رایان تالی، عضو ارشد موسسه آمریکایی هادسون در یادداشتی که در وب سایت این موسسه منتشر شد، نوشت: دولت ترامپ در حالی روی کار آمد که وارث دنیایی بود که در آن روسیه به مدت یک دهه در توسعه موشک‌های زمین‌پایه با برد 500 تا 5500 کیلومتر پیشتاز بود. جامعه اطلاعاتی آمریکا، به طور خاص، ارزیابی کرد که «روسیه احتمالا در اواسط دهه 2000 توسعه مخفیانه یک موشک کروز زمین پایه میان برد به نام  9M729 را آغاز کرد.»

آمریکا در سال 2017 همچنان به معاهده منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد پایبند بود و از نظر قانونی نمی‌توانست موشک‌های زمین‌پایه میان‌برد را «در اختیار بگیرد، و تولید یا آزمایش کند». با توجه به چشم انداز وقوع یک درگیری در اروپا پس از حمله اولیه روسیه به اوکراین در سال 2014، این یک نقطه ضعف قابل توجه برای نیروهای آمریکایی و ناتو بود. علاوه بر این، چین هرگز در بند چنین تعهدی قرار نگرفت؛ بنابراین از مزیت نظامی قابل توجهی در ایندوپاسیفیک برخوردار شد و هزاران موشک از این دست را در اختیار گرفت.

ترامپ در پاسخ، سیاستی را در پیش گرفت تا روسیه به خاطر نقض این معاهده مسئول دانسته شود و اگر مجبور کردن آنها به اجرای مجدد معاهده ممکن نشد، ارتش آمریکا از بند رها شود. در دوم اوت 2019، با حمایت کامل متحدان آمریکا در ناتو، روند خروج واشنگتن از معاهده معاهده منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد تکمیل شد. رقابتی برای از بین بردن برتری نظامی انباشته شده توسط روسیه و چین شکل گرفت. ارتش آمریکا چند هفته پس از خروج از معاهده، یک موشک میان برد را در سواحل کالیفرنیا آزمایش کرد. دومین آزمایش مشابه در دسامبر 2019 در پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ انجام شد. اکنون دیگر بازگشتی وجود نخواهد داشت.

در حالی که انجام دو آزمایش موشک‌های فرانکن توسط دفتر توانمندی‌های راهبردی اقدامی چشمگیر بود، اما به هیچ وجه یک قابلیت میدانی و در عین حال یک برنامه رسمی محسوب نمی‌شود. با توجه به پایبندی آمریکا به تعهدات خود بر اساس معاهده، به معنای واقعی کلمه ما در تابستان 2019 کار را از مرحله صفر آغاز کردیم.

پنج سال بعد، در 11 آوریل 2024، یک هواپیمای C-17 Globemaster III  که حامل سامانه موشکی «توانمندی میان‌برد»(MRC)  بود، در شمال لوزون، فیلیپین، به زمین نشست. سامانه MRC یک سامانه زمین‌پرتاب مستقر بر روی زمین است که می‌تواند موشک (SM-6) و موشک تاماهاوک (TLAM) را پرتاب کند.

این سیستم‌ها و ترکیب‌ها قابلیت‌هایی منحصر به فرد و مهلک را در اختیار جنگنده‌های آمریکایی قرار می‌دهند. به عنوان مثال SM-6  تجهیزاتی همه کاره است که می‌تواند نقش‌ دفاع ضد هوایی و موشکی بالستیک را اجرا کند. همچنین می‌تواند برای حمله به کشتی‌ها یا اهداف زمینی استفاده شود. موشک TLAM نیز توانایی حمله به مجموعه مشابهی از اهداف را برای جنگنده فراهم می‌کند. این مهمات به صورت ترکیبی تقریباً هر هدف سطحی بین 300 تا 3000 کیلومتر را در معرض خطر قرار می‌دهند. اگر INF هنوز فعال بود، استفاده از این قابلیت‌ها ممکن نبود.

چین حواسش به این موقعیت بوده است. در ژوئن 2024، چند ماه پس از حضور MRC در فیلیپین، دونگ جون، وزیر دفاع چین، در حاشیه «گفتگوی امنیتی شانگری-لا» به لوید آستین، وزیر دفاع آمریکا گفت که «استقرار موشک‌های میان‌برد آمریکا در فیلیپین… تهدیدی قابل توجه برای معماری امنیتی در منطقه ایجاد می‌کند… چین اعتراض قاطع خود را اعلام می‌کند.»

با توجه به این که چین چند دهه از تهدید زمینی آمریکا به دور بوده است، به نظر می‌رسد از این وضعیت ناراحت باشد. اگر چین از این استقرار ناراحت است، باید منتظر ماند تا تعداد موشک‌های ضربه دقیق (PrSM) و سلاح مافوق صوت دوربرد (LRHW)  بیشتر شود. هر دو سلاح نسبت به MRC از قابلیت حمله دورتر و توانایی بیشتری برای نفوذ به دفاع چین برخوردارند. موشک‌های ضربه دقیق سال گذشته وارد تولید اولیه با نرخ پایین (LRIP)  شد و سلاح مافوق صوت دوربرد نیز باید در سال تقویمی جاری وارد بازار شود. با توجه به غافلگیری حضور  MRC در فیلیپین، عاقلانه است که چین تصور کند تعدادی بیشتر از آنچه به طور عمومی گزارش شده است، در این جزیره مستقر باشد. همچنین ممکن است تصور کند که در حال حاضر PrSM  نیز در صحنه موجود است.

علاوه بر این، شایعاتی وجود دارد مبنی بر اینکه ممکن است کنگره به دنبال تسریع توسعه موشک دوربرد PrSM Inc. 4  و افزایش ظرفیت تولید موشک‌های PrSM Increments به 500 موشک در سال باشد. طرح اخیرا منتشر شده سناتور راجر ویکر بیش از 200 میلیون دلار برای این منظور و حتی بیشتر برای توسعه تامین کننده Tomahawk و SM-6 سرمایه گذاری خواهد کرد.

شی جینپینگ در دنیایی زندگی می‌کند که قابلیت‌های بیشتری در حال ظهور در اطرافش است، زیرا ولادیمیر پوتین تصمیم به تقلب در یک معاهده گرفت و دونالد ترامپ او را مسئول دانست. قابلیت‌های نظامی اکنون به دلیل تصمیمی وجود دارند که پنج سال پیش گرفته شد و برای بازدارندگی در دریای چین جنوبی و تنگه تایوان حیاتی هستند. آیا تعداد انگشت شماری از این سامانه‌ها در ایندوپاسیفیک، باعث بازدارندگی در برابر شی هستند؟ احتمالاً نه. آیا هزاران موشک از این قبیل می‌توانند در برابر او بازدارندگی ایجاد کنند؟ممکن است.

اکنون زمان آن رسیده است که سریعتر اقدام شود و تولید آنها تسریع شود.