انتخابات زودهنگام پارلمانی بریتانیا در 12 دسامبر (21 آذرماه)، شاید یکی از تاریخی‌ترین کارزارهای انتخاباتی در این کشور باشد؛ چرا که آینده سیاسی بریتانیا و برگزیت (خروج انگلیس از اتحادیه اروپا) با این انتخابات تا حد زیادی مشخص خواهد شد.

برگزیت پدیده‌ای است که ظرف سه سال گذشته سیاست‌های اقتصادی، خارجی و امنیتی این کشور را تحت تاثیر خود قرار داده و همه چیز در انگلیس تحت الشعاع این موضوع بوده است. البته شاید هیچ‌گاه دیوید کامرون در سال 2015 تصور نمی‌کرد که با به همه‌پرسی گذاشتن برگزیت در سال بعد از آن (2016)، انگلیس به این سرنوشت دچار شود و شاید اگر چنین تصوری داشت همه‌پرسی برگزیت را مطرح نمی‌کرد.

در حال حاضر بسیاری از کسانی که درباره انتخابات پیش روی بریتانیا صحبت می‌کنند، آن را با توجه به رویاها و تصورات خودشان و نه طبق واقعیات جامعه انگلیس تحلیل می‌کنند.

واقعیت این است که جامعه انگلیس با شکاف سیاسی عمیقی مواجه شده که حتی با برگزاری سه انتخابات ظرف چهار سال گذشته نه تنها پر نشده، بلکه بالعکس عمیق‌تر هم شده است. چشم‌انداز انتخابات بریتانیا با وجودی که زمان اندکی تا برگزاری آن باقی مانده، هر چند روشن نیست، اما با توجه به نظرسنجی‌های صورت گرفته می‌توان آن را تاحدودی تحلیل و ارزیابی کرد.

نظرسنجی‌هایی که تاکنون درباره انتخابات انگلیس برگزار شده حاکی از پیشتازی حزب محافظه‌کار بوریس جانسون است و این نظرسنجی‌ها بیانگر یک اختلاف 9 تا 15 درصدی بین حزب کارگر و حزب حاکم محافظه‌کار است که فاصله قابل توجهی محسوب می‌شود.

براساس این نظرسنجی‌ها احتمال پیروزی حزب کارگر در این انتخابات بسیار اندک است. هرچند در انتخابات سال 2017 و همه‌پرسی سال 2016، نتایج برخلاف نظرسنجی‌ها بود. دیوید کامرون در سال 2016 تصورش بر این بود که اکثریت غالب مردم انگلیس به باقی ماندن کشورشان در اتحادیه اروپا رای خواهند داد، ولی نتایج بیانگر آن بود که بیشتر مردم بریتانیا خواهان خروج از اتحادیه اروپا هستند.

در انتخابات زودهنگام 2017 نیز با توجه به نظرسنجی‌هایی که انجام می‌گرفت، خانم ترزا می تصور می‌کرد که می‌تواند اکثریت قوی‌تری را در پارلمان به دست بیاورد و روند خروج انگلیس از اتحادیه اروپا را سرعت ببخشد، ولی نتایج خلاف انتظار خانم می بود و حزب محافظه‌کار اکثریت نسبی را در پارلمان از دست داد و مجبور به ائتلاف با حزب اتحادگرای ایرلند شمالی شد.

به هر حال اکنون فاصله دو حزب محافظه‌کار و کارگر بر اساس نظرسنجی‌ها در این دور از انتخابات بیشتر از سال 2017 است و جانسون می‌تواند نسبت به نتایج انتخابات پیش‌رو و پیروزی‌اش بر حزب کارگر، به رهبری جرمی کوربین، امیدوارتر باشد.

از سوی دیگر تصور می‌شد احزاب کوچک‌تر مانند حزب لیبرال دموکرات یا حزب برگزیت که در نظرسنجی‌های حدود یک ماه و نیم پیش آرای قابل توجهی به سمت خود جلب کرده بودند، بتوانند اثرگذار باشند؛ مثلا حزب لیبرال دموکرات بتواند بین 18 تا 19 درصد آرا را کسب کند.

این تصور از آنجا ناشی شد که بخش عمده‌ای از مردم انگلیس از احزاب محافظه‌کار و کارگر رویگردان شده‌اند و این حزب را یک آلترناتیو مناسب می‌دانستند، اما نظرسنجی‌هایی که به تازگی منتشر شد، بیانگر آن است که این حزب نیز اقبال خوبی در این دور از انتخابات ندارد و احتمال می‌رود که چیزی حدود 12 تا 13 درصد آرا را کسب کند. حزب برگزیت نایجل فراژ نیز احتمالا 4 تا 5 درصد آرا را کسب خواهد کرد و نمی‌تواند در عرصه سیاسی انگلیس اثرگذار باشد.

با این تفاسیر رقابت اصلی بین بوریس جانسون و جرمی کوربین خواهد بود و اگر نتیجه نظرسنجی‌ها مدنظر قرار بگیرد، شانس بوریس جانسون بیشتر از کوربین است؛ اما این که آیا جانسون می‌تواند یک اکثریت قوی را در پارلمان برای تحقق برگزیت به دست بیاورد یا خیر با تردید و ابهامات زیادی مواجه است، چرا که جانسون باید 340 کرسی مجلس 650 نفره انگلیس را به دست بیاورد تا بتواند با یک اکثریت قوی، بریتانیا را در 21 ژانویه 2020 از اتحادیه اروپا خارج کند.

البته به دست آوردن این تعداد کرسی تاحدودی دشوار است و به نظر نمی‌رسد که جانسون موفق شود به راحتی برگزیت را به سرانجام برساند. درواقع اگر حزب محافظه‌کار پیروز شود به نظر می‌رسد که چالش‌های سیاسی و اقتصادی طی سال‌های آینده پیش‌روی انگلیس باقی خواهد ماند و جانسون نیز دوران نخست وزیری آسانی را پیش رو نخواهد داشت.

در این بین اگر حزب کارگر به پیروزی برسد عملا برگزیت یک روند متفاوت را طی خواهد کرد و احتمال باقی ماندن انگلیس در اتحادیه اروپا بیشتر از خروج از آن خواهد بود.