بمباران رسانه‌ها و حذف خبرنگاران از صحنه

حسن لاسجردی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی در خصوص سیاست‌های رژیم صهیونیستی علیه رسانه‌ها در غزه، اظهار داشت: «نخستین راهبرد رژیم صهیونیستی از آغاز جنگ، حمله مستقیم به مراکز خبری بوده است.» این تحلیلگر ارشد مسائل غرب آسیا می‌گوید: «رژیم اسرائیل با موشک‌باران دفاتر رسانه‌های بین‌المللی و محلی تلاش کرده است تا از همان روزهای نخست بحران، خبرنگاران را از رسالت حرفه‌ای خود منصرف کند. به شهادت رساندن خبرنگاران، تخریب دفاتر خبری و حتی هدف قرار دادن مکان‌هایی که خبرنگاران برای تهیه گزارش‌های میدانی به آنجا مراجعه می‌کنند، بخشی از این سیاست است.»

این فعال حوزه رسانه توضیح می‌دهد که «بیمارستان‌ها، اردوگاه‌ها و پناهگاه‌هایی که محل تجمع مردم و خبرنگاران بوده‌اند، به طور عمدی در فهرست اهداف رژیم صهیونیستی قرار گرفته‌اند و هدف اصلی این اقدامات جلوگیری از رساندن صدای مردم غزه به افکار عمومی جهان است.» این کارشناس معتقد است که «رژیم اسرائیل به خوبی می‌داند در صورت انعکاس تصاویر و روایت‌های خبرنگاران، ابعاد جنایاتش آشکار خواهد شد و مشروعیتش بیش از پیش زیر سؤال می‌رود.»

حملات عمدی و پیامدهای آن برای آزادی بیان

تحلیلگر مسائل غرب آسیا معتقد است که «رژیم صهیونیستی نه تنها از ابزار نظامی برای سانسور واقعیت‌ها استفاده می‌کند، بلکه خبرنگاران و رسانه‌ها را عمداً در معرض حملات مرگبار قرار می‌دهد». به باور لاسجردی، «رژیم اسرائیل با ایجاد محدودیت‌های گسترده، عملاً هر شهروند خبرنگار، هر شبکه خبری و هر فردی را که بتواند گوشه‌ای از جنایات این رژیم را افشا کند، هدف قرار می‌دهد.»

وی با اشاره به موارد متعدد از جمله حمله به چادر خبرنگاران الجزیره که منجر به شهادت شماری از آنان شد، تصریح می‌کند «این اقدامات بخشی از سیاست کلی رژیم اسرائیل برای جلوگیری از بسیج افکار عمومی جهانی است.» فعال حوزه رسانه ادامه می دهد: «در شرایطی که هر تصویر و گزارش می‌تواند به اسناد بین‌المللی علیه تل‌آویو تبدیل شود، رژیم صهیونیستی با شدت تمام برای خاموش کردن این صداها وارد عمل می‌شود.»

به زعم این تحلیلگر، «چنین اقداماتی نه تنها آزادی بیان را در سطح منطقه‌ تهدید می‌کند، بلکه روند اطلاع‌رسانی جهانی را نیز با خطر جدی مواجه ساخته است. زیرا در صورتی که خبرنگاران نتوانند آزادانه فعالیت کنند، حق مردم جهان برای آگاهی از حقیقت جنگ‌ها و جنایات از بین خواهد رفت.»

انفعال نهادهای بین‌المللی در برابر جنایات رژیم اسرائیل

حسن لاسجردی بر این باور است که «سازمان ملل و سازمان‌های حقوق بشری توان و اراده لازم برای واکنش قاطع در برابر رژیم صهیونیستی را ندارند. دلیل نخست، فشارهای سیاسی و حمایت قدرت‌های بزرگ غربی از این رژیم است که عملاً مانع هرگونه اقدام جدی می‌شود.»

این تحلیلگر مسائل غرب آسیا خاطرنشان می‌کند که «حتی اگر پرونده‌های مربوط به جنایات جنگی رژیم اسرائیل در غزه به شورای امنیت کشانده شود، معمولاً با وتوی کشورهای غربی مواجه می‌شود و از دستور کار خارج می‌گردد. به همین دلیل، سازوکارهای موجود در نظام بین‌الملل به شکلی طراحی شده که رژیم اسرائیل از پاسخ‌گویی در قبال اقدامات خود مصون بماند.»

این تحلیلگر یادآور می‌شود که «در میدان جنگ، سرعت حوادث و فوریت رسیدگی به جنایات ایجاب می‌کند واکنش‌ها سریع و قاطع باشد؛ اما روند بوروکراتیک و طولانی سازمان‌های بین‌المللی سبب می‌شود بسیاری از این موارد یا دیر پیگیری شوند یا اصلاً به نتیجه نرسند.» او تأکید می‌کند که «سکوت این نهادها عملاً به رژیم اسرائیل چراغ سبز داده تا بدون هیچ نگرانی به سرکوب رسانه‌ها ادامه دهد.»

سیاست‌زدگی و ناکارآمدی سازوکارهای بین‌المللی

در ادامه این گفتگو، حسن لاسجردی به بررسی عمیق‌تر ریشه‌های ناتوانی نهادهای بین‌المللی در مقابله با خاموش‌سازی رسانه‌ها پرداخت. او معتقد است که «مهم‌ترین دلیل، سیاسی بودن بیش از حد این نهادهاست. به گفته او، رژیم صهیونیستی به پشتوانه حمایت قدرت‌های جهانی، به‌ویژه آمریکا و اروپا، توانسته است مانع از تصویب یا اجرای هرگونه اقدام مؤثر علیه خود شود.»

تحلیلگر مسائل غرب آسیا بر این باور است که «این موضوع صرفاً به ضعف ساختاری مربوط نمی‌شود، بلکه نوعی تبانی و هم‌پیمانی نانوشته میان رژیم اسرائیل و حامیان غربی‌اش وجود دارد تا مانع مستندسازی جنایات شوند». او تأکید می‌کند که «رسانه‌ها در این میان نقش حیاتی دارند، زیرا هر تصویر و گزارش می‌تواند به سندی معتبر در دادگاه‌های بین‌المللی تبدیل شود. به همین دلیل، رژیم اسرائیل بیشترین فشار را بر خبرنگاران وارد می‌کند.»

این کارشناس همچنین خاطرنشان می‌کند که «حتی برخی رسانه‌های حاضر در صحنه نیز تحت تأثیر ملاحظات سیاسی کشورشان، واقعیت‌ها را به‌طور کامل منتشر نمی‌کنند. به گفته او، روابط پنهان و آشکار برخی دولت‌ها با تل‌آویو سبب شده رسانه‌های وابسته به آنها از انعکاس دقیق و کامل فجایع خودداری کنند.» فعال حوزه رسانه در پایان با اشاره به فقدان یک آیین‌نامه مشخص و الزام‌آور در نظام بین‌الملل برای مقابله با حمله به خبرنگاران و مراکز خبری، می‌گوید که «این خلأ قانونی باعث شده است که در شرایط بحرانی، نهادهای حقوق بشری و سازمان‌های بین‌المللی از موضع انفعال خارج نشوند. او تأکید می‌کند که اگر سازوکارهای روشن و الزام‌آور وجود داشت، کشورها و نهادهای مسئول نمی‌توانستند به راحتی در برابر جنایات رژیم صهیونیستی علیه خبرنگاران سکوت کنند.»