آنچه در ادامه آمده است، خلاصه‌ای از مهمترین موضوعات مطرح شده در این میزگرد است:

استیون کوک: تجربه گذشته نشان می‌دهد که حماس برای آزادی نظامیان اسرائیلی، خواهان آزادی تعداد بسیار زیادی از زندانیانی است که اسرائیل در اختیار دارد. بنابراین بهای آن برای اسرائیلی‌ها بسیار سنگین خواهد بود.
درباره آینده غزه هم به‌نظر می‌رسد که وزیر امور خارجه آمریکا همچنان باور دارد که می‌تواند سیاستی را دنبال کند که به بازتوانی حکومت خودگران فلسطین و سرانجام گسترش حاکمیت آن به نوار غزه بیانجامد. هرچند که من نسبت به تحقق آن  تردید دارم. چراکه حکومت خودگردان، ناکارآمد و فاقد مشروعیت است. بنابراین، نتیجه این تلاش‌ها، احتمالا اشغال بخش‌هایی از نوار غزه توسط اسرائیل برای یک دوره زمانی نامشخص است تا یک رژیم امنیتی در نوار غزه مستقر شود.

دنیس راس: نمی‌توان حماس را به‌طور کامل حذف کرد. چراکه حماس در خارج از غزه نیز وجود دارد. اما انهدام توانمندی نظامی حماس، نابودی پایگاه صنعت نظامی آن و انسجام سازمانی‌اش، کاری است که از دست اسرائیلی‌ها بر می‌آید، البته نه با هزینه پایین. همچنین واقعیت این است که اسرائیلی‌ها دیگر شرایطی را نخواهند پذیرفت که در آن حماس به تهدید آنها قادر باشد. البته این به معنی خلع سلاح ناگهانی تک تک افراد حماس نیست، بلکه به این معناست که اسرائیل حماس را به‌عنوان یک نیروی نظامی، منهدم کند و این کاری است که احتمالا می‌تواند انجام دهد. البته این هدف بدون رفتن به جنوب غزه، حاصل نخواهد شد. البته اسرائیل نمی‌خواهد غزه را اشغال کند. آنها سال 2005 غزه را ترک کردند نه برای اینکه دوباره بازگردند. به نظرم توانمندکردن حکومت خودگردان، غیرممکن نیست، هرچند که اکنون دشوارتر شده است و به‌سرعت هم شدنی نیست. پس به‌نوعی دولت داخلی در غزه نیاز هست که باید تحت یک چتر بین‌المللی باشد.

امانی جمال: 52 درصد فلسطینی‌های غزه بر این باورند که حکومت خودگردان، باری بر دوش مردم فلسطین است و بهتر است که منحل شود. این تاکیدی است بر بحران جدی عدم مشروعیت حکومت خودگردان هم در کرانه باختری و هم در غزه. فراموش نکنیم که حکومت خودگردان، محصول توافق‌های اسلو بود. بنابراین هم فساد صددرصدی حکومت خودگردان و هم ناتوانی اش در تحقق وعده های اسلو برای تشکیل یک دولت فلسطینی، از این حکومت مشروعیت‌زدایی کرده است. با این حال، هنوز هم یک سوم فلسطینی‌ها از سازمان فتح حمایت می کنند. بنابراین هنوز زمینه ای برای کار وجود دارد که بشود با فتح یا عناصری از آن که مهارت های تکنوکرات دارند، کار کرد.

در کرانه غربی و غزه، فلسطینی‌ها بیشتر به آرمان خود یعنی کشور مستقل فلسطینی پایبند هستند. فلسطینی‌ها نمی‌خواهند زیر اشغال اسرائیل زندگی کنند و نمی‌خواهند که این جنگ در غزه به یک اشغال تازه اسرائیلی ختم شود. می‌خواهند که اشغال اسرائیلی با یک دولت فلسطینی در غزه و کرانه باختری خاتمه یابد.

