یولیا پوپیک در یادداشتی که وب‌سایت شورای آتلانتیک آن را منتشر کرد، نوشت: پیشنهاد برای پیوستن روسیه به دیدار سران گروه 7 در سپتامبر 2020 به همراه هند، کره جنوبی و استرالیا آخرین تلاش برای خروج کرملین از انزوای گروه 7 محسوب می‌شود. تعلیق مسکو از گروه کشورهای صنعتی، جی 8 سابق، به مارس 2014 برمی‌گردد که پس از حمله روسیه به اوکراین و الحاق جزیره کریمه اتفاق افتاد.

از سال 2014، ترامپ جزو موافقان پرسروصدای بازگشت روسیه بوده است. وی قبل از تکرار این درخواست‌ها در تابستان 2019، ابتدا در دیدار 2018 سران گروه 7 در کانادا به طرفداری از تجدید عضویت مسکو در این باشگاه انحصاری صحبت کرد. امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، نیز اظهار کرد که باز پیوستن روسیه به ساختار گروه 7 درست خواهد بود.

بااین‌وجود، دیگر اعضای این گروه موافقت نمی‌کنند. پس از اظهارت اخیر رئیس‌جمهور ترامپ، جاستین ترودو، نخست‌وزیر کانادا و بوریس جانسون، نخست زیر انگلیس، هر دو بر مخالفت خود با بازگشت روسیه تأکید کرده‌اند.

استقبال از بازگشت روسیه به گروه 7 بیش از همه برای اوکراین هشداردهنده است. از زمان تعلیق روسیه از گروه 7 در مارس 2014، تهاجم کرملین علیه اوکراین حتی افزایش‌یافته است. کرملین همچنان کریمه را در اشغال خود دارد و طی شش سال گذشته جای پای خود در این شبه‌جزیره را به‌طور چشمگیری تحکیم بخشیده است. مسکو برای تغییر تعادل جمعیت کریمه و تضعیف هر نوع اقدام آتی برای حل‌وفصل این بحران از طریق همه‌پرسی، ده‌ها هزار شهروند اوکراین را مجبور به فرار به سرزمین اصلی اوکراین کرده و تعداد زیادی از روس‌ها را به اسکان در کریمه ترغیب کرده است.

از سوی دیگر، مسکو هنوز به جنگ مخفیانه و اعلام‌نشده در شرق اوکراین ادامه می‌دهد که در حقیقت یکی از بدترین اسرار دنیاست. از سال 2014، روسیه حضور نظامی خود در شرق اوکراین را به‌واسطه سلاح روسی و فرماندهی افسران روس بر ترکیبی از نیروهای متعارف روسیه، مزدوران غیردولتی و همراهان محلی تحت لوای «جدایی‌طلبان»، حفظ کرده است.

آمریکا، کانادا، اتحادیه اروپا و تعدادی از کشورهای دیگر، مجموعه‌ای از تحریم‌ها را علیه روسیه و مداخله نظامی جاری این کشور در اوکراین اعمال کردند. منتقدان مدعی بودند که این اقدامات موجود نمی‌تواند وخامت اقدامات مسکو را بازتاب دهد. بااین‌حال، طرفداران موضع سرسختانه در قبال تهاجم روسیه، با مخالفت کسانی مواجه هستند که تحریم‌ها را بی‌اثر قلمداد کرده و به گفتگوی بیشتر با کرملین معتقد هستند. ترامپ و مکرون دو حامی مهم شکستن یخ روابط با مسکو هستند اما بسیاری دیگر از کشورهای جهان غرب نیز به آن‌ها پیوسته‌اند.

طی سال گذشته، تلاش‌ها برای پایان دادن به انزوای بین‌المللی روسیه سرعت گرفته است به‌طوری‌که روسیه تابستان 2019 بار دیگر در شورای پارلمانی کمسیون اروپا پذیرفته شد درحالی‌که مسکو از حل نگرانی‌ها در مورد تهاجم روسیه به اوکراین (دلیل اصلی این تعلیق) سر باز زده بود.

در این زمینه، بازگشت روسیه به گروه 7 پیامدهای بسیاری خواهد داشت. اخراج روسیه از جی 8 در مارس 2014 اقدامی عمدتاً نمادین بود که هزینه‌ای فوری بر کرملین تحمیل نکرد، اما این پیام را فرستاد که روسیه با حمله به اوکراین دیگر در میز صدارت امور بین‌المللی مورد استقبال واقع نخواهد شد و باید در انتظار انزوای بیشتر هم باشد. تابه‌حال روسیه این پیام را نادیده گرفته است.

در سال‌های پس از تعلیق روسیه، کرملین تمایلی به پایان تهاجم علیه اوکراین نشان نداده است. بلکه، ناتوانی در توقف روسیه در اوکراین باعث شده است که کرملین به کمپین خصومت‌های مختلف علیه کل جهان غرب بپردازد. این تهاجم جدید بین‌المللی به مسکو امکان می‌دهد تا کشورهای مهم و شالوده‌های نهادی نظم جهانی پس از 1991 را هدف قرار دهد و درعین‌حال از آستانه اقدام جنگی متعارف عبور نکند.

استقبال از بازگشت روسیه به گروه 7 به‌طور ضمنی به معنای چشم‌پوشی از اقدامات خصمانه مسکو است و به دیگر کشورها القا خواهد کرد که هنجارها و قوانین بین‌المللی پذیرفته شده قبلی دیگر کاربرد ندارد. درزمانی که مهم‌ترین دموکراسی‌های جهان به دنبال گفتگوی مؤثر با چین هستند که به‌طور فزاینده در جهت اقتدارگرایی پیش می‌رود، استقبال از بازگشت روسیه به گروه 7 دور از ذهن نیست.