بری پاول و ماگنوس نوردنمن در مقاله‌ای که اندیشکده جرمن مارشال فاند آمریکا به چاپ رساند، نوشتند: در این میان ناتو یک اتحاد منطقه ای قدرتمند است، نه یک اتحاد جهانی. در جهانی که صحنه رقابت ابرقدرت‌هاست، با تجاوز روسیه به همسایه اروپایی خود، یک بار دیگر ناتو باید دفاع جمعی را به صورت کلی و بازدارندگی را به صورت خاص، در راس برنامه های سازمان قرار دهد.

بازدارندگی در برابر روش‌های جنگی با ماهیت دوگانه

عملیات نظامی و دوگانه­ای که روسیه علیه گرجستان و اوکراین انجام داده، همراه با دیگر فعالیت‌های قهرآمیزی که علیه اعضای ناتو صورت داده است (نظیر حملات سایبری که علیه استونی انجام شد)، نشان از آن دارد که کشورهای اروپایی غیر عضو ناتو ممکن است در سال‌های آینده، قربانی خشونت های روسیه شوند.

به عبارت دیگر  در نتیجه اقدامات قهری روسیه و برخی دیگر از کشورها، نظم امنیتی اروپا که کشورهای اروپایی به همراه آمریکا بعد از جنگ سرد تلاش بسیاری برای استقرار آن کردند، به خطر خواهد افتاد و اروپا بار دیگر به صحنه ناامنی تبدیل خواهد شد. روسیه در سال‌های آینده  به اعمال خود به منظور ارزیابی دفاع جمعی و عکس العمل‌های بازدارنده ناتو ادامه خواهد داد تا از این طریق بتواند نقاط ضعف اروپا را کشف، حوزه نفوذ خود را تقویت و پایه‌های اتحاد ناتو را متزلزل کند. لذا ناتو باید برای حفظ یکپارچگی خود و بازسازی امنیت اروپا که منجر به صلح و ثبات در منطقه، شکوفایی اقتصادی و همکاری‌های گسترده منطقه ای شده بود، سیاست های بازدارندگی خود را با سلاح‌های معمولی و هسته ای، سایبری و دیگر ابزارها تقویت کند.

چالش هایی که ناتو در شرایط فعلی با آن دست و پنجه نرم می‌کند متفاوت از خطراتی هستند که بعد از جنگ سرد از جانب روسیه ایجاد شده بود. لذا ناتو نیازمند بازبینی و طراحی مجدد سیاست های بازدارنده و دفاعی خود است.

مسئله بازدارندگی برای ناتو، کاملا متفاوت از آن چیزی است که در جریان جنگ سرد با آن مواجه بود. در این میان، روشهای جنگی با ماهیت دوگانه که اخیرا مورد استفاده قرار گرفته اند، دارای ابعاد متعدد و متفاوتی هستند حال آنکه تنها پاسخی که ناتو برای این روش‌های جنگی دوگانه در نظر گرفته، قدرت نظامی است. دبیرکل ناتو بر این عقیده است که  روشهای جنگی با ماهیت دوگانه « بخش تاریک یک رویکرد جامع است».

بازدارندگی سلاح های عادی

عملا در مناطقی نظیر دریای سیاه یا بالتیک، قدرت روسیه بسیار تاثیرگذار است و موجبات وحشت اعضای ناتو را فراهم آورده است. لذا بازدارندگی عادی در مرزهای شرقی و جنوبی ناتو باید برای سال‌های آینده تقویت شوند. اقداماتی که در اجلاس سران ناتو در ویلز در قالب هزینه‌های دفاع و عکس‌العمل سریع انجام شد، رضایت‌بخش به نظر می‌رسد، اما اصلا کافی نیست.

ناتو باید به صورت دائمی نیروهایش را در کشورهای بالتیک و لهستان مستقر سازد. علاوه بر این، کشورهای آتلانتیک، باید کمک به دولت اوکراین را نیز در برنامه خود قرار دهند. اگر چه اوکراین عضو ناتو نیست، اما کمک به این کشور می تواند هزینه حضور در اوکراین را برای روسیه افزایش دهد؛ لذا قدرت بازدارندگی ناتو در اروپا را افزایش خواهد داد.

بازدارندگی هسته ای

ناتو باید نقش سلاح هسته ای را در اعاده امنیت اروپا دوباره بررسی کند. روسیه یک قدرت هسته ای بزرگ است و خطر برخورد نظامی با روسیه نباید ناچیز شمرده شود. به علاوه که روسیه قایل به دکترینی است که احتمال استفاده از سلاح های هسته ای، برای مواجهه با یک بحران یا مخاصمه را پذیرفته است. روسیه همچنین به سرعت در حال توسعه سلاح های هسته ای خود است. در نتیجه ناتو به یک سیاست هسته ای متقاعدکننده نیازمند است تا بتواند مسکو را متقاعد کند هر حمله هسته ای به اعضای ناتو پاسخ شدیدی خواهد داشت.

به علاوه ناتو باید سیاست دفاع موشکی خود را با توجه به اقدامات جدید روسیه مورد بازبینی قرار دهد. اعضای ناتو باید بر گسترش فناوری و سامانه‌های دفاع موشکی برای مقابله با روسیه، تمرکز کنند.

بازدارندگی اقتصادی

اتحادیه اروپا همچنین می تواند نقش مهمی به صورت غیرنظامی، در جلوگیری از حمله به اروپا بازی کند. اقتصاد روسیه با اقتصاد اروپا به شدت در هم تنیده است و اعمال تحریم های اروپا بر بانک ها، تجارت و بخش انرژی روسیه می تواند موجبات نگرانی پوتین را فراهم کند. به علاوه اقتصاد روسیه در اثر تحریم های فعلی و کاهش شدید قیمت سوخت وضعیت چندان مطلوبی ندارد. هر چند اعمال تحریم بر روسیه مستلزم تحمیل هزینه بر منطقه اروپا خواهد بود، اما چنانچه اروپا این هزینه را الان متقبل نشود، چه بسا در آینده متحمل هزینه های سنگین تری از بابت عدم وجود امنیت در اروپا خواهد شد.

همکاری اتحادیه-ناتو

به منظور ارتقای سطح دفاع و بازدارندگی با ماهیت دوگانه، همکاری و هماهنگی موثرتری میان ناتو و اتحادیه اروپا لازم است. عمده چالش هایی که موجد تهدیدهای دوجانبه برای اروپا شده اند، ماهیتا مربوط به حقوق داخلی هستند و می توانند از طریق اجرای قانون و اصلاحات سازمانی حل و فصل شوند. بیشتر موارد فوق مسائل داخلی، اما نیازمند حل و فصل در یک  مجرای راهبردی هستند تا با تلاش‌های ناتو که بیشتر بعد بازدارندگی نظامی دارند، هماهنگ شود.

به علاوه تصمیمات پیرامون سیاست انرژی اروپا و چکونگی کاهش وابستگی اروپا به منابع سوخت روسیه اگر چه توسط اتحادیه اروپا اتخاذ می شود، اما اثر مستقیم بر امنیت کشورهای منطقه آتلانتیک هم دارد. در حالی که ناتو به طور جدی در زمینه عناصر دفاعی سایبری تلاش می کند، امنیت سایبری به شدت اتحادیه اروپا و حاکمیت های ملی اروپایی را نیز نگران کرده است. لذا گسترش همکاری اتحاریه و ناتو در ابعاد مختلف یک ضرورت انکارناپذیر است.