فرانک رز در یادداشتی که وب‌سایت اندیشکده بروکینگز آن را منتشر کرد؛ نوشت: در ژوئن گذشته، جان بولتون، مشاور امنیت ملی وقت آمریکا گفت: «بعید است» که دولت ترامپ به دنبال تمدید این پیمان باشد. در ماه آوریل، اریک ادلمن و روبرت جوزف، مقام‌های سابق دفاعی و کنترل تسلیحات، در مجله نشنال رویو اظهار داشتند که استارت نو نتوانسته برخی تحولات مهم نظیر استقرار پهپادهای زیرآبی دوربرد روسیه، توسعه تجهیزات هسته‌ای غیر راهبردی این کشور و افزایش توانمندی‌های راهبردی چین را حل‌وفصل کند.

بسیاری از این نگرانی‌ها، به‌ویژه دغدغه‌های مربوط به تغییر فضای امنیت بین‌المللی از زمان امضای این پیمان در سال 2010، هنوز پابرجا هستند. بااین‌حال، تمدید پیمان استارت نو به مدت پنج سال، به آمریکا امکان می‌دهد تا بازدارندگی راهبردی مؤثر و انسجام ائتلاف‌های خود و همچنین، توانایی خود برای حل این نگرانی‌ها را بهبود بخشد.

حفظ بازدارندگی هسته‌ای راهبردی مؤثر و مدرن

محکم‌ترین دلیل برای تمدید استارت نو این است که این پیمان به آمریکا امکان می‌دهد تا بازدارندگی هسته‌ای راهبردی مؤثر و مدرن خود را حفظ کند. درعین‌حال که آمریکا به‌طور حتم از ابزار تکنیکی ملی برای نظارت بر قدرت راهبردی روسیه برخوردار است، اما در نبود پیمان استارت نو، دسترسی به این اطلاعات دشوار (و یقیناً پرهزینه) خواهد بود. بدون این پیمان، گستره این ابزار تکنیکی ملی آمریکا محدودتر شده و حتی مانع از تلاش آمریکا برای نظارت بر دیگر رقبا خواهد شد.

علاوه بر این، باوجود استارت نو، احتمال بررسی نقض این پیمان وجود خواهد داشت و از تقلب روسیه جلوگیری خواهد شد. واقعیت این است که وزارت امور خارجه آمریکا هرساله پایبندی آمریکا به این پیمان را تائید کرده است. همچنین، استارت نو نقش مهمی در حمایت هر دو حزب از نوسازی بازدارندگی هسته‌ای راهبردی آمریکا ایفا کرده است.

پایان استارت نو در سال 2021، به روسیه امکان می‌دهد تا از یک مزیت کوتاه‌مدت نظامی برخوردار شود که از توانایی روسیه برای به‌روزرسانی سرجنگی های مضاعف در موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای زمین-پایه و آمادگی زیرساخت‌های تسلیحات هسته‌ای این کشور ناشی می‌شود.

و درنهایت اینکه، نوسازی بازدارندگی راهبردی آمریکا پرهزینه خواهد بود. گزارش ژانویه 2019 دفتر بودجه کنگره برآورد کرده است که برنامه‌های فعلی دولت ترامپ برای به‌روزرسانی نیروی راهبردی 494 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت و این هزینه‌ها قطعاً افزایش خواهند یافت. دامنه و میزان برنامه نوسازی راهبردی امریکا با استارت نو ارتباط تنگاتنگی دارد به‌طوری‌که اگر محدودیت‌های قدرت راهبردی روسیه از بین برود، آمریکا باید بودجه نوسازی راهبردی خود را افزایش دهد تا در برابر قدرت بزرگ هسته‌ای روسیه بازدارندگی ایجاد کند.

تضمین انسجام ائتلاف‌ها

پیمان کنترل تسلیحات، مانند استارت نو، نقش مهمی در حفظ انسجام ائتلاف‌های آمریکا و همچنین تضمین حمایت ائتلاف‌ها از برنامه‌ها و سیاست بازدارندگی و دفاعی ایفا می‌کند. در بسیاری از کشورهای متحد، تسلیحات هسته‌ای ازنظر مجلس و مردم بسیار بدنام بوده و حمایت از پیمان کنترل تسلیحات و منع گسترش تسلیحات هسته‌ای به دولت این کشورها امکان داده است تا به حمایت سیاسی داخلی از بازدارندگی هسته‌ای دست یابند.

رفع نگرانی‌های منتقدان

منتقدان استارت نو نگرانی‌های قابل قبولی در مورد تغییر فضای امنیت بین‌المللی، توسعه سامانه‌های جدید توسط روسیه و لزوم کشیدن چین به پیمان کنترل تسلیحات و ثبات راهبردی، مطرح می‌کنند. ظاهراً تمدید پنج‌ساله استارت نو، این نگرانی‌ها را کاملاً برطرف می‌کند. به‌عنوان‌مثال، دولت روسیه تائید کرده است که هر دو سامانه موشکی، یعنی موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای سنگین سرمات و موشک‌های هدایت‌شونده فراصوت آوانگارد (که هر دو تهدیدی برای آمریکا و متحدان آن محسوب می‌شود)، در پیمان استارت نو محدود خواهد شد. جذب چین در پیمان آینده کنترل تسلیحات، یک هدف بلندمدت به‌موقع است، زیرا توانمندی‌های چین محاسبات ثبات آمریکا را به‌طور فزاینده‌ای تحت تأثیر قرار می‌دهد.

تمدید پنج‌ساله استارت نو باید دارای شرایطی باشد: نخست آنکه، دولت ترامپ باید تعهد دو-حزبی کنگره برای تأمین بودجه نوسازی نیروی هسته‌ای راهبردی آمریکا به‌عنوان بخشی از تصمیم به تمدید استارت نو را دنبال کند. دوم آنکه، هم‌زمان با تمدید این پیمان، آمریکا و روسیه باید طی یک بیانیه مشترک، مکانیسم رسمی رفع نگرانی‌های طرف مقابل را مشخص کنند. سوم آنکه، دولت ترامپ باید گفتگوی دوطرفه با چین در مورد مسائل ثبات راهبردی و کنترل تسلیحات را آغاز کند؛ و درنهایت، رقابت مؤثر آمریکا با چین و روسیه مستلزم حفظ انسجام ائتلاف‌هاست. درواقع، ائتلاف‌های آمریکا در سراسر جهان یکی از «برتری‌های نامتقارن» آمریکاست که روسیه و چین از آن برخوردار نیستند.

تمدید استارت نو: موافقان زیاد، مخالفان اندک

تمدید استارت نو به مدت پنج سال به آمریکا امکان می‌دهد تا زرادخانه هسته‌ای روسیه را محدود سازد، اطلاعات بیشتری از قدرت هسته‌ای راهبردی روسیه به دست آورد، حمایت سیاسی داخلی از نوسازی هسته‌ای را جلب کند و از مزیت کوتاه‌مدت نظامی روسیه جلوگیری نماید.

همچنین، تمدید این پیمان فرصتی در اختیار می‌گذارد تا برخی از مسائل بغرنج موردنظر منتقدان کنترل تسلیحات حل‌وفصل شود. به همین دلیل منتقدان کنترل تسلیحات نیز باید از تمدید پنج‌ساله استارت نو حمایت کنند.