اندیشکده بروگل، مستقر در بروکسل که در حوزه تخصصی اقتصاد فعالیت می کند، در مطلبی به قلم آلسیو ترزی، آورده است: نمودار زیر میانگین کیفیت علمی دانشمندانی را نشان می دهد که بین سال های 1996-2011 (برای اولین بار) از یک کشورخارج یا به یک کشور وارد شده اند. اندازه دایره ها گردش کلی (ورود به علاوه خروج ) را نشان می دهد. کشورهای به رنگ قرمز، فرستنده صرف به بازار بین المللی دانشمندان و کشورهای آبی رنگ، پذیرندگان صرف هستند.

یک کشور اگر بخواهد در حالت ایده آل قرار گیرد، باید روی خط 45 درجه یا پایین تر از آن باشد؛ این خط نشان می دهد که کیفیت علمی تازه واردها به اندازه کیفیت آنهایی است که کشور را ترک کرده اند یا اینکه به نسبت آنها کیفیتی بالاتر دارند. دایره ای بزرگ تر نشاندهنده میزان گردش قابل توجه دانشمندان است و بهره برداری کامل از هم افزایی حاصل از همکاری بین المللی را نشان می دهد.

در نهایت کشورها باید قرار گرفتن در ربع بالا در سمت راست را هدف خود قرار دهند که نشاندهنده کیفیت بالای هر دو دسته از دانشمندانی است که از یک کشور خارج می شوند یا به آن وارد می شوند.

در طول دوره مورد بررسی اسپانیا و انگلیس ظاهرا بهترین مکان برای جذب دانشمندانی با کیفیت علمی بالا بوده اند. فرانسه و آلمان حتی از نظر کیفیت هم با شکست روبرو بوده اند، اگرچه خاطر نشان می شود که آنها مانند انگلیس با خروج قابل توجه دانشمندان روبرو بوده اند.

در کل در نمونه ای که اینجا ارایه شده است، در حالی که آمریکا از نظر ورود دانشمندان با کیفیت علمی بالا در راس قرار دارد، ایتالیا از این نظر بسیار ضعیف است. این کشور نه تنها فرستنده دانشمندان است، بلکه دانشمندان بسیار با کیفیتی را در ازای آنهایی که کیفیت پایین تری دارند، مبادله کرده است. پس آیا اکنون زمان اصلاح نظام دانشگاهی نیست؟