شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
حمید خوشآیند – کارشناس مسائل منطقه
تاکنون 151 کشور از 193 عضو سازمان ملل متحد، کشور فلسطین را به رسمیت شناختهاند. در نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز تعداد دیگری از کشورها وارد این کارزار شدند. علاوه بر این، تعداد زیادی از کشورهای اتحادیه اروپا که جزو شرکای بینالمللی رژیمصهیونیستی هستند، ازجمله در میان اعضای گروه 20 که متشکل از اقتصادهای بزرگ جهان هستند، نیز کشور فلسطین را به رسمیت شناختهاند.
با پیوستن انگلیس و فرانسه به صف کشورهای حامی تشکیل کشور مستقل فلسطینی، اکنون موازنه در شورای امنیت کاملاً علیه رژیمصهیونیستی است و چهار عضو از پنج عضو دائم شورای امنیت، کشور فلسطین را به رسمیت شناختهاند.
در واکنش به اقدام کشورهای مختلف جهان در به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین، رژیمصهیونیستی با حمایت آمریکا که هر دو از این اقدام بهشدت خشمگین هستند، مدعی است که در حال آمادهسازی گزینههای متعددی برای پاسخ میباشد. این گزینهها میتواند شامل اقداماتی همچون تعطیلی کنسولگری برخی کشورهای اروپایی و … باشد.
فرض مسلم این است که اقدامات و واکنشهای احتمالی رژیمصهیونیستی و آمریکا نه تنها نمیتواند روند به رسمیت شناختن فلسطین را متوقف کند، بلکه بیش از پیش باعث تقویت روند شناسایی رسمی فلسطین توسط کشورهای دیگر در جهان میشود.
در مورد موج اخیر به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین دو دیدگاه وجود دارد. برخی آن را اقدامی نمادین و با هدف اعمال فشار بر رژیمصهیونیستی جهت توقف جنگ در غزه معرفی میکنند و برخی دیگر آن را یک اقدام واقعی میدانند که میتواند با یک تغییر پارادایم حقوقی – سیاسی عمیق، مشروعیت وجودی رژیم اسرائیل را به چالش کشیده و هزینههای راهبردی آن را تا حد بیسابقهای افزایش دهد.
دیدگاه اول به درستی اشاره میکند که این اقدامات که عمدتاً نمادین هستند و به خودی خود نمیتوانند منجر به ایجاد یک کشور فلسطینی مستقل با کنترل کامل بر سرزمینهایش شود؛ به عبارت دیگر وحشیگری رژیمصهیونیستی و حمایت آمریکا و اقدامات مزورانه کشورهای غربی و برخی کشورهای منطقه و همچنین پیچیدگیهای میدانی، اجازه تحقق آن را نمیدهد.
با این حال، هرگز نمیتوان آثار و پیامدهای راهبردی و بلندمدت این اقدامات در تغییر بازی و قواعد درگیری طولانیمدت فلسطین و رژیمصهیونیستی را به صرف نمادین بودن نادیده گرفت.
اقدامی که از چندی پیش با ورود کشورهای مختلف جهان به رسمیت شناختن فلسطین آغاز شده است، بیشک مشروعیت آرمان فلسطین را به عنوان یک نهضت ملی و قانونی برای کسب حق تعیین سرنوشت، تقویت میکند. ضمن اینکه به تدریج روایت درگیری را از یک مناقشه امنیتی از سوی یک بازیگر به اصطلاح قدرتمند که خود را به حق میپندارد، به یک مناقشه ملی بین یک موجودیت اشغالگر با ملتی تحت اشغال تغییر میدهد، که این تغییر روایت، پایههای حقوقی و اخلاقی موضع فلسطین را مستحکمتر میکند.
به عبارتی، روایت تاریخی رژیمصهیونیستی که فلسطین را سرزمین بدون صاحب و خود را قربانی میدانست، به شدت تضعیف میشود. اکنون رژیمصهیونیستی در نگاه جامعه بینالملل نه یک قربانی، که یک قدرت اشغالگر تلقی میشود که در عرصه بینالمللی بیشتر منزوی میگردد.
این انزوا میتواند منجر به محکومیتهای مکرر در نهادهای بینالمللی مانند سازمان ملل متحد، محدودیتهای دیپلماتیک و تحت فشار قرار گرفتن متحدان کلیدی رژیم جنایتکار (مانند آمریکا) برای توجیه مواضعشان شود. در درازمدت، این امر میتواند بر روابط اقتصادی و امنیتی رژیمصهیونیستی نیز تأثیر منفی بگذارد.
این اقدام، موقعیت فلسطین و اقدامات مقاومتی و سیاسی آن را تقویت میکند که این موضوع، متعاقباً باعث تقویت یکپارچگی و انسجام در بین فلسطینیها شده و جایگاه آنان را در هرگونه مذاکرات احتمالی بالاتر میبرد. به طوری که فلسطین دیگر نه به عنوان یک طرف ضعیف در مقابل رژیمصهیونیستی، بلکه بازیگری با پشتوانه فزاینده بینالمللی است.
اختلال در روند عادیسازی، پیامد بعدی به رسمیت شناختن فلسطین توسط کشورهای جهان است. به این معنا که اقدامات اخیر پیرامون به رسمیت شناختن فلسطین بویژه در مجمع عمومی سازمان ملل، عادیسازی روابط رژیمصهیونیستی با کشورهای منطقه را متوقف یا حتی معکوس خواهد کرد. در جهان عرب، عادیسازی رابطه با رژیمصهیونیستی در حالی که بسیاری از کشورهای اروپایی و جهان، چه به شکل نمادین یا واقعی آن را به عنوان یک رژیم اشغالگر میشناسد، از نظر سیاسی بسیار پرهزینه خواهد بود.
به رسمیت شناختن فلسطین، یک تغییر بازی مهم است. این اقدام، رژیمصهیونیستی را در یک بحران وجودی قرار داده و موازنه قوا در مناقشه را برای اولین بار به نفع فلسطین تغییر میدهد. راهبرد گذشته رژیمصهیونیستی برای مدیریت اشغالگری از طریق برتری نظامی و حمایت بیقید و شرط آمریکا، دیگر کارآمد نیست.
رژیمصهیونیستی اکنون با یک انتخاب راهبردی مواجه است: ادامه وضعیت موجود که به معنای پذیرش انزوا، رکود اقتصادی و تبدیل شدن به یک رژیم بیشازپیش منفور در عرصه بینالملل است، یا پذیرش حاکمیت فلسطین بر اراضیای که اشغال کرده است.
این روند، پایان کار نیست، بلکه آغاز فصل جدید و پرهزینهای برای رژیم صهیونیستی است.
0 Comments