دنیس راس: فکر می‌کنم که اشغال اسرائیلی در انتها، به سود اسرائیل نیست. زمانی که این جنگ تمام شود، نوعی بازاندیشی سیاسی در اسرائیل شکل خواهد گرفت. وقتی بیش از سه چهارم جمعیت اسرائیل، دولت کنونی‌شان و نخست وزیر آن را مسئول این وضعیت می‌دانند، یک بازاندیشی سیاسی را شاهد خواهیم بود. همچنین تحول دیگری هم رخ خواهد داد. ما برای نخستین بار عملا بحث و گفتمانی در اسرائیل را شاهد خواهیم بود درباره اینکه که رابطه با فلسطینی‌ها چگونه باید باشد؟ من می‌توانم دو رویکرد را تصور کنم: یک رویکرد این است که: “ببینید ما دیدیم که با حماس که یک نیمچه دولت بود، چه وضعی پیش آمد و دیدید که چه تهدیدی را متوجه ما می‌کند. بنابراین نمی‌توانیم با آن کنار بیاییم.” همچنین یک مکتب دیگر را هم می‌بینم که حرف اساسی‌اش این است که: “می‌دانید؟ فرض کنید که ما همین الآن، حماس را شکست دادیم. اگر به اشغال فلسطینی‌ها ادامه دهیم و فکر کنیم که آنها به همین سادگی خاموش می‌شوند، دچار خواب و خیال شده‌ایم. ما اوضاع را رادیکالیزه (افراطی تر) می‌کنیم و دنباله‌های حماس خواهند آمد. درنهایت، اسرائیلی‌ها به نتیجه‌ای که از بحث و گفتمان ملی خودشان حاصل شود، بیشتر پایبند خواهند ماند.

من فکر می‌کنم آن اردوگاهی غالب می شود که می‌گوید ما نمی‌توانیم فلسطینی ها را زیر اشغال نگه داریم و گمان کنیم که آنها به آسانی زیر بار خواهند رفت. زمانی که یابوتینسکی، درباره دیوار آهنین مطلب می‌نوشت، استدلال می‌کرد که هیچ دلیلی وجود ندارد که باور کنیم عرب‌هایی که در آنجا زندگی می‌کنند، کمتر از ما به سرزمین خودشان دلبستگی داشته باشند. این بسیار بد است که برخی افراد راستگرای اسرائیلی، ظاهرا این نکته را نمی‌فهمند. دست آخر، این آمریکاست که باید این ماجرا را حل و فصل کند نه تنها به این دلیل که تنها دولتی است که اسرائیل به آن اعتماد دارد بلکه تنها دولتی است که بر اسرائیلی ها نفوذ و تاثیر دارد.

استیون کوک: من فکر می کنم که باید نوعی بازاندیشی در اردوگاه فلسطینی ها هم شکل بگیرد. در عین حال، باید ببینیم که عملا چه کاری می‌توانیم انجام دهیم که به فلسطینی‌ها کمک کند. یکی از راه ها این است که به فلسطینی‌ها گوش دهیم و از آنها راه حل بخواهیم به جای آنکه دنبال دیکته کردن به آنها باشیم.

راس: اسرائیلی‌ها باید درک کنند، باید به این بحث و گفتمان وارد شوند، اما خود آنها به این واقعیت خواهند رسید که اگر گمان می‌کنید می‌توانید برای همیشه فلسطینی‌ها را کنترل کنید و قرار است که اوضاع بر همین منوال بماند و آنها خاموش خواهند ماند، این یک خواب و خیال است. من فکر می کنم اسرائیلی‌ها به این واقعیت خواهند رسید.

استیون کوک: من فکر می‌کنم که در کرانه باختری، یک ذخیره حمایتی از حماس وجود دارد و دلیل اصلی آن هم به نظر من سخن گفتن از مقاومت است در برابر رویکرد حکومت خودگردان که ساکت نشست تا شهرک‌های یهودی نشین به صورت انفجاری گسترش یابد. اما یک واقعیت هم درباره وجهه بین المللی اسرائیل وجود دارد: اسرائیلی‌ها زمان زیادی ندارند و بی‌گمان نمی‌توانند در فاز بعدی، هر تعداد از مردم فلسطین را که می‌خواهند بکشند و انتظار داشته باشند که هیچ اتفاق مهمی هم روی نخواهد داد.