بهبود وضع امنیتی خود و مدیریت جنگ یمن، زیر بار ائتلاف نظامی علیه ایران نمی‌رود. تکلیف روسیه و ترکیه هم که در این زمینه مشخص است و بنا به مناسبات دوستانه و منافع و اولویت‌هایی که در رابطه با ایران دارند، در این‌گونه صف‌بندی‌های منازعه‌برانگیز قرار نمی‌گیرند.

لازم به ذکر است که اخیراً روابط روسیه با رژیم‌صهیونیستی نیز دچار مشکل شده است. حمله به فرودگاه دمشق عبور از تمام قوانین بین‌المللی و خطوط قرمز روسیه بود که حساسیت و نگرانی مسکو را برانگیخته و برای نخستین بار روسیه در تلاش برای ارجاع پرونده رژیم‌صهیونیستی به شورای امنیت است. این موضوع اگرچه با وتوی آمریکا و اعضای اروپایی شورای امنیت مواجه شود، اما باعث نگرانی تل‌آویو شد.

در اینجا یک مسئله مهم وجود دارد و آن افزایش سطح هشدارهای امنیتی به شهروندان صهیونیستی در خصوص سفر به ترکیه است که حتی صدای مقامات ترک را هم درآورده است. اینکه چرا رژیم‌صهیونیستی با وجود تردد اتباع خود در کشورهای مختلف منطقه از جمله امارات، آذربایجان، بحرین، مراکش و…، روی ترکیه متمرکز شده است، برای آنکارا باید نکته «قابل تأملی» باشد که حکایت از یک «سناریوپردازی هدفمند» برای تخریب و تضعیف روابط ترکیه با ایران دارد که لازم است دولت آنکارا در این باره «هوشیار» باشد.

نکته جالب توجه اینکه بازی شیطنت‌آمیز رژیم‌صهیونیستی در ترکیه برای این کشور دردسر آفریده و سبب شده، توریسم و صنعت گردشگری ترکیه که یکی از منابع اصلی درآمدی این کشور به‌شمار می‌رود، به خاطر کاهش تعداد گردشگران در هفته‌های گذشته تا حدودی با «رکود و افت درآمد» مواجه شود!

در هر صورت، اگر از منظر رویکرد «هزینه – فایده» این مقابله مورد ارزیابی قرار گیرد، قطعاً در قبال هزینه‌هایی که برای آن شده است، به جز «موفقیت‌های القائی و توهمی»، هیچ دستاورد قابل توجهی برای تل‌آویو نداشته است. بلکه در نقطه مقابل، باعث تعمیق و تشدید تهدیدات ضدامنیتی از داخل و خارج علیه رژیم‌صهیونیستی شده است.

البته صهیونیست‌ها در این باره «شگرد» خاصی دارند که همیشه سعی می‌کنند با «تبلیغات رسانه‌ای و سیاسی» این‌طور وانمود کنند که در مواجهه با ایران ابتکار عمل را به دست دارند. واقعاً رژیمی که در مقابل باریکه‌ای (غزه) که 40 کیلومتر درازا و 6 کیلومتر پهنا دارد نمی‌تواند بیشتر از چند روز از خود دفاع کند، چطور می‌تواند در مقابل قدرتمندترین کشور منطقه ادعاهای این چنینی داشته باشد؟!

در هر صورت بهتر است سران رژیم صهیونیستی توهم ماجراجویی را از سر خود بیرون کنند زیرا جمهوری اسلامی ایران دائماً تحولات منطقه و محیط پیرامون خود را به دقت رصد می‌کند و از آمادگی دفاعی و بازدارندگی لازم و قدرت کافی برای هرگونه ماجراجویی علیه امنیت و منافع ملی خود برخوردار است.