جیمز جی کارافانو در تحلیلی که در وب‌سایت اندیشکده هریتیج منتشر شد، نوشت: اولین حرکات از سمت واشنگتن انجام گرفت. جو بایدن، رئیس‌جمهور تازه روی کار آمده آمریکا در ماه ژانویه بلافاصله سیاست آمریکا را تغییر داد. او قصدش را برای بازگشت به توافق هسته‌ای با ایران اعلام کرد، بسیاری از ابتکارات دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور پیشین را که بر حمایت آمریکا از اسرائیل تأکید داشت، لغو کرد و از اهمیت توافقنامه ابراهیم کاست.

در بیت‌المقدس نیز تغییراتی صورت گرفت. سرانجام در ماه ژوئن یک ائتلاف جدید توانست دولتی باثبات تشکیل دهد. ائتلاف‌های پارلمانی در چهار انتخابات قبلی نتوانستند به اکثریت 61 کرسی کنست برای تشکیل دولت دست یابند. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر سابق، همواره راهی را برای ماندن در دفتر نخست‌وزیری پیدا می‌کرد؛ اما این بار، مهارت‌های او جواب نداد. اگرچه حزب لیکود نتانیاهو دوباره بیشترین تعداد کرسی را به دست آورد، اما نتوانست در مهلت مقرر چهارماهه دولتی ائتلافی تشکیل دهد.

سپس یائر لاپید، رهبر حزب یش آتید فرصتی برای تشکیل دولت به دست آورد. هشت حزب (شامل احزاب راست‌گرا، میانه‌رو و چپ و همچنین یک حزب عربی) پس از یک سلسله مذاکرات ائتلافی با اکثریت ایجاد کردند. نتانیاهو بیرون رفت. نفتالی بنت، رهبر حزب راست جدید وارد شد. لاپید در صورت حفظ ائتلاف، پس از دو سال نخست‌وزیر خواهد شد.

بااین‌حال، این ائتلاف شکننده به‌جز نیاز به برکنار کردن نتانیاهو در خصوص مسائل اندکی توافق دارد و احتمال دارد مدت‌ها پیش از پایان دوره چهارساله متلاشی شود. حتی شاید اگر نتانیاهو بتواند یکی از اعضای راست‌گرای ائتلاف را جدا کند، زودتر از آن زمان هم متلاشی شود.

جلوگیری از افتادن ائتلاف در دام تضادهای داخلی آن، به‌ویژه در خصوص مسئله فلسطین، یک چالش بزرگ برایش خواهد بود. نخست‌وزیر جدید ایجاد کشور فلسطینی را رد کرده و از گسترش شهرک‌ها حمایت می‌کند، درحالی‌که منصور عباس، رهبر حزب «فهرست یکپارچه عربی»، از بازگشت فلسطینی‌ها حمایت کرده است. عباس همچنین از ایجاد یک کشور فلسطینی و برچیدن شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری حمایت می‌کند. لاپید تا حدی در میانه قرار دارد و از راه‌حل دو دولتی و همچنین از حفظ بلوک‌های بزرگ شهرک‌سازی اسرائیل حمایت می‌کند.

بنت از زمان روی کار آمدن اشارات معدودی به درگیری طولانی‌مدت اعراب و اسرائیل داشته است. او هشدار داد که خشونت از طرف فلسطین «با واکنشی قاطع مواجه خواهد شد» اما درعین‌حال افزود که «آرامش امنیتی به حرکت‌های اقتصادی منجر می‌شود که اختلاف و درگیری را کاهش خواهد داد». این ائتلاف که شکاف‌های عمیق خود را می‌شناسد، احتمالاً بیشتر بر مسائل داخلی تمرکز خواهد کرد که کمتر اختلاف‌برانگیز هستند. نگرانی‌های قابل‌توجه شامل مسائل مربوط به اقتصاد، مراقبت‌های بهداشتی، اصلاحات انتخاباتی و قضایی و تصویب بودجه است، اما اگر بار دیگر تنش‌ها میان اسرائیلی‌ها و فلسطینیان ساکن قدس شرقی افزایش یابد، ممکن است این ائتلاف دیگر زنده نماند.

ائتلاف همچنین باید به فاصله در حال افزایش میان آمریکا و اسرائیل و قصد بایدن برای پیوستن مجدد به توافق هسته‌ای ایران بپردازد. در آینده نزدیک، بایدن باید بداند که اگر بیش‌ازحد به دولت اسرائیل فشار وارد کند، ممکن است به یک بحران سیاسی داخلی منجر شود؛ بحرانی که دولت را پایین خواهد کشید.

در کل، به نظر می‌رسد واشنگتن امیدوار است خاورمیانه را از فهرست اولویت‌های مهم سیاست خارجی آمریکا خارج کند. در این صورت، باید مراقب باشد که از مهم‌ترین متحد خود در منطقه تا چه اندازه مطالبه می‌کند. با توجه به اینکه واشنگتن و بیت‌المقدس ریسک گریز به نظر می‌رسند، ممکن است دیگر بازیگران در خاورمیانه جسورتر شوند.