دکتر سید نصرالله ابراهیمی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی در خصوص وضعیت حضور آمریکا و دیگر اشغالگران در سوریه، ضمن تشریح دلایل و بهانه‌های این حضور خاطرنشان کرد: دولت آمریکا ادعا مى‌كند كه حضور نيروهایش در كشور سوريه مبتنى بر اصل مداخله بشردوستانه، اصول حقوق بشری و بر اساس اصل مسئوليت حمايت استوار است. متأسفانه دولت آمریکا با اعمال استانداردهای دوگانه در گذشته نیز با سوءاستفاده از اصول حقوق بشری و اصل مداخله بشردوستانه در کشورهای دیگر منطقه نظیر افغانستان و عراق مداخله کرد.

وی افزود: دولت آمریکا و دیگر اشغالگران به استناد سیاست اعلامی جنگ علیه تروریسم ادعا مى‌كنند كه حضور نیروهایشان در خاک سوریه برای مبارزه با تروريسم جهانى است كه تمام كشورهای منطقه ممکن است بر اساس این سیاست تحت‌الشعاع قرار گیرند.

رئیس هیئت‌مدیره وکلای مرکز قوه قضاییه استان تهران ادامه داد: دولت آمریکا مدعی است که برای حضور خود در سوریه از قومیت‌های محلى – كردهاى سوريه- اجازه گرفته و از این لحاظ حضورش در خاک سوریه، حضوری قانونی و مشروع است. دولت آمریکا ادعا کرده ازآن‌جهت که مشروعیت دولت سوریه را به رسمیت نمی‌شناسد، خود را ملزم به اخذ مجوز قانونی برای حضور در کشور سوریه نمی‌داند، مساله ای که قابل پذیرش نیست.

نقض اصول مسلم حقوق بین‌الملل

ابراهیمی توضیح داد: به لحاظ حقوق بین‌الملل، بدون شک باید اعلام کرد که وضعيت حضور آمریکا و ترکیه در سوريه اشغالگری محسوب مى‌شود، چراکه اين حضور مبتنی بر يك معاهده دوجانبه بين دو كشور و یا بر اساس خواست دولت سوریه انجام نپذیرفته و از طرفی نیز برای مداخله در این کشور مجوز قانونی شورای امنیت سازمان ملل نیز اخذ نشده است.

این کارشناس مسائل حقوق بین‌الملل با اشاره به غیرقانونی خواندن حضور نيروهاى آمریکايى و ترک در سوریه توسط دولت بشار اسد و تأکید مکرر بر آن، این حضور را فاقد مشروعيت سياسى و حقوقى عنوان کرد و گفت: حضور نیروهای آمریکا و ترکیه در خاک سوریه، نقض اصول مسلم حقوق بين‌الملل عمومى تصریح‌شده در منشور سازمان ملل متحد از قبیل اصل عدم‌مداخله در كشورهاى ديگر و اصل احترام به حاكميت كشورها، اصل برابرى و تساوی حاكميت‌ها و مخالف عرف‌های به رسمیت شناخته‌شده و الزام‌آور بین‌المللی است.

وی اضافه کرد: دمشق بارها اعلام کرده که مداخله آمریکا و ترکیه در سوریه ناقض منشور سازمان ملل متحد و قطعنامه‌هاى متعدد اين سازمان است که بر اصل عدم‌مداخله در كشورهاى ديگر و بر اصل حاكميت كشورها تأکید مى‌كند. در این خصوص می‌توان به‌عنوان‌مثال به قطعنامه شماره ٢١٣١ مجمع عمومى، قطعنامه ٢٦٢٥ و قطعنامه ١٠٣/ ٣٦ سال ١٩٨١ اشاره کرد.

نقض آراى ديوان بين‌المللى دادگسترى

ابراهیمی گفت: همچنین دولت سوريه بارها رسماً اعلام کرده که حضور آمریکا در سوریه ناقض آراى متعدد ديوان بين‌المللى دادگسترى است. در این خصوص می‌توان به‌عنوان نمونه به پرونده نيكاراگوئه عليه آمریکا در سال ١٩٨٦ اشاره کرد که در این پرونده آمریکا به دلیل مداخله در امور داخلی نیکاراگوئه و مسلح کردن شورشيان اين كشور محكوم شد.

این استاد دانشگاه تهران تصریح کرد: به نظر می‌رسد برخلاف ادعای ظاهری، حضور آمریکا و دیگر اشغالگران در سوریه براى كنترل منطقه نفت‌خيز آن و تامین منافع خاص خودشان است.

در ادامه، ابراهیمی درباره راهکارهای بین‌المللی برای بیرون کردن اشغالگران از سوریه و کمک کشورهای عضو جبهه مقاومت به حقوقدانان این کشور گفت: عملا مجوزی برای حضور آنان در سوريه وجود ندارد و  این حضور از مشروعیت قانونی و حقوقی برخوردار نیست.

وی توضیح داد: با توجه به تصمیم آمریکا مبنی بر حضور مستشاری در عراق و خروج نیروهای نظامی از این کشور تا آخر سال جاری میلادی و همچنین خروج این کشور از افغانستان، به نظر نمی‌رسد دولت آمریکا بتواند در سوریه نیز ماندگار باشد. به‌ویژه آنکه حضور قوی جبهه مقاومت در لبنان، سوریه و عراق مانع حضور طولانی‌مدت نیروهای اشغالگر در منطقه و به‌ویژه سوریه خواهد شد.

دستان بسته حقوق بین‌الملل

این تحلیلگر مسائل حقوق بین‌الملل اضافه کرد: از یک‌طرف به دلیل ضعف ساختاری گسترده در حقوق بین‌الملل به‌ویژه در سازمان ملل متحد و شورای امنیت، متأسفانه باید اذعان کرد که از لحاظ حقوقى نمى‌توان در ديوان بین‌المللی دادگسترى علیه اشغالگران دعواى حقوقی اقامه كرد و درعین‌حال منتظر نتیجه مثبت و موفق بود؛ از طرف دیگر نیز سوريه صلاحیت اجباری ديوان بين‌المللى دادگسترى را نپذیرفته است تا بتواند حتی با ریسمان ضعیف دیوان به اقامه دعوی علیه مداخله اشغالگران در سوریه مبادرت ورزد.

ابراهیمی همچنین گفت: در شكايت سوريه عليه دولت آمریکا در شوراى امنيت سازمان ملل نیز به نظر می‌رسد فايده‌ای برای سوریه مترتب نمی‌شود، زیرا با توجه به امكان حق استفاده از وتو توسط دولت آمریکا، هرگونه تصميمی که شورای امنیت برخلاف حضور این کشور در سوریه اتخاذ کند، وتو خواهد شد. اما با توجه به مسئولیت سازمان ملل متحد در برابر اشغالگری، تعامل دولت سوریه با قدرتهای مستقل و اعضای نسبتا مستقل سازمان ملل متحد و همچنین توسل به مجمع عمومی برای مقابله با اشغالگران مفید خواهد بود.